Επιτέλους Παρασκευή, επιτέλους Σάββατο, επιτέλους Ζωή!

Κυριακή.
Δευτέρα αύριο, μα πότε πέρασε κι’ όλας το Σαββατοκύριακο.. Χθες δεν ήταν που έλεγα με χαμόγελο “επιτέλους Παρασκευή”; Πότε πέρασε κι’ όλας.. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά μου, μου φαίνεται τεράστια η ανηφόρα της εβδομάδας..
Θλίψη.

.

Δευτέρα.

Καφέ. Σας εκλιπαρώ. Καφέ. Δεν αντέχω άλλη μια εβδομάδα. Δεν αντέχω άλλες 5 μέρες τη δουλειά μου, τις υποχρεώσεις μου, τη βιοπάλη. Ακόμα Δευτέρα είναι; Δεν αντέχω άλλο, αργεί πολύ η Παρασκευή! Δεν αντέχω! Είναι λες και ο χρόνος έχει σταματήσει!
Πνίγομαι!

.

Τρίτη.

Ευτυχώς έφυγε η Δευτέρα! Σαν αιώνας μου φάνηκε! Μα το ίδιο μου φαίνεται και η Τρίτη, άντε να περάσει και αυτή η μέρα, δεν αντέχω, θέλω να έρθει η Παρασκευή και το Σάββατο!
Ασφυκτιώ!

.

Τετάρτη.

Νιώθω ότι η εβδομάδα δεν θα φτάσει ποτέ στο τέλος της. Πώς γίνεται να είναι ακόμα Τετάρτη; Θεέ μου, δεν αντέχω, κάνε σε παρακαλώ να τελειώσει αυτή η καταραμένη μέρα γρήγορα! 2 μέρες έμειναν για να ζήσω και πάλι!
Πεθαίνω!

.

Πέμπτη.

Προ-Παρασκευή, όπως μου αρέσει να την αποκαλώ. Πάει και αυτό. 1 μέρα έμεινε. Νιώθω τόσο εξαντλημένος, δεν είναι ζωή αυτή. Ευτυχώς όμως πέρασε και αυτή η εβδομάδα. Σχεδόν. Έλα μωρέ, λίγη υπομονή. Τόσα άντεξες αυτή την εβδομάδα, λέω στον εαυτό μου.
Σιγή.

.

Παρασκευή!

Επιτέλους Παρασκευή! Πόσο όμορφα είναι όλα! Επιτέλους, νιώθω και πάλι ζωντανός! Ζω ξανά!
Thank God it’s Friday!

.

Σάββατο.

Η μέρα μου. Η μέρα που απολαμβάνω τη ζωή μου. Η μέρα της ελευθερίας μου! Είμαι ελεύθερος να ζήσω και να κάνω ό,τι θέλω σήμερα! Σκέφτομαι τι να κάνω. Έχω τόσες επιλογές! Και να σου πω κάτι; Πόσο θα ήθελα να μείνω ξαπλωμένος στον καναπέ μου, να δω μια ταινία, να διαβάσω ένα βιβλίο.. Όμως.. Όμως ΠΡΕΠΕΙ να βγω απόψε. Πρέπει να βγω. Πρέπει να δείξω στον κόσμο ότι ζω! Πρέπει να στολιστώ με τα πιο όμορφα μου ρούχα και να βγω να πιω. Να πιω και να ξεχάσω αυτήν τη ρημάδα την εβδομάδα που τόσο πόνο μου προκάλεσε! Γιατί αν δε βγω, θα με πούνε περίεργο. Ξενέρωτο. Ότι δεν ξέρω να ζω. Έτσι, βγαίνω.
#nightout #saturdaynight #drinks #youonlyliveonce

.

Κυριακή.

Δευτέρα αύριο, μα πότε πέρασε κι’ όλας το Σαββατοκύριακο.. Χθες δεν ήταν που έλεγα με χαμόγελο “επιτέλους Παρασκευή”; Πότε πέρασε κι’ όλας.. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά μου, μου φαίνεται τεράστια η ανηφόρα της εβδομάδας..Θλίψη.

Και έτσι, περνάνε οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Μέσω μιας αέναης προσμονής της Παρασκευής και του Σαββάτου. Αυτή είναι η ζωή μας.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Γιατί δεν ξέρουμε να ζούμε.

Γιατί το να ζούμε, στο νου μας συνεπάγεται “Παρασκευή — Σάββατο”. Έχουμε ταυτίσει τη έννοια “ζωή” με αυτές τις 2 ημέρες. Μα όπως με κάθε τι με το οποίο ταυτιζόμαστε, αν μας το αφαιρέσουν, το Είναι μας θα κλονιστεί.

Χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε. Όμως κανένας δεν μας το μαθαίνει αυτό. Και αυτό γιατί, ο άνθρωπος που ξέρει να “ζει”, είναι απειλή. Είναι κίνδυνος για την κοινωνία. Ολόκληρο το σύστημα στηρίζεται επάνω σε αυτή την αντίληψη περί ζωής.
Αν ο άνθρωπος επαναστατήσει και αρχίσει να ζει κάθε μέρα και όχι μόνο την Παρασκευή και το Σάββατο, το σύστημα θα κινδυνεύσει.

Νομίζουμε ότι οι “στιγμές” βρίσκονται όχι στο αύριο, μα στην Παρασκευή και το Σάββατο. Τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας, την ίδια μας τη ζωή, τα έχουμε εναποθέσει όλα σε αυτές τις ημέρες. Τα έχουμε εναποθέσει όλα σε μία φράση: “Επιτέλους Παρασκευή!”

Μα ακόμα και τότε, δεν ζούμε. Όχι πραγματικά τουλάχιστον.

Πίνουμε καφέ όλη την εβδομάδα για να είμαστε παραγωγικοί και για να “αντέξουμε”, μα την Παρασκευή και το Σάββατο πίνουμε αλκοόλ, για να ξεχάσουμε την εβδομάδα που πέρασε.

Και σα να μην έφτανε αυτό, χάνουμε και την Κυριακή, παραπονούμενοι για το γεγονός ότι αύριο είναι Δευτέρα.

Η ζωή όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η Ζωή είναι Στιγμές. Και οι Στιγμές βρίσκονται στο τώρα, κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε ημέρα.

