Εγωισμέ μου.. Θα προσπαθώ να σε αποφεύγω..

Εγωισμέ μου, για άκουσε με λιγάκι..

Δεν θέλω να σε αφήνω να με ελέγχεις. Προσπαθώ να σου επιβληθώ διότι δε θέλω να με αφήνεις να με ανυψώνω και να με τιμώ για πράγματα που δεν έχω και για αυτά που δεν είμαι. Διότι οφείλω να διαχωρίσω την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια από εσένα. Διότι θέλω να με αγαπώ, όχι να με εξιδανικεύω, θέλω να με τιμώ και όχι να με θεωρώ κάτι σημαντικότερο από αυτό που είμαι.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερείς την ευτυχία μου. Προτιμώ να πω το ‘’σε αγαπώ’’ και να ζητήσω συγγνώμη ακόμα και όταν δεν φταίω, παρά να χάσω όμορφες στιγμές με ανθρώπους που τους θέλω δίπλα μου. Δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερήσεις την αληθινή χαρά, δε σκοπεύω να χάσω μέσα από τα χέρια μου την ευκαιρία να κερδίσω ξανά αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν θέλω να σε αφήνω να κυριαρχείς επάνω μου, διότι δε θα ανυψώσεις, αλλά θα με βυθίσεις στη μοναξιά και τη δυστυχία.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να έχω δίκιο πάντα, δε θέλω να φαίνομαι κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι, ούτε να προσπαθώ να πείσω τους άλλους για πράγματα που δεν έχω. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι και να βλέπουν πως ακόμα και τα ελαττώματά μου με καθιστούν μοναδική οντότητα.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σε αφήνω να μου φουσκώνεις τα μυαλά και να μου σκληραίνεις την καρδιά μου. Θέλω να χαίρομαι αυτό που είμαι και να με θεωρώ σημαντική, χωρίς όμως να πιστεύω όμως πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από εμένα. Θέλω να με τιμώ με το να με βελτιώνω καθημερινά, όχι με το ταπεινώνω τους άλλους ανθρώπους προκειμένου να ανυψωθώ και να φανώ καλύτερη. Θέλω να βλέπω τα κενά μου και να παραδέχομαι πως δεν μπορώ να είμαι τέλεια, αλλά αυτό δε με καθιστά έναν μη αληθινό άνθρωπο με προτερήματα.

Εγωισμέ μου, όσο και αν θέλεις να μας πείσεις για το αντίθετο, καλύτερη τη ζωή μας δεν κάνεις. Για αυτό, όσο περισσότερο έρχεσαι κοντά μου, τόσο περισσότερο θα προσπαθώ να σε αποφεύγω..γιατί Εγωισμέ μου δεν μου κάνεις καλό..


Θα σε αποφεύγω για όσο μπορώ.. Γιατί αυτοί που δεν σε αποφεύγουν τους κάνεις κακό…

Εγώ φεύγω μακριά σου εγωισμέ μου.. Τα λέμε..

τυχεροι εμείσ που γεννηθήκαμε σε μεσογειακά νησια

Κι ενώ οι βορειοευρωπαίοι αρχίζουν απ’ το χειμώνα κιόλας να ονειροπολούν και να σχεδιάζουν τις διακοπές τους σε ζεστούς μεσογειακούς προορισμούς, εσύ κάθεσαι αραχτός, μιας και είσαι απ᾽ τους τυχερούς…μιας και γεννήθηκες σε αυτά τα μεσογειακά νησιά. Τυχεροί είμαστε ας μην γελιόμαστε.  Επομένως όταν οι άλλοι αρχίζουν να ονειροπολούν τον ήλιο και τη θάλασσα ενώ στάζει η βροχή από πάνω τους, εσύ νιώθεις τυχερή γιατί ξέρεις ότι το καλοκαίρι θα σε βρει, ίσως και μερικά χιλιόμετρα απ’ το σπίτι σου σε κάποια in ή πιο απόμερη παραλία. Να λιάζεσαι με τις ώρες, χωρίς να πρέπει ν’ ανησυχείς για το ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και δε θα προλάβεις να πάρεις χρώμα, επειδή απλώς τυγχάνει να κατοικείς σε μια απ’ τις πιο όμορφες, ζεστές και τρελές χώρες του κόσμου.

Το καλοκαίρι στην Κύπρο δεν απαιτεί πολλά. Όπως λέει και το αγαπημένο άσμα: «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν. Σε μια χώρα γεμάτη με πανέμορφες παραλίες και καταγάλανα νερά, το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγο ποτό, λίγο ψαρομεζέ και καλή παρέα για αξέχαστες στιγμές κι άφθονο γέλιο.

Κάθε Κύπριος που αγαπά και σέβεται τη χώρα του, έχει ταυτίσει το καλοκαίρι με το μπλε της Μεσογείου γενικότερα, ενώ ο ήλιος τον βαρά αλύπητα σ’ ένα τραπεζάκι πάνω στο κύμα τρώγοντας μεζέδες, σουπιές, καλαμαράκια κι όλα τα ωραία συνοδεία ούζου και τρελών φίλων. Είναι απίστευτο πράγμα αυτή η λατρεία μας στο καλοκαίρι και τις ομορφιές του. Σαν να έχει χαραχτεί στο DNA μας απ’ το γεννοφάσκια μας ακόμη.

Ακούς το κύμα να σκάει στα βράχια ή στην ακρογιαλιά και καταπραΰνει το είναι σου, ενώ ταυτόχρονα αναζητά τα συνοδευτικά του. Οι φίλοι είναι πάντα μέσα σε βουτιές και μεζεδάκια στην ακτή και τα μαγιό δεν προφταίνουν να στεγνώσουν μέχρι να τα ξαναφορέσουμε.

Ξεχωρίζεις τους ντόπιους από μακριά. Δε θα καθίσουν ξαπλωμένοι στην ξαπλώστρα περιμένοντας να τσουρουφλιστούν για να έχουν απόδειξη ότι βγήκαν στην παραλία. Θα είναι η παρέα που θα γελά φασαριόζικα κι έντονα δουλεύοντας ο ένας τον άλλο, μέχρι που θα παρασύρει κι εσένα με τη θετικότητα που θα εκπέμπει. Θα είναι η παρέα εκείνη, που θα παίζει βόλεϊ μέσα στη θάλασσα ή ρακέτες πάνω στο κύμα κι αφού κουραστούν κι εξαντληθούν, δε θα φύγουν. Θα κάνουν απλώς ένα διάλειμμα.

Το ελληνικό καλοκαίρι ισούται με ατελείωτες βουτιές, αμέτρητα λίτρα ούζου, καλό μεζέ και γέλια μέχρι πρωίας. Αυτά μάθαμε, μ’ αυτά μεγαλώσαμε κι αυτά γουστάρουμε ακόμη. Η πρώτη μας μύηση γίνεται απ’ τη στιγμή που πρωτογεννιόμαστε. Αρχικά φτιάχνοντας κάστρα και πλατσουρίζοντας με κουλούρες, μπρατσάκια και τα συναφή άκρη-άκρη, πίνοντας γρανίτα κι εξελισσόμαστε.

Πρώτα φεύγουν τα μπρατσάκια, επειδή έχουμε μάθει πια να κολυμπάμε σαν δελφίνια, μετά τα κάστρα διαδέχονται οι μπάλες, τους γονείς διαδέχονται οι φίλοι και μαζί μ’ αυτούς έρχονται κι οι μεταμεσονύχτιες βουτιές και τα ξενύχτια και τέλος τη γρανίτα διαδέχεται το ουζάκι που είναι σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού. Και κάπως έτσι το μικρό, γλυκό παιδάκι μετατρέπεται σε ελληνικό sex symbol που ελκύει τους τουρίστες σαν μαγνήτης και ξετρελαίνει στο πέρασμά του.

Η αβίαστη χαρά που εκπέμπεις σε κάνει ακαταμάχητο και τα φλερτ στην παραλία δίνουν και παίρνουν. Το ίδιο και το δούλεμα απ’ τους φίλους. Άλλα το μόνο που μετρά αυτή την εποχή είναι το αραλίκι στην παραλία, χωρίς να κάνεις τίποτα. Σαν το καλοκαίρι να μας μετατρέπει σε αργόσχολα όντα με μόνο προορισμό την παραλία και με μερικές ώρες ανάπαυσης στο σπίτι στο ενδιάμεσο.

Πάμε από νωρίς το πρωί για να προλάβουμε ξαπλώστρες μπροστά-μπροστά, μη τσουρουφλίζονται τα πόδια μας κάθε φορά που θέλουμε να μπούμε στο νερό και για να έχουμε κοντά όλα τα απαραίτητα, βρε αδερφέ. Αρχίζεις τη μέρα σου κλασικά με φραπέ, κάνεις μπόλικες βουτιές, πειράζεις κάνα-δυο όμορφα νιάτα, που θα σου γεμίσουν το μάτι, τρως χυλόπιτα και συνεχίζεις ακάθεκτος.

Το φραπέ διαδέχεται το ουζάκι, που για να πάει κάτω απαιτεί και το μεζέ του μ’ όλα τα σχετικά και κάπου εκεί χαλαρώνουν τα πνεύματα κι αρχίζουν όλοι στην παρέα να κελαηδάνε. Λίγο τραγούδι, λίγο που αναπολείτε περασμένες γκάφες διαφόρων από ‘σας, τα γέλια αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο δυνατά κι η μέρα χάνεται και φεύγει, χωρίς να το έχετε καταλάβει.

Κάθεστε κοιτάτε το ηλιοβασίλεμα κι η νύχτα μόλις ξεκινά. Με περισσότερες βουτιές, περισσότερο ποτό, περισσότερο φαγητό και περισσότερες ατάκες κι ιστορίες, που θα σας κάνουν να κλάψετε απ’ το γέλιο.

Το ελληνικό καλοκαίρι, δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Κι όταν είσαι με άτομα μπροστά στα οποία έχεις τσαλακωθεί άπειρες φορές, κι όταν δεν μπορείς ν’ ακούσεις τον ήχο της θάλασσας, χωρίς να μυρίσεις την αλμύρα της και να θυμηθείς αμέτρητα ηλιοκαμένα καλοκαίρια απέραντου γέλιου, τότε έχεις πέσει κι εσύ θύμα της σαγήνης και της μαγείας του.

Και δε μελαγχολείς που το καλοκαίρι φεύγει σιγά-σιγά, επειδή ξέρεις ότι και το επόμενο καλοκαίρι εκεί θα σε βρει με την ίδια παρέα, με τα ίδια γλέντια, να κάνετε τις ίδιες βλακείες και να περνάτε το ίδιο υπέροχα. Ίσως και πιο γαμάτα.

Ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας για τον/τη σύντροφό ΣΑΣ

Στον, ορισμένες φορές, επώδυνο δρόμο προς την αυτο-ενσυναίσθηση, υπάρχουν πολλά μαθήματα που χρειάζεται να πάρουμε στη διαδρομή. Ένα από τα πιο πολύτιμα συχνά έρχεται με τη μορφή της σχέσης μας.

Αν παλεύουμε με την αυταξία μας, παραμένοντας σε μια ερωτική σχέση, στην οποία δεν μας εκτιμούν ή δεν μας γεμίζει το πρόβλημά μας θα διογκώνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αν και δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά του άλλου, μπορούμε να ελέγξουμε τις επιλογές μας. Αυτό περιλαμβάνει την επιλογή να παραμείνουμε σε μια σχέση που δεν μας εξυπηρετεί πια ή να φύγουμε.

Όσο δύσκολο και επίπονο κι αν φαίνεται, ορισμένες φορές η αποχώρηση είναι το σπουδαιότερο δώρο που έχετε να προσφέρετε στον εαυτό σας.

Να είστε ο καλύτερός σας φίλος. Φανταστείτε ότι ένας κοντινός σας άνθρωπος, ένας καλός σας φίλος, περιγράφει τις λεπτομέρειες της σχέσης σας, σαν να ήταν δική του. Καθώς εσείς ακούτε, ποια είναι η ενστικτώδης αντίδρασή σας; Νιώθετε ότι θέλετε να τον προστατεύσετε; Εξοργίζεστε με τον τρόπο που του/της φέρεται η σχέση του; Αυτά είναι σημαντικά στοιχεία. Είναι δύσκολο να είμαστε αντικειμενικοί όταν εμπλέκονται δυνατά συναισθήματα, ειδικά όσον αφορά στον έρωτα. Να είστε ο καλύτερός σας φίλος λοιπόν. Να δίνετε τις συμβουλές στον εαυτό σας όπως θα τις δίνατε σε ένα φίλο αν σας περιέγραφε τη σχέση του. Να αφουγκράζεστε τη διαίσθησή σας. Έχει δίκιο τις περισσότερες φορές.

Μην σας παραπλανουν οι αυταπάτες. Για παράδειγμα, αν ο/η σύντροφός σας δεν είναι πολύ αφοσιωμένος/η, μπορεί να είναι δελεαστικό να πιστέψετε ότι εσείς θα είστε αυτοί που θα τον/την αλλάξετε. Που θα τον/την κάνετε να δει το «λάθος». Ότι μόλις ανακαλύψει πόσο ξεχωριστοί είστε, θα αλλάξει ριζικά και έτσι θα ζήσετε ευτυχισμένοι για πάντα.

Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες. Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος δεν αγαπά τον εαυτό του, δεν πρόκειται να είναι διαθέσιμος να αγαπήσει κι εσάς – όσο καταπληκτικοί και ξεχωριστοί κι αν είστε και όσο πολύ κι αν το θέλει.

Ας υποθέσουμε ότι ο/η σύντροφός δεν αλλάζει ποτέ. Μπορείτε να ζήσετε με αυτό; Μπορείτε να τον/την αγαπήσετε ακριβώς όπως είναι σήμερα; Αυτές είναι ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας. Γιατί δεν μπορούμε να αγαπήσουμε – ή να παντρευτούμε – την προοπτική και την δυνατότητα.

Ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας για τον/τη σύντροφό σας
Σας εκτιμά;
– Σας σέβεται;
– Είστε μία από τις προτεραιότητές του/της;
-Σας κάνει καλύτερο άνθρωπο;
-Σας εμπνέει;
-Σας εξελίσσει;
-Σας φροντίζει έστω και με ένα απλό παράδειγμα, σας ετοιμάζει ένα όμορφο γεύμα;
– Εκφράζει ενδιαφέρον για εσάς και τη ζωή σας;
– Όταν είστε θλιμμένοι ή πονάτε είναι εκεί για εσάς;
– Σας δείχνει ότι είστε σημαντικοί;
– Μπορείς να συζητήσεις οτιδήποτε σε απασχολεί μαζί του/της;
– Οι πράξεις του/της συμφωνούν με τα λόγια του/της;
– Τα θετικά υπερτερούν των αρνητικών;
– Τέλος, αν τίποτα δεν άλλαζε, θα μπορούσατε να ζείτε σε αυτή την κατάσταση μαζί;

Αν τιποτα δεν άλλαζε και όμως θα μπορούσατε να ζείτε σε αυτή την κατάσταση μαζί, δική σας ή επιλογή, δική σας και η δυστυχία. Αυτές οι απαντήσεις που θα δώσετε είναι σημαντικές για εσάς και τη ζωή σας. Αν στις περισσότερες απ’ αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι όχι, τότε είναι τρομερά στενάχωρο να ζείτε σε τέτοια σχέση από δική σας επιλογή. Είναι τρομερά στενάχωρο να επιλέγετε την δυστυχία συνειδητά. Σημαίνει ότι δεν αγαπάτε καθόλου τον εαυτό σας, υποσυνείδητα πιστεύετε ότι δεν αξίζετε να είστε ευτυχισμένοι. Απ’ την άλλη αν οι απαντήσεις σας είναι ναι, τότε συγχαρητήρια που έχετε ένα τέτοιο άνθρωπο δίπλα σας!

Η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σας είναι ζωτικής σημασίας. Αν εκφράσετε τις ανάγκες σας και πάλι δεν αλλάξει κάτι, το επόμενο βήμα είναι να εξετάσετε το κόστος της παραμονής σας στη σχέση – το κόστος στην συναισθηματική και ψυχολογική σας ευεξία, το κόστος στην αίσθηση που έχετε για τον εαυτό σας και το κόστος για το μέλλον σας. Οι τέλειες σχέσεις δεν υπάρχουν. Όμως υπάρχει η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η σωματική και συναισθηματική κάλυψη. Και είναι θεμελιώδη χαρακτηριστικά μιας υγιούς σχέσης.

Όταν αρχίζετε να αγαπάτε και να εκτιμάτε πραγματικά τον εαυτό σας, δεν θα είστε πια διαθέσιμοι να ανέχεστε μια λάθος θεραπεία από άλλο ανθρώπινο ον.