Υποφέρουμε τις 5 ημέρες της εβδομάδας και νομίζουμε ότι φταίει η Δευτέρα, η Τρίτη, κ.ο.κ. Μα στην πραγματικότητα, εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε. Γιατί συνεχώς αρνούμαστε να βρισκόμαστε στο Τώρα. Ο νους μας βρίσκεται συνεχώς στην Παρασκευή και στο Σάββατο.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα όμως, σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει. Γιατί ακόμα και το “Τώρα”, το έχουμε ταυτίσει με την Παρασκευή και το Σάββατο. Το έχουμε ταυτίσει με μια ουτοπική κατάσταση εξωτερικών συνθηκών.

Μα το Τώρα είναι μια εσωτερική κατάσταση.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα, δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε μέσα στην καθημερινότητα, μέσα στη βιοπάλη, χωρίς υποχρεώσεις, εξωτερικές δυσκολίες, κ.λπ. Δεν σημαίνει ότι δεν μοχθούμε.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα, σημαίνει πως ό,τι κάνουμε, το κάνουμε συνειδητά και εστιάζοντας το Νου μας και την ενέργειά μας σε αυτό που κάνουμε. Είτε αυτό είναι η δουλειά μας, είτε οι υποχρεώσεις μας, είτε το οτιδήποτε.

Σίγουρα κάποιες στιγμές και καταστάσεις είναι δύσκολες, βαρετές, κ.λπ. Μα εκεί είναι που χρειάζεται ακόμη περισσότερο να εστιάσουμε στο Τώρα. Γιατί ακόμα και αυτές οι καταστάσεις, έχουν να μας προσφέρουν κάτι. Όμως πώς θα αντιληφθούμε αυτό το κάτι, όταν ο Νους μας ζει συνεχώς στο αύριο;

Ας προσπαθούμε κάθε μέρα, όπου και αν βρισκόμαστε, ό,τι και αν κάνουμε, να ζούμε. Ας μάθουμε να ζούμε.

ΠΡΕΠΕΙ να μάθουμε να ζούμε.
Τώρα που προλαβαίνουμε όμως. Όχι αύριο.
Γιατί ο Θάνατος, βρίσκεται κάθε στιγμή δίπλα μας. Κάθε στιγμή, έτοιμος να μας κάνει να νιώσουμε το άγγιγμα του.
Γι’ αυτό και είναι ο καλύτερος σύμβουλος.

Κάθε φορά που θα δυσανασχετούμε με μια κατάσταση, με μια “κακή ημέρα”, με το γεγονός ότι είναι “Δευτέρα”, ότι το “επιτέλους Παρασκευή” είναι μακριά, αντί να παραπονούμαστε, ας γυρνάμε και ας κοιτάμε το Θάνατο. Αυτός, θα μας υπενθυμίζει ότι δεν μας άγγιξε ακόμα.

Θα μας υπενθυμίζει ότι έχουμε ακόμα τη Ζωή μας. Αυτό το μοναδικό και μαγικό Δώρο.

Και αυτό, ας είναι η πιο τρανταχτή υπενθύμιση για να εστιάζουμε στο Τώρα.

Και εστιάζοντας στο Τώρα, θα αρχίσουμε να βλέπουμε πράγματα που πριν δεν τα βλέπαμε. Εν μέσω καταιγίδας, θα μάθουμε να απολαμβάνουμε τη βροχή και να διδασκόμαστε από το σκοτεινιασμένο ουρανό.

Σε ένα από τα ποιήματα του Χρόνη Μίσσιου, συναντάμε το εξής:

«…Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ανάγκες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατέβουμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…

Όλα, όλα, Σαλονικιέ, τ’ αφήνουμε γι’ αυτό το αύριο που δεν θα έρθει ποτέ… Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο…

Για να πάμε πού; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και ‘μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας…»

Namaste, αγαπημένοι μας Άνθρωποι ♥

εσυ επέτρεψες αυτές τις συμπεριφορές..

Λοιπόν, όπως λέμε στο life coaching: reframing ή αναπλαισίωση…

Θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι..

Μιλώ στον κάθενα απο σας ξεχω´ριστά, που έχει πληγωθεί απο άλλους άνθρωπους. Καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις αλλά θα καταλάβεις που το πάω. Σε πλήγωσαν, σε κορόιδεψαν και σε πρόδωσαν. Τους έδωσες αλόγιστα ό,τι πιο πολύτιμο είχες, και το μεταχειρίστηκαν τελικά σαν να τους χάρισαν μια δωρεάν εφημερίδα στο δρόμο, την οποία χωρίς καν να διαβάσουν, έβαλαν κάτω στη σακούλα σκουπιδιών για να μη τρέχει. Χρόνος, σκέψη, ενέργεια, βοήθεια, αγκαλιά, ζεστασιά και φροντίδα, όλα για το τίποτα λες.

Σε ταλαιπώρησαν, σε αμέλησαν, σε σύγκριναν και σε μείωσαν, και χωρίς να σε εκτιμήσουν, σου γύρισαν υπεροπτικά την πλάτη ή απλά αδιαφόρησαν. Σε όσους καταλογίζεις πως ζητιάνεψες ψίχουλα ή ένα κοκκαλάκι για να γλύφεις από την προσοχή τους. Σε όσους τριτοτέταρτους όπως οριοθετείς, χρεώνεις πως ανέβασες σε θρόνους ενώ ήταν για τους σταύλους και τα χωράφια (τίποτα κακό σε αυτά), σε όσους έδωσες μέχρι και τον δικό σου θρόνο και το εσωτερικό σου παλάτι. Μέχρι και το είναι σου που τώρα στέρεψε και τρεμοπαίζει σαν κερί, κι ακόμα αναρωτιέσαι το γιατί.

Ναι, σε επίπεδο προσωπικότητας το κάρμα που αντιστοιχεί στον βαθμό της θλίψης κι απόγνωσής που σου προκάλεσαν, δεν πρόκειται να το γλυτώσουν σε καμία περίπτωση. Μα σε επίπεδο ψυχής, ήταν όλοι τους δάσκαλοί σου. Ή αν θες κομπάρσοι στο παιχνίδι της ζωής και στα προσυμφωνημένα σενάρια της γνώσης, εξέλιξης και αναβάθμισής σου, που δέχτηκαν να παίξουν αυτούς τους δύσκολους κι άκαρδους εγωιστικούς ρόλους, τόσο ασυνείδητα όσο κι υποσυνείδητα. Αυτή η σκέψη (όπως λέμε στο life coaching: reframing ή αναπλαισίωση) δεν έχει σκοπό να τους “αθωώσει”, αλλά να στρέψει όλη την προσοχή σου από αυτούς, σε εσένα. Έτσι και μόνο, θα μπορέσεις να πάρεις την ευθύνη και κατ’ επέκταση την δύναμή σου πίσω.