Σκεφτείτε αυτή τη μεταφορά: Με τον καιρό, έχετε αναπτύξει μια αλλεργία σε μια άλλοτε αγαπημένη τροφή. Για κάποιο καιρό, αυτή η τροφή σάς προσέφερε χαρά, αλλά τώρα συνειδητοποιείτε ότι ακόμα κι αν το λαχταράτε κάποιες φορές, όλες οι ανεπιθύμητες συνέπειες τώρα υπερτερούν των απολαυστικών στιγμών. Μέσω μιας νέας εκτίμησης του σώματος και της υγείας σας, θα αρχίσετε να επιλέγετε τροφές που θα σας θρέψουν αντί να σας εξαντλούν.

Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις. Αφού εσωτερικεύσετε την εγγενή σας αξία, δεν θα ανεχτείτε πια συμπεριφορές που κάποτε θεωρούσατε αποδεκτές. Θα γνωρίζετε πώς είναι μια υγιή σχέση και θα αρχίσετε να προσελκύετε ανθρώπους στη ζωή σας των οποίων οι αξίες συμφωνούν περισσότερο με τις δικές σας.

Όταν μάθετε να εκφράζετε ενσυναίσθηση για τον εαυτό σας, δεν θα συμβιβαστείτε με τίποτε λιγότερο.

Πως ανέβηκα το πρώτο σκαλί προς το όνειρο Μου – Life coaching

Πώς και γιατί επέλεξα να γίνω Life Coach


Σήμερα αποφάσισα να σου μιλήσω για την δική μου ιστορία για αυτό το δύσκολο κομμάτι , που λέγεται καριέρα και συγκεκριμένα γιατί επέλεξα να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα.. Να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά αγαπάει η ψυχή μου να κάνει.

Θα σας πω τη δική μου ιστορία σε λίγες γραμμές. Για όσους με γνωρίζουν προσωπικά, θα σας πω ότι τελικά δεν με ξέρουν. Δεν ξέρουν την ιστορία μου. Φαινομενικά στα μάτια των άλλων είμαι το πλούσιο κορίτσι που είχα ότι ήθελα. Και ναι ισχύει αν το σκεφτείς ότι είχα μια πολύ άνετη οικονομική ζωή. Παρόλα αυτά θα σας πω κάτι. Κάνεις δεν ξέρει τι γίνεται σε ένα σπίτι όταν κλείνουν οι πόρτες. Είχα μια πολυ δύσκολη παιδική ηλικία. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα σας πω όμως ότι σε μια πολυ ευαίσθητη ηλικία, είχα να αντιμετωπίσω την κατάθλιψη. Πέρασα δύσκολα 2 χρόνια, αλλά με τη σωστή βοήθεια κατάφερα να το ξεπεράσω.

Ο κύριος λόγος που κατάφερα να το ξεπεράσω είναι γιατί βρήκα τη δύναμη να βοηθήσω και εγώ ή ίδια τον εαυτό μου.

Είχα πάντοτε ένα περίπλοκο μυαλό που δεν ήξερα πως να διαχειριστώ. Ενιωθα, καταλάβαινα, διαισθανομουν τους άλλους. Διάβαζα τις ψυχές του και πολλές φορές κουβαλούσα το βάρος της ψυχής του.

Άρχισα να μαθαίνω για το πως λειτουργεί το μυαλό μας, οι σκέψεις μας. Μπήκα στο δρόμο της αυτοβελτιωσης εδώ και πολλά χρόνια. Είχα παρακολουθήσει άπειρα σεμινάρια, συνεδρίες με ψυχολόγους, βιβλία, μαθήματα.

Όλα αυτά με βοήθησαν να γίνω ο άνθρωπος που είμαι τώρα. Είμαι περήφανη για αυτό που είμαι.

Ένα ήταν πάντα ο στόχος μου. Να ζήσω την ιδανική ζωή για μενα. Στην πορεία προς εκεί χάθηκα..

Η τελευταία πρόταση νομίζω εξηγεί πολύ καλά και τον λόγο που επέλεξα να ασχοληθώ με αυτό που με γεμίζει-life coaching . Όσοι με ξέρουν καλά, μπορούν να σου πουν με σιγουριά ότι τα τελευταία δέκα χρόνια , έχω αλλάξει, σπουδές, επαγγελματικό προσανατολισμό, δουλειές όπως πόλη και χώρα. Θέλει κότσια να το κάνεις και αυτό. Δοκίμαζα καινούργια πράγματα. Στην ουσία είχα μέσα μου το θάρρος να ρισκάρω να μάθω καινούργια πράγματα. Δεν το είχα αναγνωρίσει μέχρι σήμερα.. Είχα τα κότσια μέσα μου…

Παρόλα αυτά ένιωθα χαμένη αλλά δεν μπορούσα και να βρω ειδικά στην επαγγελματική μου ζωή κάτι που να με γεμίζει..

Είχα πάντα ένα θέμα. Δεν μπορούσα εύκολα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους που είναι δειλοί. Δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω πως συμβιβαζονταν σε μια δυστυχισμένη ζωή. Πως δεν βρίσκουν τα κότσια να κάνουν αυτό που γουστάρουν. Πως ζούσαν δυστυχισμένοι μόνο και μόνο για να μην βγουν απ’ την ασφάλεια τους. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν για μένα η κινητήριος δύναμη ώστε να μην γίνω και εγώ έτσι. Να μην ζήσω μια συμβιβασμενη ψεύτικα ευτυχισμένη ζωή.

Ακούγεται περίεργο αλλά παρόλο που ήθελα να βοηθώ αυτούς τους ανθρώπους ήταν πάντα παραδείγματα προς αποφυγή. Δεν ήθελα με τίποτα να γίνω σαν και αυτούς..Δεν ήθελα ποτέ να γίνω ένα καταπιεσμένο ανθρωπάκι που φοβάται να ευτυχήσει..

Παρόλα αυτά ασχολούμουν πάντα με την αυτό βελτίωση αλλά δεν το έκανα ποτέ επαγγελματικά μέχρι σήμερα.

Να ξεκαθαρίσω ότι είμαι ακόμα στα πρώτα μου βήματα. Αλλά αποφάσισα να κάνω επιτέλους το βήμα να σπουδάσω και να πάρω το πρώτο επαγγελματικό qualification για life coaching. Έχω αρκετά βήματα ακόμα, αλλά έκανα την αρχή. Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω παρατήσει τη δουλειά μου, κάνω ακόμη τις σπουδές μου αλλά ταυτόχρονα κανω και τις σπουδές μου στο life couching μέχρι να καταφέρω να το κάνω σαν την κύρια δουλειά μου. Μέχρι να γίνει αυτό εννοείται θα συνεχίσω τη δουλειά που κάνω τώρα και ίσως κάνω και άλλη γιατί προφανώς δεν την μισώ τη δουλειά μου, απλά δεν με γεμίζει. Και ας είμαστε ειλικρινής χρειαζόμαστε ένα εισόδημα για να ζήσουμε. Επομένως ίσως συμβιβαστώ για τα επόμενα χρόνια, αλλά τουλάχιστον θα συνεχίσω το δρόμο μου στην εκπαίδευση του life coaching, μέχρι να φτάσω εκεί που πρέπει. Μέχρι να γίνω σωστή επαγγελματίας. Γιατί το certificate από μόνο του δεν λέει κάτι.

Γιατί επέλεξα να ασχοληθώ με το life coaching ;

Έρχεται κάποτε η στιγμή αφού δουλέψεις πολύ με τον εσωτερικό σου κόσμο που ακούς την αλήθεια για το τι έχεις γεννηθεί να κάνεις. Είναι κάτι που το κάνεις τις περισσότερες φορές έτσι και αλλιώς, απλά δεν σκέφτεσαι να το κάνεις επάγγελμα. Προσωπικά πάντα μου άρεσε να βλέπω τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται. Πάντα ήθελα να τους βοηθήσω να ανακάλυψουν το μέσα τους ώστε να είναι ικανοί μόνοι τους να κάνουν όλες τις αλλαγές που επιθυμούν οι ίδιοι, εσωτερικές και εξωτερικές. Να τους εμπνέω να βρουν την δική τους μοναδική διαδρομή.

Ξέρεις ίσως τελικά ταλέντο δεν είναι μόνο κάτι πολύ οφθαλμοφανές. Μπορεί να είναι κάτι που δεν φαίνεται αλλά ήταν πάντα εκεί και εσύ δεν το έβλεπες.

Μπορεί να ΄έχασα’ δέκα χρόνια τριγυρνώντας και ίσως χάσω και άλλα μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω αλλά θα φτάσω γιατί έκανα την αρχή.

Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι δεν είναι ποτέ αργά να ανακαλύψεις ποιος είσαι και τι μπορεί να κάνεις. Αν εσύ το πιστέψεις δεν έχεις παρά να παρασύρεις και τους άλλους στον κόσμο σου.