Θα μου πεις εγώ τι φταίω που τα έκανα όλα τέλεια ή προσπάθησα ή κουβαλούσα μόνος μου και τραβούσα ακούραστα το κουπί μέχρι που η βάρκα πήγε τόσο μακριά; Ο άλλος έφυγε με ένα ταχύπλοο που τον περίμενε, κι εγώ έμεινα μόνος στο σκοτεινό πουθενά του απέραντου ωκεανού μακριά από κάθε στεριά κι άνθρωπο και ζώο. Τι φταίω;

Δύο ερωτήσεις: Ποιο ήταν το δικό σου μερίδιο ευθύνης; Μα κι αν σου φέρθηκε έτσι, εσύ γιατί έμεινες; Γιατί δεν έφυγες όταν μπορούσες; Γιατί έτσι ακριβώς συμπεριφέρθηκες εσύ στον εαυτό σου. Κι οι άλλοι, μας συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τους επιτρέπουμε. Τι δεν καταλαβαίνεις; Αυτό που βίωσες ήταν απλά μια αντανάκλαση και προβολή της δικής σου συμπεριφοράς. Όχι προς τον άλλον, αλλά προς τον ίδιο σου τον εαυτό σου.

«Με κορόιδεψε» «Μα εσύ κορόιδεψες τον εαυτό σου»
«Με εγκατέλειψε» «Μα εσ εγκατέλειψες τον εαυτό σου»
«Δε με νοιάστηκε» «Μα εσύ δεν σε νοιάστηκες»

«Δε με φρόντισε» «Μα εσύ δε σε φρόντισες»
«Αδιαφόρησε» «Μα εσύ αδιαφόρησες για σένα»
«Έβαζε άλλους για προτεραιότητα» «Μα κι εσύ τι έκανες σε σχέση με τον εαυτό σου;»

Δες: Αν κάποιος δεν σου αναγνωρίζει ή δεν βλέπει την αξία σου, αν εσύ ξέρεις την αξία σου, γιατί μένεις; Επειδή αυτό ίσως αλλάξει στο αύριο; Αν προσπαθήσεις λίγο ακόμη; Πόσο ακόμη; Και μέχρι τότε τι γίνεται; Αδιαφορείς και σε βάζεις δεύτερη προτεραιότητα. Εσύ παράτησες εσένα. Εσύ δε σε φρόντισες. Εσύ δεν σε αγάπησες και σε σκόρπισες σε μέρη που δεν ήταν για σένα. Από εξάρτηση, αδυναμία, ανάγκη, όχι από καθαρή αγάπη και επιλογή. Οφείλεις σε σένα να το εξομολογηθείς και να το παραδεχτείς.

Επομένως όλα αντανακλούν την σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Εσύ τους επέτρεψες να κάνουν όσα λές…κατάλαβες την διαφορά;

Πρέπει να καταλάβεις, ότι το επίπεδο πόνου κι όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων που νιώθεις, δεν είναι τίποτε άλλο από το επίπεδο και βαθμό που άφησες εσένα. Ανεβαίνουμε συνειδητότητα κι εκεί που πάμε, θα χρειαστούμε άλλες αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Αυτά θα είναι τα εισιτήρια μας, ούτε οι τσάντες, ούτε τα αμάξια, ούτε τα καλοδουλεμένα σώματα, μόνο οι εσωτερικές αρετές και ποιότητες. Τίποτε άλλο.

Η ήρα θα χωρίσει από το σιτάρι, κι αυτή τη φορά σ’ αυτό το “άλμα”, τα χλωρά δεν θα καούν με τα ξερά. Ο καρχαρίας ακολουθεί τη φύση του, αν εσύ έχεις ανοιχτή πληγή, ο καρχαρίας θα μυριστεί το αίμα και θα επιτεθεί στο αδύναμό σου σημείο. Όχι ό,τι πιο ευχάριστο, αλλά αφού δε το φροντίζεις, θα έρθει με τον τρόπο που ορίζει η νομοτέλεια να στη δείξει, και συνήθως να στην κάνει ακόμα μεγαλύτερη παίρνοντας και επιπλέον κομμάτια μαζί του όσο δε τον απωθείς. Δεν είμαστε όλοι θεραπευτές, ούτε και δελφίνια.

Όμοια με όμοια λοιπόν, και “όμοιος ομοίω αεί πελάζει” όπως αναφέρει κι ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο. Το οποίο δεν αναφέρεται πάντα στο σύνολο, αλλά και στα επιμέρους στοιχεία που προκαλούν έλξη προς και από την κάθε μεριά.

Καθώς αναγνωρίζεις το μερίδιό σου αλλά σιγά σιγά και την αξία σου, μαθαίνοντας να σε αγαπάς να σε φροντίζεις και να σε προστατεύεις, θα δεις πως άνθρωποι θα αρχίσουν να εξαφανίζονται από την πραγματικότητά σου, ενώ παράλληλα με μαγικό τρόπο, θα δίνουν τη θέση τους σε νέους, πιο συμβατούς με τον νέο εσωτερικό σου ρυθμό και μελωδία.

Δεν περιγράφεται η επίγνωση παρά μόνο βιώνεται, κι όταν είσαι εκεί ή πλησιάζεις, απλά θα το καταλάβεις, όχι με το νου, αλλά με την καρδιά. Την μόνη πυξίδα που δεν απομαγνητίζεται από καμία καταιγίδα ή ηλεκτρονικό παλμό, σαν ένας αέναος εσωτερικός μουσικός βηματοδότης.

Επομένως  ναι το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου, να φτιάξεις την σχέση σου με σένα.

Και μετά αν μπορείς συγχωρέσες τους. Για σένα και πάλι να το κάνεις. Και αν πάλι δεν μπορείς, το καταλαβαίνω.. Δυστυχώς, για να φτάσεις στο επίπεδο να συγχωρήσεις κάποιον θα πρέπει να πάψεις να αισθάνεσαι τη δυσφορία και τον πόνο που σου προκάλεσε η συμπεριφορά τους. Καλώς ή κακώς, αυτά τα επίπεδα αυτοεκτίμησης κι αυτοσεβασμού, τα κατακτούμε μετά από χρόνια εμπειρίας

Είτε το θέμα είναι φιλικό είτε είναι ερωτικό, όταν κάποιος σου φερθεί σκάρτα, ξεγράφεται απ’ τη ζωή σου.  Είναι προτιμότερο να παραδεχθείς πόσο σ’ έχει επηρεάσει αρνητικά και να πεις ένα «άντε γαμήσου, ρε φίλε». Να βγάλεις αυτόν τον άνθρωπο απ’ τη σκέψη σου κι απ’ τη ζωή σου μια για πάντα. Αυτό ονομάζεται ειλικρινή αντιμετώπιση μιας άβολης κατάστασης για εμάς.