Νιώθω πολύ τυχερή που βρήκα τον δρόμο μου και αυτό θέλω να βοηθήσω και εσένα να κάνεις. Πιο πολύ γιατί ξέρω πώς νιώθεις, αλλά δεν θα είναι πάντα έτσι. Φτάνει να σταματήσεις να είσαι δειλός. Φτάνει να βρεις τα κότσια.

Ακόμη και αυτήν την περίοδο που ζούμε, υπάρχει ελπίδα. Αυτός ο ιός ήρθε να μας θυμίσει ότι τώρα είναι η ώρα να ασχολήθουμε με το μέσα μας γιατί όλα τα γύρω γύρω δεν είναι δεδομένα.

Τώρα είναι η ώρα να ζήσουμε την ζωή που εμείς επιθυμούμε και όχι οι άλλοι για εμάς. Να βάλουμε γερές βάσεις

Και μην ξεχνάς, όλα είναι δυνατά!

Εγώ είμαι πολύ χαρούμενη που ανέβηκα το πρώτο σκαλί προς το όνειρο μου.

Θέλω να πω ένα συγχαρητήρια στον εαυτό μου που τόλμησα, και καλή μου τύχη στα επόμενα βήματα μου!

Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα 2 άτομα που γνωρίζουν για αυτή την επαγγελματική μου δραστηριότητα και με στήριξαν!

Υ. Γ. Ίσως κάποτε τολμήσω να μιλήσω και για το blog μου. Προς το παρών το κρατώ για μενα.

Υ.Γ. 2 Σαν τη θάλασσα κι αυτή, πότε φουρτουνιάζει και πότε γαληνεύει. Πότε πλατσουρίζεις ανέμελα στις στιγμές της, πότε απολαμβάνεις την ανατολή και το λιόγερμα που καθρεφτίζονται μέσα τους και πότε πέφτεις στα βαθιά και τις κολυμπάς..Κι αυτό το βάθος είναι που τρομάζει τον άνθρωπο. Μάθε να κολυμπάς..

Θα συνεχίσω να σας εύχομαι να ζήσετε, να κάνετε αυτά που σας κάνουν ευτυχισμένους για να μην φτάσει η μέρα να το μετανιώσετε..Μην είστε δειλοί σας παρακαλώ. ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ μέχρι να ξυπνήσετε!!! Κότσια, μόνο κότσια σε όλους μας! Μην φτάσετε 80 χρονών και καταλάβετε ότι τελικά δεν ζήσατε τη ζωή που θέλατε!! Μην φτάσετε 80 χρονών και σκέφτεστε τι αν έκανα αυτό και αυτό..

Υ.Γ. 3 Κάντε αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό σας. Είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ή απλα συμβιβάζομαι; Τι θα με έκανε ευτυχισμένο; Αν ξέρεις την απάντηση, ΑΠΛΑ ΚΑΝΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ μου. Ένα βήμα. Ξεκίνα!!!!!!!!!!!!!!!

Μην σε τρομάζουν αυτοί που μπορούν να διαβάσουν το μέσα σου

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βλέπουν μέσα μας, μας μιλούν και ό,τι μας λένε είναι σαν μια κατάδυση στις πιο αφώτιστες πλευρές μας. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναπτυγμένη την ενσυναίσθηση, ακούν τι λέμε και μας μιλάνε, όπως θα μιλούσαν στον εαυτό τους. Συχνά η συζήτηση με έναν τέτοιο άνθρωπο μπορεί να μας ξενίσει, ακόμα και να μας τρομάξει. Πώς μπορεί να ξέρει τόσα πολλά για εμάς; Αυτοί οι άνθρωποι είναι σπάνιοι φίλοι και σύντροφοι.

Κάνει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κάνουν, αφήνει την ασφάλεια του εγώ του και μπαίνει στο «εσύ». Αυτό σημαίνει ότι έχει κάνει μεγάλη δουλειά με τον εαυτό του και μπορεί να κάνει χώρο μέσα του για να νιώσει τον άλλον άνθρωπο. Πόσο δύσκολο ακούγεται αυτό. Το λέμε συχνά σαν ατάκα «μπες στη θέση του άλλου, νιώσε πώς μπορεί να νιώθει» και δεν κατανοούμε πόσο τρομακτικά δύσκολο είναι να σκεφτείς για λίγο σαν τον άλλο άνθρωπο, να αφήσεις για λίγα δευτερόλεπτα τη δική σου παντοδυναμία, παντοκρατορία και να γίνεις ένας άλλος. Στη δικιά μας εποχή αυτό έγινε ακόμα πιο δύσκολο, αφού μείναμε καιρό μακριά, ο ένας από τον άλλο, μάθαμε να στηριζόμαστε στην παρέα του εαυτού μας, ενώ μέσα μας μπορεί και να έχει καταγραφεί η παρουσία του άλλου σαν απειλή και ρίσκο για την ακεραιότητά μας.

Οι άνθρωποι που βλέπουν μέσα μας ακόμα πριν δούμε εμείς οι ίδιοι τι μας συμβαίνει, είναι ένα πρότυπο γιατί σημαίνει ότι κοιτάζουν πρώτα βαθιά μέσα τους. Αυτό το βλέμμα που στρέφεται στη δικιά μας ύπαρξη, αυτό το βλέμμα που ψάχνει τι κάνουμε λάθος, τι θέλουμε πραγματικά, τι είναι σημαντικό, αυτό το βλέμμα είναι το πιο δύσκολο. Γιατί;

Γιατί πάντα προτιμούμε να το στρέψουμε αλλού και να σχολιάσουμε τον άλλον άνθρωπο, να ψάξουμε τις δικές του αδυναμίες και δυσκολίες, αρνούμαστε να δούμε μέσα μας τι συμβαίνει, γιατί φοβόμαστε τι θα αντικρίσουμε. Έτσι κάνουμε το πιο εύκολο κι αναμενόμενο, στρέφουμε αλλού το βλέμμα, κοιτάμε τον απέναντι, τον ξένο, τον άλλο. Εκεί έχουμε τόση ευκρίνεια στο να δούμε τι συμβαίνει και φυσικά τι πάει λάθος, αμέσως βρίσκουμε τα προβλήματα και τα ψεγάδια. Εάν ήμασταν εμείς, θα τα κάναμε όλα καλύτερα.

Τρομάζουμε λοιπόν γιατί δεν μπορούμε να στρέψουμε το βλέμμα σε εμάς, ενώ θαυμάζουμε την ορθή σκέψη, τις στοχευμένες επισημάνσεις, τις οδηγίες με αγάπη, αρχικά αντιδρούμε, κάτι μας τσιμπάει μέσα μας. Είναι ο εγωισμός μας. «Πώς γίνεται να βλέπει μέσα μου κι εγώ να φοβάμαι να κοιτάξω;» Είδε όμως. Kαι το πέτυχε για τη δική του προσωπικότητα πρώτα. Πήρε βαθιά ανάσα, έμεινε μακριά από περισπασμούς και διασπάσεις κι έψαξε. «Τι πιστεύω; Τι με φέρνει σε άμυνα; Τι μου είναι ξένο και τι οικείο;» Τόσα ερωτήματα. Δύσκολα να απαντηθούν- αρκετά μπορούν να μείνουν για πάντα αναπάντητα. Όμως το να κάνει κανείς το πρώτο βήμα να προσπαθήσει να δει τι του συμβαίνει και να εξερευνήσει μέσα του από διαφορετικούς δρόμους, σίγουρα θα αποδώσει καρπούς, περισσότερους από το να στραφεί στο τι κάνουν οι γύρω του, κρίνοντας και νιώθοντας ανώτερος στην επιφανειακή αυτή σύγκριση.

Κρατήστε κοντά σας αυτούς που κοιτούν βαθιά μέσα σας και σας ψάχνουν, αυτούς που όταν έχετε χαθεί ξέρουν πού θα σας βρουν. Υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος για κάθε έναν από εμάς, όμως θα τον αναγνωρίσουμε μόλις κάνουμε κι εμείς το πρώτο βήμα κι αρχίσουμε να στέφουμε το βλέμμα μας αλλού. Μπορεί μια καλή αρχή να είναι το βλέμμα μας να πέσει στη δικιά μας αντανάκλαση στον καθρέφτη. Επόμενο βήμα: «κοιτάω εμένα χωρίς τον καθρέφτη». Θέλει γερό στομάχι στην αρχή, αλλά είναι μια δυναμική σχέση, η σχέση με τον εαυτό μας. Δεν τελειώνει ποτέ και πάντα θα έχει κάτι καινούριο να μας δώσει. Κι όποιος αυτό μπορεί να το ανακαλύψει και γι’ άλλους, έχει έρθει λιγάκι πιο κοντά σε ό,τι τελοσπάντων αποκαλούμε νόημα της ζωής.

Μην σας τρομάζουν οι άνθρωποι που κοιτούν μέσα σας.

ποτε δεν είναι αργά

Ό,τι φαντάζεσαι και θέλεις να το ζήσεις μην περιμένεις μοναχό του να γίνει.
Όταν βαριέσαι και δεν θες να προσπαθήσεις…κανένας ορίζοντας λαμπρός δεν θα φανεί…

Κάθεσαι μέσα και τη μοίρα σου καταριέσαι, είτε μονάχος ή σε σχέση ποταπή.
Πίνεις και τρως και ολοένα χασμουριέσαι.. κολλημένος στην τι-βι…

Περνούν τα χρόνια και ασπρίζουν τα μαλλιά σου
Και οι ρυτίδες σου χαράζουν το κορμί

Μα σαν γεράσεις και τα πόδια θα παραλύσουν…οταν το σώμα σου βαρύνει σαν την πέτρα..ακόμα και τοτε..
Έστω και τότε.. στάσου λίγο και λογίσου
Γιατί αξίζει τάχα τούτη η ζωή ;…

Γι᾽αυτὀ θυμήσου..

Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις!
Ποτέ δεν είναι αργἀ να βρεις το θάρρος με το σθένος της ψυχής..


Έστω κι ανάπηρος μπορείς να περπατήσεις και να γευτείς όλα τα χρώματα της γης !…

Ποτέ δεν είναι αργά να ζήσεις..

Ποτέ δεν είναι αργά..

Θυμήσου..

Το να ξεκινήσεις από την αρχή και να αποφασίσεις να κάνεις όλα όσα θα επιθυμείς είναι δυνατόν.

Θυμήσου..

Εσύ είσαι η κινητήριος δύναμη της αλλαγής..

Τόλμα, σκέψου πάνω απ’ όλα τον εαυτό σου..

Ποτέ δεν είναι αργά να ζήσεις τη ζωή που δεν έζησες.

Ρίσκαρε. Κάνε ότι προλαβαίνεις κι ας μην είναι η ώρα τους να τα κάνεις. Ακόμα και αν καθυστέρησες.

Δοκίμασε να το ζήσεις..

Μην περπατάς δειλά σε εκείνα τα σίγουρα μονοπάτια..

Μην φοβάσαι τα άγνωστα μονοπάτια.

 Μην φοβάσαι το μετά.

Μην φοβάσαι την απόρριψη, την αποτυχία, την κριτική των επιλογών σου.

Άσε τις αφορμές και τις δικαιολογίες..Η ζωή βιάζεται..Τρέξε πριν τρέξει αυτή και σε προλάβει.

Έχε θάρρος..

Έχε γενναιότητα..

Δίψα για ζωή..

Μόνο μην κάθεσαι άπραγος μέχρι το τέλος της ζωής σου.

Τότε θα είναι αργά για να ζήσεις..

Το χρόνο δεν θα μπορείς να φέρεις πίσω.

Και πριν κλείσεις τα μάτια σου θα καταρίεσαι για όσα δεν έκανες.

Ποτέ δεν είναι αργά..να ζήσεις τη ζωή που ήθελες..αυτό που θέλεις..

Αργά θα είναι μόνο όταν φτάσεις στα βαθιά γεράματα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου..μετανιώνοντας τη ζωή που δεν έζησες, λίγα λεπτά πρίν κλείσεις οριστικά τα μάτια σου..

Μόνο τότε θα είναι αργά!

Ο Άνθρωπος που δεν έχει επαφή με τα συναισθήματα του

Ακηδία, για κάποιους άγνωστη λέξη, βιωματικά όμως γνωστή για πολλούς. Σε απλή εξήγηση σημαίνει τη μη φροντίδα του εαυτού.

Ένας μη φροντισμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν έχει ουσιαστικά επαφή με τα συναισθήματά του, με τις ανάγκες του, με αυτό που ζητά η ψυχή του, πώς μπορεί να έρθει σε αληθινή επαφή με τον συνάνθρωπο;

Το δυσκολότερο σήμερα, είναι να νιώσουμε. Δε νιώθουμε, προσπερνάμε. Δεν συνδεόμαστε με το συναίσθημα. Φοβόμαστε να το βιώσουμε.

Άραγε όταν ακούς μια θλιβερή είδηση, τι νιώθεις; Όταν ακούς ένας συνάνθρωπος βιάστηκε, κακοποιήθηκε, αρρώστησε, κινδυνεύει η ζωή του, πέθανε, τι νιώθεις;

Όταν ακούς μια ευχάριστη είδηση, τι νιώθεις; Όταν ακούς ότι κάποιος προχώρησε στη ζωή του, τα κατάφερε με κάτι δύσκολο, ξεπέρασε μια ασθένεια, τι νιώθεις;

Οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους ζωές, είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους και με αυτόν προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Όσο καλά ή όχι μπορούν εκεί να συνδιαλέγονται, το ίδιο καλά ή όχι μπορούν να έρχονται σε επαφή και με το ευρύτερο περιβάλλον.

Είναι πολύ καταστροφική αυτή η τάση του ανθρώπου να κουκουλώνει τα συναισθήματά του και να μη μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Βρίσκει ένα σωρό τρόπους για να το κάνει αυτό. Ας σκεφτεί ο καθένας για τον εαυτό του, πώς το πράττει.

Όμως εκεί δεν βρίσκεται ποτέ η λύση, ούτε στο κακής ποιότητας ή πολλής ποσότητας φαγητό που θα καταναλώσεις, ούτε στις εφήμερες σχέσεις, ούτε στο αλκοόλ και γενικά σε καμία κατάχρηση ή εξάρτηση.

Σίγουρα κάνοντας αυτά, αυτόν που πρώτα προσπερνάς, είναι τον εαυτό σου. Παλεύει να σε κάνει να νιώσεις κι εσύ συνεχίζεις με το εγώ σου να σκεπάζεις τη φωνή του κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, συνθλίβοντάς τον με χίλια δυο, μην τυχόν και σταθείς να τον ακούσεις.

Ναι, να τον ακούσεις. Τρέμεις και μόνο στην ιδέα από αυτά που έχει να σου πει και τρέχεις μονίμως για να αποφύγεις την αλήθεια.

Αγαπημένε μου άνθρωπε, όσο και να τρέχεις, όσο και να κρύβεσαι, η αλήθεια είναι εκεί, μέσα σου, και όσο “καλά” επιλέγεις να τη φιμώνεις, η αλήθεια από τη φύση της έχει την τάση να λάμπει πάντα.

Η επιλογή είναι δική σου. Για πόσο θα επιλέγεις να κρύβεσαι στη σπηλιά σου και να προσπερνάς τα συναισθήματά σου, όταν η αλήθεια είναι μόνο μία και σου φωνάζει: Νιώσε!

Πόσο εύκολα κανείς παίρνει ρίσκα στην ζωή του;

Πόσο εύκολα κανείς παίρνει ρίσκα στην ζωή του; Πόσο εύκολα κανείς εκτίθεται; Πόσο διατεθειμένοι είμαστε και πόσο ανασταλτικοί μπορούμε να γίνουμε σε ότι αφορά την πορεία της ζωής μας;  Ερωτήματα που προβληματίζουν τον σημερινό άνθρωπο καθώς οι σχέσεις του, έχουν γίνει αφόρητα πιεστικές απ’ όλες τις απόψεις και σε όλα τα επίπεδα της διαβίωσης του.

Οι σχέσεις των ανθρώπων, έχουν σαφώς επηρεαστεί και από την οικονομική κρίση που διανύουμε στις μέρες μας, με αποτέλεσμα είτε να γίνεται κάνεις εσωστρεφής και μοναχικός, είτε εξωστρεφής και με συμπεριφορές ενίοτε επιθετικότητας πολλές φορές, θέλοντας να επικρατήσει έναντι του άλλου συνανθρώπου του.

Ενδεχομένως, ίσως και έξω από τις κοινωνικές φόρμες που καθορίζουν «τα πρέπει» και «τα θέλω». Τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζουν και οι άνθρωποι αναγκάζονται να ακολουθήσουν ένα δρόμο, που στην ουσία δεν είναι αυτό που επιθυμούν πραγματικά. Απόρροια μιας τέτοιας κατάστασης είναι ο σημερινός άνθρωπος να ζει δυστυχισμένος, κλεισμένος στον εαυτό του, χωρίς να εξωτερικεύει τα συναισθήματα του γιατί φοβάται μια ενδεχόμενη απόρριψη.