Αν μπορέσεις να συγχωρέσεις πραγματικά, ακόμη καλύτερα! Αλλά μην είσαι σκληρός με τον εαυτό σου αν δεν μπορείς..απλά βγάλε αυτό τον άνθρωπο από τη ζωή σου, και κυρίως απ᾽το μυαλό σου…στο κάτω κάτω δεν μπορείς να συμπαθείς τους πάντες, και είναι εντάξει να μην συμπαθείς πλέον κάποιον..φτάνει να μην σε επηρεάζει με αρνητικές σκέψεις…και φτάνει να αναλάβεις και εσύ το μερίδιο ευθύνης ότι επέτρεψες αυτές τις συμπεριφορές..

Θα μιλήσουμε για την συγχώρεση άλλη φορά!!!

Παρόλα αυτά όσοι σε πλήγωσαν…ήταν δάσκαλοι σου..

τα αλλάζω όλα μέχρι να τα κάνω όπως θέλω-αυτό είναι η ζωή

Πόσα βιβλία διαβάζουμε, πόσα άρθρα, πόσες φιλοσοφίες ενστερνιζόμαστε κατά καιρούς, πόσους μέντορες αναζητούμε. Κι όλα αυτά με θέμα τη ζωή.

Ζωή. Μια λέξη με χίλιες σημασίες. Κι αν σε ρωτήσω τι σημαίνει ζωή, τι θα μου πεις; Μπορείς να απαντήσεις; Είναι άραγε η διαδικασία ωρίμανσης του σώματος; Είναι μήπως αυτός ο χρόνος μεταξύ της γέννησης και του θανάτου; Είναι μια μόνο στιγμή; Είναι ο αριθμός των χτύπων της καρδιάς σου;

Όσο κι αν έχω ψάξει για τη σημασία αυτής της λέξης, καμία ερμηνεία δε με ικανοποιεί. Ούτε κι εσένα. Κι αν δεν το έχεις κάνει μέχρι τώρα, σε προκαλώ να το κάνεις. Ψάξε σε βιβλία, σε σελίδες, σε άρθρα, σε λόγια σοφών. Ποτέ δε θα βρεις κάτι συγκεκριμένο, μια ιδανική περιγραφή γι’ αυτή την τόσο μικρή λέξη, με τα τρία γράμματα, που τόσα άλλα γράμματα κρύβει μέσα της.

Ψάχνοντας για τη σημασία της λέξης «ζωή», καταλήγω ξανά και ξανά στην αναζήτηση για την έννοια της ζωής, τη σημασία της ζωής. Αυτής εδώ, αυτού του κόσμου, του τώρα, σε αυτό το σύμπαν και αυτή τη διάσταση, με αυτό τον Θεό. Κι αυτή η σημασία της ζωής που αιώνες τώρα οι άνθρωποι αναζητούν, το περιζήτητο νόημα της ζωής, θα μείνει ανεξήγητο. Στο λέω αλλά νομίζω πως το ξέρεις ήδη. Κανείς δε θα μπορέσει να βγει να πει στον κόσμο μια τυχαία μέρα του χρόνου, ποιο είναι αυτό το περιβόητο νόημα της ζωής. Κανείς. Ούτε επιστήμονας, ούτε φιλόσοφος, ούτε εσύ, ούτε κι εγώ.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί το νόημα της ζωής δεν είναι καθολικό, δεν αποτελεί μια κοινή μέθοδο που πρέπει να ακολουθηθεί, δεν είναι μια συνταγή πολλαπλώς ειπωμένη κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το νόημα της ζωής και συνεπώς η σημασία της, είναι κάτι μοναδικό για τον καθένα… Γι’ αυτό και δε θα υπάρξει ποτέ ένας καθολικός ορισμός. Γιατί είσαι εσύ με τη ζωή σου, είμαι κι εγώ με τη δική μου. Μοναδικές κι ανεπανάληπτες ζωές, δώρο από το Θεό και τη φύση, πολυτιμότερο πετράδι από όλα τα πιο φανταχτερά όλου του κόσμου.

Μέσα σε αυτή την κοινωνία που επιβιώνεις, ξέχασες ότι κρατάς στα χέρια σου το πιο ακριβό κόσμημα, το πιο πολύτιμο αγαθό. Ξέχασες ότι κρατάς μια ζωή στην αγκαλιά σου, ότι την κουβαλάς στους ώμους σου, ότι είναι τυλιγμένη στο λαιμό σου. Την έχεις τόσο δεδομένη που δεν τη βλέπεις καν. Ξεχνάς τα όνειρα, ξεχνάς να αναπνέεις. Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, κάθε μέρα οι ίδιοι άνθρωποι, κάθε μέρα η ίδια θλίψη, κάθε μέρα τα ίδια, κάθε μέρα. Μα ξεχνάς πως το σήμερα δε θα ξανάρθει, γίνεται χθες, κι έρχεται το αύριο και γίνεται κι αυτό σήμερα και θα περάσει κι αυτό στη θέση του χθες, αυτού του χθες που δε σε νοιάζει, που αποτελεί τον κάδο απορριμμάτων σου. Κι αυτό γιατί πάλι το σήμερα το ξέχασες, το άφησες στην άκρη, το πήρες δεδομένο και δεν το βλέπεις πια.

Μα αν κάτσεις κι αναλογιστείς πόσα σήμερα πέρασαν και δε σε άγγιξαν, δεν έμαθες κάτι καινούριο, σήμερα δε γέλασες, δεν έκανες κάτι να σε ευχαριστεί πραγματικά, δεν ονειρεύτηκες… Ίσως λίγο να τρομάξεις. Και σκέψου τώρα πως ο χρόνος που πέρασε, δε σου χαρίστηκε και γι’ αυτό δε γυρνάει πίσω.

Αντί να σηκωθείς από τη ρουτίνα σου και να ρίξεις μια γροθιά στο μαχαίρι χωρίς να φοβάσαι τον πόνο, με σύμμαχο την ελπίδα και τη βεβαιότητα της επούλωσης, κάθεσαι στον καναπέ σου και απολαμβάνεις μια «σιγουριά». Για ποια σιγουριά μου μιλάς; Όλα εικονικά είναι. Ποτέ και πουθενά δεν υπάρχει αληθινή σιγουριά.

Κάθεσαι στη λιμνούλα σου και ρεμβάζεις, νομίζοντας πως τίποτα δε θα την ταράξει, κανένα κύμα και κανένας καρχαρίας. Μα δεν υπολογίζεις πως σιγά σιγά η ακίνητη λίμνη σου, αρχίζει να βαλτώνει. Στον πάτο της γεννιέται ο βάλτος, ένας κρυφός, θλιβερός βάλτος. Στην επιφάνεια αργεί να φτάσει, για να τον δεις, μα ακόμα κι έτσι εσύ ξέρεις. Ξέρεις πως κάτι δεν είναι όπως πριν, κάτι σκοτεινιάζει τα νερά της λίμνης σου. Και αντί να κάνεις κάτι γι’ αυτό, στέκεσαι απλός παρατηρητής της αλλοίωσής της.

Αφού δεν είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή που ζεις, γιατί δεν την αλλάζεις; Ξέρω πόσο φοβάσαι αλλά θα φοβηθείς ακόμα πιο πολύ όταν πια θα έχεις γεράσει και θα κοιτάζεις τα περασμένα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια που θα μπορούσες να αγαπήσεις τη λίμνη σου και αντ’ αυτού την άφησες να γίνει βάλτος. Μην αφήσεις το χρόνο κι άλλο να περάσει. Ψάξε και βρες τρόπους να αλλάξεις οτιδήποτε δε σ’ αρέσει. Κι αν αποτύχεις, σήκω ξανά και προσπάθησε. Άλλαξε τα όλα μέχρι να σου αρέσουν! Μη φοβάσαι τίποτα! Μη φοβάσαι να ζήσεις! Πως δέχεσαι να φτάσεις στο θάνατο χωρίς να έχεις πραγματοποιήσει τις επιθυμίες σου, χωρίς να έχεις ζήσει μια ζωή ονειρεμένη. Για σένα ονειρεμένη! Όπως εσύ την ονειρευόσουν από μικρό παιδί.

Μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, μη φοβάσαι να εκθέσεις τον εαυτό σου στον κόσμο και να διεκδικήσεις τα όνειρά σου, τις αγάπες σου. Μην αφήσεις να τελειώσει η ζωή σου χωρίς να έχεις βρει το δικό σου νόημα.

Εγώ έχω ένα όνειρο. Όταν έρθει η ώρα που ο θάνατος θα χτυπήσει την πόρτα μου κι θα παίρνω τις τελευταίες μου ανάσες, να μπορέσω να πω ότι ΕΖΗΣΑ.

δεν εισαι σαν τουσ αλλουσ

Νιώθω τις πρώτες αχτίδες φωτός να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο και ανοίγω τα μάτια μου. Είσαι χωμένος στο λαιμό μου κι αυτή σου η εικόνα με κάνει πάντα να χαμογελάω. Σε φιλάω απαλά και σηκώνομαι προσεκτικά για να μη σε ξυπνήσω. Φοράω την μπλούζα μου που είναι πεταμένη στο πάτωμα απ’ το προηγούμενο βράδυ και νιώθω ξανά τα φιλιά σου ένα-ένα στον λαιμό μου.

Κατευθύνομαι προς την κουζίνα και σε λίγο ολόκληρο το δωμάτιο αποκτά τη γνώριμη μυρωδιά του καφέ. Γεμίζω μια κούπα και στέκομαι μπροστά στο σαλόνι. Χαζεύω έξω, είναι η αγαπημένη μου εποχή. Πολλά καλά πράγματα στη ζωή μου συνέβησαν αυτή την εποχή. Και το σπουδαιότερο απ’ αυτά ήταν η γνωριμία μας.

Πίνω το καφέ μου και σκέφτομαι… Σκέφτομαι ότι είχα ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς το πρωί και να έχεις εκείνο το χαμόγελο το ανούσιο, το ανεξήγητο, εκείνο που δεν έχει αιτία και λόγο ύπαρξης, αλλά είναι δείγμα ότι κάτι άλλαξε. Ναι, όντως κάτι άλλαξε μέσα μου και ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα ποιος προκάλεσε αυτήν την αλλαγή.

Πόσο μου είχε λείψει  να έχω στη ζωή μου έναν άνθρωπο να τον θαυμάζω και να με εμπνέει. Ειλικρινής θαυμασμός για το ποιόν του κι ανιδιοτελής εκτίμηση για την ανθρωπιά του.

Είναι νωρίς να πω ότι ερωτεύτηκα, σκέφτομαι. Είναι νωρίς να εκφράσω ουρλιάζοντας πόσο πανηγυρίζει η ψυχή μου που γεννήθηκε ξανά απ’ τις στάχτες της. Ταλαίπωρη ψυχή μου, πόσο έχεις πονέσει, πόσο αδικήθηκες στο παιχνίδι του έρωτα, πόσα μαχαιρώματα δέχθηκες κι όμως στέκεσαι. Είσαι όρθια αν και μπαλωμένη κι έχεις τη θέληση να παλέψεις για την ευτυχία, εκείνη που σου στέρησαν.

Οι άνθρωποι που πληγώθηκαν πολύ και τους άλλαξε ο πόνος, δε δίνουν εύκολα την ευκαιρία στον εαυτό τους να ζήσουν. Κρύβονται στο κουκούλι τους μέχρι να επουλώσει η πληγή, να απεκδυθούν την ανασφάλεια που τους έκαναν να αισθανθούν, να νιώσουν και πάλι ερωτεύσιμοι.

Πώς ν’ αντισταθείς όμως στον ήλιο; Ανατέλλει και με το φως του εξαλείφει κάθε σκοτεινή πτυχή της ζωής σου. Έτσι ήρθες στη ζωή μου, σαν ήλιος. Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, αφέθηκα στην ομορφιά της στιγμής, στις πεταλούδες στο στομάχι μου που είχα καιρό να νιώσω.

Μου μαθαίνεις τόσα πολλά χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Χωρίς να μετατρέπεσαι σε έναν σπαστικό ξερόλα.