Η ζωή μας χαρακτηρίζεται σχεδόν καθημερινά, ως μια ριψοκίνδυνη επιχείρηση, στην οποία ο σημερινός άνθρωπος, καλείται να ανταπεξέλθει ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα επιτύχει ή όχι.  Πολλές από τις πιο ευχάριστες στιγμές που έχει να μας προσφέρει η ίδια η ζωή, είναι οι αληθινές και βαθιές σχέσεις, οι δυνατές φιλίες, η ανακάλυψη της γνώσης, η προσφορά της εργασίας και οι δεξιότητες που καλλιεργούμε ανάλογα με την κλίση, που έχει ο κάθε ένας από εμάς, με ότι αυτό συνεπάγεται, εμπεριέχοντας ως ένα βαθμό κάθε είδους ρίσκο, που μπορεί να νιώσει ο καθένας με τις επιλογές του.

Η πρόοδος και η εξέλιξη ενός ανθρώπου, εξαρτάται πολλές φορές από τα ρίσκα που παίρνει, προκειμένου να ολοκληρώσει έναν στόχο που έχει θέσει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει τόλμη, θάρρος και αποφασιστικότητα, τρία κύρια συστατικά που διαμορφώνουν κάθε δυνατή προσωπικότητα. Η εκπλήρωση των στόχων στην ζωή μας αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο εξέλιξης και προόδου που καταγράφηκε στην ανθρώπινη ιστορία. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, αποφεύγουν οποιοδήποτε ρίσκο που θα τους βγάλει έξω από τα νερά τους, με την ένδειξη «εκ του ασφαλούς» .

– Ποια όμως είναι η βαθύτερη αιτία που αυτή η κατηγορία ανθρώπων, χάνει πολύτιμο χρόνο, από τη μια και μοναδική ζωή τους, μην αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται;
– Γιατί παραμένουν στάσιμοι σε μια κατάσταση που δεν τους ικανοποιεί;

Είναι σημάδια αδυναμίας ή έλλειψης αυτοπεποίθησης;

Οι πιο συνηθισμένες μορφές εστιάζονται στη συνήθεια, στην αδράνεια και στο φόβο.

Συνήθεια

Η συνήθεια ως συμπεριφορά διέπει τις περισσότερες δραστηριότητες των ανθρώπων, σχεδόν σε όλους τους τομείς απασχόλησης του, όσο και αν θέλουμε  να το αγνοήσουμε ή να το παραβλέψουμε. Είναι γεγονός, ότι έχουμε μάθει να λειτουργούμε με συγκεκριμένα στερεότυπα και πρότυπα, τα οποία γαλουχηθήκαμε και που καθορίζουν σε ένα σημαντικό ποσοστό την πορεία μας  εν γένει, δημιουργώντας μας το αίσθημα της ασφάλειας και του ελέγχου.  Δεν είναι εύκολο κανείς να αλλάξει τις συνήθειες του, για παράδειγμα μπορεί κανείς να παραμένει σε μια δυστυχισμένη σχέση γιατί τουλάχιστον ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει ή τι τον περιμένει..

Η αλλαγή όποια και αν είναι τις περισσότερες φορές, συναντά την αντίδραση σε κάθε είδους σχέση, προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική και πολιτική. Επομένως, η αποδοχή ή όχι μιας νέας κατάστασης εξαρτάται κάθε φορά, από τον τρόπο σκέψης του κάθε ανθρώπου, σε συνάρτηση με τα βιώματα που έχει αποκτήσει καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του.

Αδράνεια

Η αδράνεια είναι μια κατάσταση που ξεπερνά την συνήθεια. Την χαρακτηρίζει η στασιμότητα. Εξωτερικεύεται συνήθως με αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές. Παρά πολύ συχνά, παρατηρείται στους ανθρώπους ως πράξη παραίτησης ή και απόσυρσης και αυτό οφείλεται καθαρά στην έλλειψη αυτοπεποίθησης, δημιουργώντας παθητικότητα, στην όποια ανάληψη ευθυνών εκ μέρους τους, οδηγώντας κάποιους αδύναμους χαρακτήρες ακόμη και στην απομόνωση.

Φόβος

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που κυριαρχεί στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο φόβος για το άγνωστο που κρατά τους περισσότερους εγκλωβισμένους σε μια ενδεχόμενη αλλαγή. Χαρακτηριστικό του φόβου είναι η συνεχόμενη αναβλητικότητα στην λήψη σημαντικών αποφάσεων, που επηρεάζουν τη ζωή μας και κατά συνέπεια ακολουθεί η ηττοπάθεια, ως ένδειξη ότι τελικά δεν μπορέσαμε και αυτό είναι πραγματικά λυπηρό, αναλογιζόμενοι ότι τα ποσοστά κατάθλιψης έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Σημαντικός παράγοντας για όλα τα παραπάνω, αποτελεί ο σκληρός και αδυσώπητος χρόνος, ο οποίος κινείται με γοργούς ρυθμούς στις σύγχρονες δομές της κοινωνίας μας και πολλές φορές δεν υπάρχει το κατάλληλο timing σε συνάρτηση με εκείνες τις συνθήκες, που θα δημιουργήσουν ένα πρόσφορο έδαφος για την ομαλή εξέλιξη μας.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, είναι οι αστάθμητοι παράγοντες που καθορίζουν τη ζωή μας. Αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε και αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο. Υπάρχουν πάντα και οι εξωγενείς παράγοντες, που μας αναγκάζουν, να αλλάξουμε άρδην τις όποιες αποφάσεις μας, κάνοντας ένα βήμα πίσω ή και ένα βήμα μπροστά ανάλογα με την περίπτωση στην οποία βρισκόμαστε.

Καταρρίπτοντας τα «Ασφαλή Πρότυπα»

Όταν βρίσκεστε σε μια κατάσταση, που σας δημιουργεί νευρικότητα ή και ανασφάλεια επειδή την θεωρείτε ριψοκίνδυνη και ίσως χωρίς προοπτική, να θυμάστε πάντα ότι κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις και μπορεί να αποδειχθεί και η άλλη πλευρά άκρως συναρπαστική. Για τον λόγο αυτό καταρρίπτοντας κάθε «ασφαλές πρότυπο», μπορεί να σας οδηγήσει στην απελευθέρωση του εαυτού σας. Το  «Εγώ» του καθενός, βρίσκεται πάντοτε σε μια διαρκή σύγκρουση. Απαιτείται εγρήγορση και δυναμικότητα.

Αν θέλετε να είστε απόλυτα ειλικρινείς ρωτήστε τον εαυτό σας τις ακόλουθες ερωτήσεις:

1. Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου συμβεί;
2. Θα μπορούσα να ζήσω με αυτό;
3. Αν δεν μου συμβεί αυτό που φοβάμαι ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα μου;
4. Πώς μπορώ να μεγιστοποιήσω την πιθανότητα ενός καλού αποτελέσματος, ελαχιστοποιώντας ένα κακό αποτέλεσμα;

Μόλις επιτρέψετε στον εαυτό σας, να φανταστεί το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να του συμβεί, τότε μπορείτε πραγματικά να συνειδητοποιήσετε, ότι τίποτε δεν είναι τόσο τραγικό, όπως φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η επανεξέταση των πραγμάτων με την δεύτερη ματιά και η λογική επεξεργασία, μας βάζει πάλι σε τροχιά επανασύνδεσης με την πραγματικότητα. Για να μπορέσει κανείς να ξεφύγει από αυτά τα «ασφαλή πρότυπα», ίσως χρειαστεί αλλαγή στον τρόπο σκέψης του. Ακούστε την εσωτερική σας φωνή χωρίς φόβο.

Υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους δεν μπορείτε να κάνετε κάτι αιωρούμενοι με ένα αίσθημα αναποφασιστικότητας. Ξεκινήστε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και επαναλάβετε με πλήρη συνείδηση, ότι μπορείτε, δίνοντας μόνο θετικά μηνύματα στον εαυτό σας, τότε θα εκπλαγείτε, καθώς θα διαπιστώσετε, ότι και αυτό γίνεται μια μορφή συνήθειας, που θα σας ωθήσει ακόμη και βουνά να μετακινήσετε. Δεν υπάρχει τίποτε για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να κατακτήσει. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με την δύναμη που έχει ο καθένας μέσα μας.