Ο τρόπος που παθιάζεσαι με οτιδήποτε καταπιάνεσαι, με συναρπάζει. Ξέρω πια κάθε σου κίνηση. Όταν κρατάς το κεφάλι σου με το χέρι και δαγκώνεις τα χείλη σου, ξέρω ότι είσαι αγχωμένος αν και το κρύβεις καλά. Ελέγχεις άριστα το άγχος σου ενώ στην αντίθετη περίπτωση εγώ θα ήμουν στα πρόθυρα κρίσης πανικού.

Είσαι η ήρεμη δύναμή μου και ξέρεις ακριβώς πώς να με καθησυχάσεις. Άλλοτε απλά με το να είσαι εκεί κι άλλοτε με το να κάνεις πλάκα. «Μικρέ ψυχάκια χρειάζεσαι ένα διάλειμμα. Θες να πάμε μια βόλτα;»

Τόσο γενναίος ώστε να μη νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων και τόσο υπομονετικός ώστε να προσπαθείς να με πείσεις να μη νοιάζομαι ούτε εγώ. «Έλα να χορέψουμε στη βροχή κι ασ’ τους να τρέχουν κάτω απ’ τα υπόστεγα. Μείνε μαζί μου και μη νοιάζεσαι». Το χιούμορ σου. Η ειλικρίνειά σου. Η αφοσίωσή σου σε όσους αγαπάς. Το πώς μετατρέπεσαι σε κίνητρο γι’ αυτούς. Δε φοβάσαι να κάνεις πλάκα ούτε και ν’ αυτοσαρκαστείς. Όλα κομμάτια ενός παζλ ενός ανθρώπου αυθεντικού κι ακομπλεξάριστου.

Αγαπάς τα ψεγάδια μου και τις διαστροφές μου. Πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα σ’ έκαναν να βγάζεις φωτιές απ’ τα αυτιά, φαίνεται να σε διασκεδάζουν αν προέρχονται από μένα. Ακόμα κι αυτή την γκρίνια που με πιάνει και τριγυρνώ στο σπίτι με ύφος κλαίουσας ιτιάς, φορώντας εκείνες τις γελοίες κάλτσες που δε συμπαθείς καθόλου. Και το ίδιο νιώθω για σένα.

Δεν τρομάζεις με τις διαφορές μας και μένεις εκεί. Επιμένεις μέχρι να βρεθεί η λύση στα προβλήματά μας. Το παλεύεις. Δεν το βάζεις στα πόδια με την πρώτη αναποδιά.

Νιώθω ασφαλής μαζί σου. Σαν τίποτα να μην μπορεί να μ’ αγγίξει πραγματικά. Δε σου ζήτησα ποτέ να με προστατέψεις. Τα κατάφερνα μια χαρά και μόνη μου. Ωστόσο, ο τρόπος σου με κάνει να αναζητάω το καταφύγιο που μου προσφέρεις. Είσαι εκείνος με τον οποίο μπορώ να είμαι ελεύθερη χωρίς να νοιάζομαι για το αν θα με κρίνεις.

Μπήκες στη ζωή μου απλά. Χωρίς πολλά πυροτεχνήματα και ψευτοεντυπωσιασμούς. Δεν το προσπάθησες να με κάνεις να σ’ ερωτευτώ, όμως με το να είσαι ο εαυτός σου το κατάφερες. Απόλυτα κι αμετάκλητα. Αυτό που έχω μαζί σου με οποιονδήποτε άλλον θα φάνταζε φθηνό. Είσαι μοναδικός γιατί είσαι διαφορετικός.

Όχι, δε με κέντρισε μόνο η ομορφιά σου, αν και είσαι άκρως γοητευτικός και όμορφος. Είχαν περάσει κι άλλοι όμορφοι εξωτερικά άνθρωποι απ’ τη ζωή μου. Σε ξεχώρισα, ξέρεις γιατί; Γιατί ένα πρωί απ’ το πουθενά μου έμαθες να χαμογελάω στη ζωή, ν’ ανοίγω το παράθυρό μου, να βλέπω τον ήλιο και να είμαι ευγνώμων που και σήμερα έχω τη δυνατότητα να ζήσω. Να ζήσω τη στιγμή, να ζήσω έντονα, όπως γουστάρω.

Με γέμισες αισιοδοξία, ελπίδα και φώτισες τη μέχρι χθες σκοτεινή μου σκέψη. Είδα τη ζωή με άλλο μάτι και γι’ αυτό ευθύνεσαι εσύ. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η φύσει-θέσει ευγένειά σου για τη ζωή, τη φύση, τον έρωτα είναι αποτυπωμένη σε κάθε σου λέξη, σε κάθε διάλογο, σε κάθε πράξη.

Δεν ξέρω αλήθεια πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό κι ούτε με νοιάζει να σου πω. Δε θέλω να σκέφτομαι το τέλος μαζί σου, το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να ζήσω στιγμές, όσες περισσότερες στιγμές μπορώ. Να πάρω όλα αυτά που μου προσφέρεις απλόχερα, που μπορεί για κάποιους να μην είναι τίποτα, αλλά για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής.

Δεν πρόκειται ποτέ ξανά να γκρινιάξω για την ατυχία και τον πόνο του παρελθόντος. Δε θέλω καν να θυμάμαι άσχημες συμπεριφορές κι ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Εξευτελιστικά μικρές συμπεριφορές που έριχναν σε μένα το μπαλάκι και με έκαναν να αμφιβάλλω για τον ίδιο μου τον εαυτό. Με γέμιζαν φόβο κι ανασφάλειες. Άνθρωποι που δεν άξιζαν. Μην απελπίζεσαι, γιατί εκτός απ’ αυτούς υπάρχουν κι άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης εκεί έξω, αρκεί να τους βρεις.

Γι’ αυτό κι εγώ σ’ ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου. Σ’ ευχαριστώ που ήμουν στο χείλος του γκρεμού και μου άπλωσες το χέρι. Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να δω με τα δικά σου μάτια «μάτια μου», να ελπίζω, να ονειρεύομαι κι εκτός από μένα να βλέπω και το συνάνθρωπο. Ευχαριστώ που μου ‘μαθες την προσφορά.

Μολις ξύπνησες..Έρχεσαι πίσω μου και με βγάζεις απ’ τις σκέψεις μου. Με φιλάς στο λαιμό και μ’ αγκαλιάζεις. «Διαφέρεις, γι’ αυτό μ’ ενδιαφέρεις», μου ψιθυρίζεις στ’ αυτί, όπως έκανες όταν γνωριστήκαμε. Κι η μέρα μου δε θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα.

Γιατί είσαι ότι έψαχνα… όμορφος, έξυπνος, ευγενικός, υπομονετικός, θετικός, ειλικρινής, γλυκός, ένας καλός άντρας με όλη τη σημασία της λέξης!!

ΕΊΣΑΙ ΌΛΑ ΌΣΑ ΕΨΑΧΝΑ..ΤΕΛΙΚΆ!

Καμιά φορά νιώθω ότι ονειρεύομαι, ότι δεν μπορεί να είναι αληθινό αυτό που ζω..απλά κάποιες φορές δεν το πιστεύω..

και άλλες σκέφτομαι.. μου το χρωστούσε η ζωή!!

τελευταία φορά, τελευταία μέρα

Δεν ξέρω τι διαφορετικό θα κάναμε αν το γνωρίζαμε ποτέ είναι η τελευταία φορά… Μπορεί τίποτα. Μπορεί να μη θέλουμε να ξέρουμε πως είναι η τελευταία φορά. Αλλά μπορεί και να φέρναμε τον κόσμο ανάποδα αν το γνωρίζαμε. Στο «Τσάι στη Σαχάρα», στην τελευταία σκηνή της ταινίας του Μπερτολούτσι εμφανίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου Πολ Μπόουλς να λέει στην Ντέμπρα Γουίνγκερ:

 «Πόσες φορές ακόμα θα θυμάσαι ένα συγκεκριμένο απόγευμα της παιδικής σου ηλικίας, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνυφασμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να διανοηθείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ισως τέσσερις, πέντε φορές, ίσως ούτε τόσες. Πόσες φορές ακόμα θα δεις την πανσέληνο και ανατολή ταυτόχρονα; Ισως 20. Κι όμως, όλα ακόμα φαίνονται τόσο απεριόριστα».

Το παράδοξο, να γνωρίζουμε το πεπερασμένο του βίου μας αλλά να λειτουργούμε σαν να είναι όλα τα επί μέρους κομμάτια του άπειρα, ίσως να είναι η δύναμη της ζωής. Το να τα ζεις όλα σαν να είναι ανεξάντλητα μπορεί να ερμηνευτεί και ως μοναδικός τρόπος να τα εκτιμήσεις πραγματικά. Βέβαια, όταν δεν μιλάμε για πανσελήνους και καλοκαίρια αλλά για ανθρώπους, τα πράγματα χάνουν λίγο τη λάμψη της λογοτεχνικής τους υπόστασης. Γίνονται βίαια. Οταν ακούς όλο και συχνότερα να λένε πως δεν πρόλαβαν να πούνε στους γονείς τους αυτά που τους χρωστούσαν, τότε η φιλοσοφία δίνει τη θέση της σε μία δύσκολα διαχειρίσιμη, βαριά λύπη.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που θα γίνουν για τελευταία φορά αυτή τη χρονιά, αυτούς τους μήνες. Ακόμη και μία συγκεκριμένη παρέα, συγκεκριμένοι άνθρωποι, σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Νομίζουμε πως θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν θα υπάρξει επόμενη φορά. Τουλάχιστον όχι με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Από την άλλη, μεγάλο και το δίκιο του Ηράκλειτου στη ρήση του για το ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, άρα είναι αδύνατον να ζήσεις το ίδιο πράγμα δύο φορές. Ολα μία και μοναδική. Ομως δεν χωράνε τα πάντα μέσα στην απολυτότητα μιας αλήθειας σχεδόν επιστημονικής.

Είναι τόσο πολλά εκείνα που αν τα δεις μέσα σε ένα λιγότερο αυστηρό πλαίσιο, δίχως τη διάκριση των παραμέτρων που κάνει όλες τις στιγμές μοναδικές, τα ζούμε πολλές φορές και ορισμένα θα σκοτώναμε να τα ζούμε συχνότερα. Οι ζωές των περισσότερων είναι η επανάληψη δέκα βασικών μοτίβων, άλλων καλών και άλλων όχι. Και αυτή η επανάληψη, η ρουτίνα, προσφέρει μία αίσθηση ασφάλειας, ακριβώς όπως στα μικρά παιδιά.

Θα θέλαμε να επιστρέψουμε στις τελευταίες φορές μας – τουλάχιστον σε όσες δεν γνωρίζαμε πως ήταν οι τελευταίες. Θα θέλαμε να πειράξουμε μια-δυο παραμέτρους τους, να τις κάνουμε πιο υποφερτές ως μνήμες αργότερα. Γιατί υπάρχουν ενοχές και απωθημένα και πολλή εμποδισμένη ευτυχία σε πολλές από αυτές…

Ας σκεφτούμε όσους ανθρώπους συναντήσαμε σήμερα. Ας σκεφτούμε τα όσα τους είπαμε ή θα θέλαμε να τους πούμε, τα όσα σκεφτήκαμε για αυτούς, τα όσα νιώσαμε για αυτούς και τα όσα κάναμε ή δεν κάναμε για/σε αυτούς σε αυτή τη «συνάντηση».

Και τώρα μαθαίνουμε ότι σήμερα, ήταν η τελευταία μέρα που τους είδαμε.
Αύριο θα τους αναζητήσουμε, όμως δεν θα είναι εκεί. Θα έχουν «φύγει». Γιατί η ζωή έτσι είναι, απρόβλεπτη.

Ας συλλογιστούμε λοιπόν κάποια πράγματα.

Ήταν η τελευταία μας συνάντηση, σκέψη, πράξη, τα τελευταία μας λόγια, ειλικρινά και γεμάτα Αγάπη; Αδράξαμε τη σημερινή ευκαιρία για να τακτοποιήσουμε τις όποιες νοητικο-συναισθηματικές εκκρεμότητές μας μαζί τους και να απελευθερωθούμε καρμικά και οι δύο;

Ήμασταν ειλικρινείς μαζί τους; Τους είπαμε αυτά που πραγματικά θέλατε να τους πούμε; Αυτά που πραγματικά αισθανόμασταν μέσα μας για αυτούς; Και αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τα «καλά», αλλά και τα «κακά». Εκφράσαμε την Αγάπη μας ή τη δυσφορία μας; Ή περιμέναμε το αύριο και το κάθε αύριο;

Ζήσαμε τις σημερινές στιγμές μαζί τους στο 100% ή κάτι μας «κρατούσε»;

Και τώρα;

Και τώρα μαθαίνουμε ένα δεύτερο καλό νέο:
Δεν έφυγαν, αύριο θα τους ξαναδούμε!