Καμία ενοχή

Δείτε ξανά τη ζωή σας, από μια άλλη οπτική γωνία, κάντε έναν απολογισμό που θα σας βοηθήσει να λυτρωθείτε. Θυμηθείτε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορέσατε να υλοποιήσετε και πολλές ευκαιρίες χάθηκαν. Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω, για αυτό είναι απαραίτητο, πέρα από τη λύπη που μπορεί να αισθανθείτε, προσπαθήστε να οριοθετήσετε τη μετέπειτα ζωή σας, σε μια νέα βάση. 

Τολμήστε να ζήσετε και πιθανόν να ανακαλύψετε νέα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν ξανά να βρείτε τον χαμένο εαυτό σας. Αφοσιωθείτε «ψυχή τε και σώματι» γιατί μόνο τότε θα μπορέσετε να απαλλαγείτε από ένα παρελθόν που σας σημάδεψε με ατυχείς επιλογές.

Να θυμάστε, ότι παίρνοντας κανείς ρίσκα στη ζωή του, δεν σημαίνει ότι συμπεριφέρεται απερίσκεπτα ή χωρίς προνοητικότητα. Υπάρχει τεράστια διαφορά  και αυτό έγκειται στην πορεία δράσης του καθενός εξετάζοντας κάθε παράμετρο που τον αφορά.

Χαράξτε τον δικό σας χάρτη ζωής, με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, κάνοντας ένα νέο πλάνο Ζωής με τα λίγα που διαθέτετε. Δεν χρειάζονται περισσότερα. Το μόνο που χρειάζεται πραγματικά είναι να καλλιεργήσουμε την  εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και μετά όλα τα άλλα έπονται.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και κάθε επιλογή του είναι απολύτως σεβαστή.

Αντί να εκπαιδεύσεις μόνο την κόρη σου να σέβεται τον εαυτό της, εκπαίδευσε τον γιο σου να σέβεται και τις γυναίκες

 Φτάνουμε στο σήμερα, που η μια δημόσια καταγγελία για σεξουαλική, σωματική και λεκτική βία διαδέχεται την άλλη. Από ανθρώπους που θαύμαζες για τη δουλειά τους. Στην πραγματικότητα όμως η συμπεριφορά τους και οι πράξεις τους ήταν κοινό μυστικό.

Κάποιοι είναι καχύποπτοι με τα θύματα. “Δεν πρέπει να είναι τυχαίο που μιλάνε τώρα”. “Κατάντησε μόδα. Όλες θυμήθηκαν πως τις κακοποίησαν”. 

Που εννοείται μερικά περιστατικά όντως ίσως δεν είναι αληθές. Και εννοείται υπάρχει και μια μικρή μερίδα ανθρώπων που χρησιμοποιούν αυτό που γίνεται, είτε για να εκδικηθούν κάποιον, ή και χωρίς λόγο. Και ναι υπάρχουν περιστατικά που ζωές αθώων καταστράφηκαν…απλά για εκδίκηση. Επομένως δεν αναιρώ ότι καμιά φορά μπορεί να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις οι άνθρωποι για να κάνουν κακό.

Αλλά είναι μια πολύ μικρή μερίδα! Ας είμαστε ειλικρινής με τους εαυτούς μας.

Ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με γυναίκα και άντρα.

Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα θύματα είναι γυναίκες.

Γιατί ας μην γελιόμαστε, όλοι ξέρουμε πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται η γυναίκα απ᾽τον άντρα. Και αν μου πει κάποιος ότι δεν είναι έτσι, ψεύδεται. Ο άντρας είναι ο μάγκας που μπορεί να φλερτάρει, να λέει απρεπή σεξουαλικά σχόλια, να παρενοχλεί λεκτικά, να κάνει σχόλια σε μια γυναίκα αν φοράει κοντή φούστα, ή να πιστεύει ότι η γυναικά που είναι ντυμένη σέξυ το κάνει για να προκαλέσει τους άντρες, να  παρενοχλεί μια γυναίκα στο δρόμο, να την ακολουθεί και πολλά άλλα.

Και πείτε μου εσείς πότε είδατε γυναίκα να συμπεριφέρεται στον άντρα έτσι; Είναι καθαρά αντρικό προνόμιο σωστά; Βρε άντε μου από δώ μαλάκες.

 Γιατί αν πει μια γυναίκα σεξουαλικά ή απρεπή σχόλια σε κάποιον, αμέσως θα την αποκαλέσουν πουτάνα, εύκολη.

Ενώ ο άντρας θεωρεί ότι μπορεί να λέει ότι θέλει και είναι μάγκας…ανεβαίνει στα μάτια  των άλλων ηλίθιων.

Και πείτε μου αν έχετε δει ποτέ γυναίκα να ακολουθεί ένα άντρα στον δρόμο και να τον παρενοχλεί με απρεπή σχόλια ή να τον ακολουθεί; Πείτε μου, αν ακούσατε γυναίκα να σφυρίζει σε ένα άντρα στον δρόμο και να του λέει εε, που πας κούκλε, θα μου δώσεις το τηλέφωνο σου ;

Εγώ πάντως δεν το έχω δεί ποτέ!

Όλα αυτά με αφορμή τις συζητήσεις για το σεβασμό προς την γυναίκα όπως και την συναίνεση και το σεβασμό στο “ΟΧΙ” της σε κάθε είδους προσέγγιση που δεν είναι επιθυμητή, έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης που οφείλουν να κάνουν οι γονείς και τα διδάγματα που πρέπει να περάσουν στα παιδιά και των δύο φύλων ως προς αυτά τα θέματα.

Γιατί έχουμε καταντήσει έτσι;

Γιατί από μικρή ηλικία μαθαίνουμε στα αγόρια πως δεν κλαίνε. “Χτυπιέται” το πεντάχρονο μπροστά μας και αντί να το πάρουμε μια αγκαλιά, του λέμε με ύφος: “Τι είσαι και κλαις; Καμιά γυναικούλα;”. Και έτσι περνά στο υποσεινήδητό του, λες και πάει πακέτο με το DNA του, το προνόμιο της υπεροχής

Την ίδια ώρα, μαθαίνουμε στα κορίτσια να μη φοράνε κοντές φούστες γιατί θα προκαλέσουν. Ακόμη θυμάμαι μια καθηγήτρια που μας μετρούσε το μήκος της φούστας με τον χάρακα για να μην σκανδαλίσουμε -άκουσον, άκουσον- τους συμμαθητές μας. Και όχι, δεν ήμουν μαθήτρια επί εποχής κρυφού σχολειού, αλλά σ’ ένα λύκειο εν έτει 2008. Από τότε όμως, ελάχιστα άλλαξαν. Πάλι νουθετούμε τα κορίτσια μας να προσέχουν. Τους λέμε να μην κυκλοφορούν αργά τη νύχτα. Να μη δίνουν δικαιώματα. Πως αν το αφεντικό τους, τους παρενοχλήσει, να κάνουν τα στραβά μάτια για μη χάσουν τη δουλειά τους. 

Ο κλινικός ψυχολόγος Δημήτρης Π. με ένα κείμενο του απευθύνεται στους γονείς – κυρίως των αγοριών – και τους εξηγεί πώς θα πρέπει να χειριστούν την ανατροφή τους σε σχέση με τις επαφές και τις προσεγγίσεις με τα κορίτσια. Αν τα παιδιά καταλάβουν τη φυλετική ισότητα, είναι πολύ πιθανό να αντιληφθούν ότι δεν πρέπει να φερόμαστε με βίαια στα κορίτσια ούτε ότι τα κορίτσια πρέπει να γίνονται έρμαια στα χέρια των αγοριών χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα να εναντιωθούν. Ας ακούσουμε τι μας συμβουλεύει:

Αντί να πεις στην κόρη σου ότι είναι θήραμα, πες στον γιο σου ότι δεν είναι κυνηγός.

Αντί να λες στην κόρη σου να μην μιλάει πες στον γιο σου να ακούσει.

Αντί να εκπαιδεύσεις μόνο την κόρη σου να σέβεται τον εαυτό της, εκπαίδευσε τον γιο σου να σέβεται και τις γυναίκες.

Αντί να ζητήσεις από την κόρη σου να μην φορέσει κοντή φούστα, πες στον γιο σου ότι η φούστα δεν είναι ανοιχτή πρόσκληση για σεξ ή απρεπή σχόλια

Αντί να αναγκάζεις την κόρη σας να καλύψει τον εαυτό της, πες στον γιο σου ότι μια γυναίκα είναι κάτι περισσότερο από ένα σώμα.

Αντί να προειδοποιείς την κόρη σου ότι όλοι οι άνδρες είναι εχθροί, δείξε στον γιο σου ότι οι γυναίκες είναι πολύτιμοι σύντροφοι.

Αντί να μεγαλώνεις την κόρη σου να φοβάται τους άντρες και τον γιο σου να περιφρονεί τις γυναίκες, μεγάλωσε και τους δύο να εμπιστεύονται, να σέβονται και να αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Να σας πω κάτι…

Εσείς οι έξυπνοι που ξεστομίζετε ασύστολα σεξουαλικά σχόλια, ή παρενοχλείτε, ή επιμένετε, ή δεν σέβεστε, εσείς όλοι που είστε ο λόγος για πολλές γυναίκες να φοβούνται να περπατάνε την νύχτα, να φοβούνται να πουν όχι, να φοβούνται να σου χώσουν μια σφαλιάρα (γιατί προφανώς και είσαι πιο δυνατός) και νομίζετε ότι είναι οκ να έχετε μια τέτοια συμπεριφορά σκεφτείτε αν θα σας άρεσε να το κάνουν κάποιοι άλλοι αυτό στη κόρη σας!

Γιατί αν δεν έχετε παιδιά(που αν έχετε είναι ακόμα χειρότερο), κάποτε θα αποκτήσετε, και δεν θα θέλατε κανένας μαλάκας να κάνει αυτά στην κόρη σας!

Να σας πω και κάτι άλλο. Μπείτε λίγο στη θέση της γυναίκας. Σκέψου τον εαυτό σου ως γυναίκα για λίγο και πες μου πως θα ένιωθες. Κάντο αυτό για λίγο και με όση ειλικρίνεια σε διακατέχει, πές μου πως θα ένιωθες, με το απλό παράδειγμα, να φοβάσαι να πας στο σπίτι σου γιατί αν δεν είναι κάθε μέρα, 1 στις 2 μέρες κάποιος είτε θα σε ακολουθήσει, είτε θα σε παρενοχλήσει, είτε θα επιμένει να σου πιάσει κουβέντα..

Ας μάθουμε λοι´πον στα αγόρια μας απο μικρή ηλικία τον σεβασμό. Και στους ενήλικες. Κανείς δεν είναι κτήμα κανενός. Κανείς δεν είναι υπεράνω. Και ναι, αν είσαι άντρας και θέλεις να κλάψεις, μπορείς να το πράξεις ελεύθερα. Θα δεις που στο τέλος της ημέρας είναι απίστευτα λυτρωτικό! Μάθε το σεβασμό και σταμάτα να το παίζεις μάγκας!

πολλοί θα σου πουν “μη χαλάς το σπίτι σου” μα ελάχιστοι θα σου πουν “μη χαλάς τη ζωή σου”

Η Μίνα και ο Αλέξης. Ο Αλέξης ήταν παντρεμένος και δυστυχισμένος.

Η Μίνα ελεύθερη και χαρούμενη. Γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν αμέσως. Ο Αλέξης είχε ένα μικρό παιδί που ηθικά τον “εμπόδιζε” να χωρίσει και να συνεχίσει τη ζωή του με τη Μίνα. Η Μίνα ήταν μόνη της χωρίς παιδιά με μια καλή καριέρα και έτοιμη να του δώσει όσα δεν έπαιρνε στον γάμο του.

Η ανάγκη του Αλέξη για συντροφικότητα και η αγάπη του για την Μίνα, το πώς μόνο εκείνη τον κοίταζε στα μάτια και τον φρόντιζε, τον έκανε να βρει τη λύση να χωρίσει και ταυτόχρονα να είναι δίπλα στο παιδί του, σαν σωστός πατέρας. Έτσι μια μέρα πήρε τη βαλίτσα του και πήγε στη Μίνα.

Το ζευγάρι περνούσε όμορφα και ταυτόχρονα δύσκολα. Η πρωην γυναίκα του Αλέξη δεν μπορούσε να δεχτεί τόσο εύκολα τον χωρισμό και ειδικά όταν ήξερε την ύπαρξη μιας άλλη γυναίκας στη ζωή του. Μέσα σε όλο τον χαμό, Μίνα και Αλέξης αποφάσισαν να μετακομίσουν σε άλλο σπίτι που να βολεύει τη δουλειά και των δύο. Βρήκαν σπίτι σε άλλη περιοχή, αγόρασαν καινούρια έπιπλα και ηλεκτρικά και ετοιμάζονταν και επίσημα να ζήσουν τη νέα τους ζωή, ύστερα από πέντε χρόνια σχέσης.

Η πρώην γυναίκα του δεν άντεξε και έβαλε τα μεγάλα μέσα. Τους δύο μεγαλύτερους αδερφούς του. Παντρεμένους με παιδιά και από αυτούς που ξεροκοιτάνε και οι δύο. “Που θα αφήσεις το παιδί σου;” έλεγε ο ένας. “Δεν βλέπεις εμάς; Έχουμε την γκόμενα αλλά δεν χωρίζουμε!” έλεγε ο άλλος. συνέχιζε ο πρώτος. “Και ποιος σου είπε πως σε 5 χρόνια από τώρα δεν θα είσαι με τη Μίνα όπως και με τη γυναίκα σου;” συμπλήρωνε ο δεύτερος.

Και κάπως έτσι ένα βράδυ ο Αλέξης γύρισε στο νέο τους σπίτι, αλλιώτικος. Σκεφτικός. Η Μίνα το κατάλαβε αλλά δεν πήγε ο νους της. Την επόμενη μέρα μάζεψε τα πράγματά του και της ανακοίνωσε πως θέλει να γυρίσει στη γυναίκα του, να κάνει άλλη μια προσπάθεια “για χάρη του παιδιού”. Η φαιδρή δικαιολογία του, δεν της έδωσε πολλά περιθώρια να του θυμίσει για ποιο λόγο ήταν φευγάτος όλα αυτά τα χρόνια. Η Μίνα έχασε τη γη κάτω απ’ τα πόδια της αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Κι έτσι ο Αλέξης γύρισε πίσω στο σπίτι του.

Από τότε έχουν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια. Να σου πω την κατάληξη;

Ένα μήνα μετά ο Αλέξης άφησε έγκυο τη γυναίκα του, στο δεύτερο παιδί τους (μάλλον κι αυτό “για χάρη του παιδιού”…). Ένα μήνα μετά η Μίνα, έπεσε να πεθάνει απ’ τη στενοχώρια της. Λίγους μήνες μετά, ο Αλέξης σκυλομετάνιωνε που γύρισε στη γυναίκα του με την οποία η σχέση τους, όχι απλά δεν είχε αλλάξει αλλά ήταν ίδια και χειρότερη. Τρεις μήνες μετά η Μίνα άρχισε να βγαίνει με κάποιον σε μια προσπάθεια να πάει μπροστά τη ζωή της.

Ένα χρόνο μετά, η Μίνα παντρεύτηκε αυτόν τον κάποιον και ζει μαζί του στο σπίτι που έφτιαξαν με τον Αλέξη. Ένα χρόνο μετά, και μέχρι σήμερα που’ χουν περάσει δέκα χρόνια, ο Αλέξης έχει κάνει άπειρες προσπάθειες για άλλες  σχέσεις αλλά καμία δεν είναι σαν τη Μίνα.

Γιατί; Γιατί δεν βρίσκεις κάθε μέρα τον άνθρωπό σου, δεν τον πουλάν στα σούπερ μάρκετ.

Όσο για τους αδερφούς του; Συνεχίζουν να είναι χέστηδες και νa απατούν ασύστολα τις γυναίκες τους, χωρίς καμία προοπτική.

Γιατί; Γιατί, πολλοί θα σου πουν “μη χαλάς το σπίτι σου” μα ελάχιστοι θα σου πουν “μη χαλάς τη ζωή σου”.

Γιατί ελάχιστοι έχουν την τόλμη ή την ευκαιρία να φτιάξουν τη ζωή τους όπως την θέλουν. Να ξυπνούν δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που αγαπούν και τους αγαπά πραγματικά. Και όταν άλλον αγαπάς και μ’ άλλον κοιμάσαι, σου γίνεται απωθημένο. Και το απωθημένο με τα χρόνια γίνεται ζήλια και ανασφάλεια, απέναντι σε οποιονδήποτε έχει την ευκαιρία ή την τόλμη να ευτυχήσει.

Γι’ αυτό να προσέχεις τους…”φίλους” που θέλουν το καλό σου και σου “μιλούν σαν μεγαλύτεροι”.

Η ηλικία δεν τους κάνει πιο σοφούς.

Ούτε η “σοφία” τους, που μοιράζονται μαζί σου, τους κάνει φίλους σου…

Δημιουργῆστε τὸν ἱστότοπό σας μὲ τὸ WordPress.com
Ξεκινῆστε