Γιατί όμως να περιμένουμε αυτό το αβέβαιο αύριο, προκειμένου να εκφράσουμε τα όσα υπάρχουν μέσα μας; Προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε τις εκκρεμότητές μας; Προκειμένου να ζούμε με Ειλικρίνεια, με Αγάπη, με ένα καθαρό Πνεύμα, μία καθαρή Συνείδηση; Ας θυμόμαστε, ΤΩΡΑ είναι η στιγμή για όλα αυτά!

Σχεδόν ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.

πρώτεσ διακοπέσ μαζι

Ήρθε το καλοκαιράκι, παιδιά! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Ανανέωση, αλλαγή mood, όλα πολύ πιο ευχάριστα, ξέγνοιαστα κι η αναμονή της άδειάς μας για τις καλοκαιρινές μας διακοπές να κορυφώνεται. Ανυπομονούμε να ‘ρθει αυτό το τελευταίο πενθήμερο που θα μετράμε αντίστροφα για την αναχώρησή μας.

Άλλοι οικογενειακά, άλλοι με φίλους, κάποιοι με το ταίρι τους αλλά και κάποιοι solo… Γιατί όχι; Για την ώρα, όμως, ας εστιάσουμε στις διακοπές με το αμόρε μας σε κάποιο νησί.

Είτε το μεταξύ σας είναι ακόμα φρέσκο, όταν έρχεται αυτή η στιγμή, όλα μηδενίζονται και ξεκινούν απ’ την αρχή. Ο έρωτας ανανεώνεται, ο ρομαντισμός κορυφώνεται. Όχι, μόνο με τα ηλιοβασιλέματα και τα σχετικά. Ας κεντράρουμε στον raw-μαντισμό. Εκείνον που περιέχει ατόφιο έρωτα, ξεφτιλίκια, πιώματα και τρέλες, που θα θυμάστε για καιρό.

Άστε τον εαυτό σας ελεύθερο και πιστέψτε με θα περάσετε όμορφα!

Το ξέρω ότι οι πρώτες διακοπές με το αμόρε, ενώ σας ενθουσιάζουν, σκέφτεστε και τόσα άλλα, λεπτομέρειες βασικά.

Και επειδή και εγώ επειδή θα κάνω τις πρώτες μου διακοπές με τον άνθρωπο μου στο αγαπημένο μας νησί, σκέφτομαι διάφορα, όπως και εσύ, από το τι θα φορέσω μέχρι το τι θα πάρω μαζί μου.. (αστείο αλλἀ έτσι είμαστε οι γυναίκες). Γι᾽αυτό σας καταλαβαίνω απόλυτα!

Ας το πάρουμε απ᾽ την αρχή και ας αφήσω την πλάκα!

  Έχεις βρει τον άνθρωπό σου και περνάτε όμορφες στιγμές μαζί, δεν έχετε περάσει, όμως, και πάρα πολύ χρόνο μόνο οι δυο σας -όχι συνεχόμενο, δηλαδή. Δεν έχετε απομονωθείτε λίγο απ’ τον περίγυρό σας για να δείτε τις συνήθειες ο ένας του άλλου. Όχι πριν από αυτήν την απόφαση. Δε μιλάμε για συγκατοίκηση, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο αλλά για τις πρώτες ολιγοήμερες διακοπές σας ως ζευγάρι.

Πρώτη σας απόδραση μαζί και λογικά δε μετράτε πολλούς μήνες σχέσης. Δε γνωρίζεις ακόμη όλες τις παραξενιές του άλλου κι, αντίστοιχα, ούτε εκείνος γνωρίζει όλες τις δικές σου. Για λίγες μέρες θα κοιμάστε και θα ξυπνάτε μαζί, θα βγαίνετε παρέα και θα επιστρέφετε μαζί στο δωμάτιο που επιλέξατε με μόνη συντροφιά ο ένας τον άλλον. Τι σου ‘ρχεται στο μυαλό όταν ακούς αυτό το πλάνο; Πανικός!

Τι θα πρωτοπάρεις μαζί σου; Πώς θα φέρεσαι; Τι θα λες; Κι αν κάνεις κάτι που ενοχλήσει το ταίρι σου; Αν δεν πάει τίποτα όπως το ‘χετε σχεδιάσει; Αν πάρεις πολλά ρούχα και το θεωρήσει υπερβολή; Αν δεν πάρεις τα κατάλληλα; Αν ξεχάσεις κάτι βασικό; Αν η κούραση σου βγάλει νεύρα;

Πέρα από όλα αυτά τα ερωτήματα που κατακλύζουν το μυαλό σου, σκέφτεσαι και κάτι άλλο, πιο ουσιαστικό για τη σχέση σου..

Σίγουρα κάθε φορά που δοκιμάζεις για πρώτη φορά κάτι στη ζωή σου, η αρχή συνοδεύεται από πολύ άγχος και χιλιάδες ερωτηματικά που προκαλούν πανικό κι ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ήρθε, όμως, κι η συντέλεια του κόσμου με ένα ταξίδι. Μάλλον το αντίθετο. Είναι ευκαιρία να αναζωογονηθεί η σχέση σας, να δείτε πώς αντιδρά ο καθένας σας σε διαφορετικές καταστάσεις και να γνωριστείτε πιο βαθιά, μέσα απ’ τα πιο απλά και τα πιο μικρά πράγματα.

Ίσως να μην ξέρεις πώς πίνει τον καφέ του ή τι προτιμά για πρωινό, ευκαιρία να τα μάθεις. Όχι απαραιτήτως για να του τα φτιάχνεις εσύ, αλλά για να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου μέσα απ’ τις λεπτομέρειες. Να μάθεις τι του αρέσει και τι όχι, πώς αντιδρά όταν κουράζεται ή ενθουσιάζεται. Λογικό είναι να μη γνωρίζεις όλες τις πτυχές του, εφόσον περνούσατε ως τώρα συγκεκριμένο χρόνο μαζί. Μέσα απ’ την κοινή σας απόδραση μπορείτε να συστηθείτε απ’ την αρχή, ειλικρινέστερα αυτή τη φορά, χωρίς ανασφαλή φίλτρα ωραιοποίησης.

Λίγες μέρες μακριά απ’ τη συνηθισμένη σας πραγματικότητα θα σας μάθουν πολλά για τη σχέση και τον άνθρωπό σας. Μπορεί εσύ τώρα να γεμίζεις τις βαλίτσες με πράγματα περιττά, που ίσως καν να μη χρησιμοποιήσεις, μα γυρνώντας, οι αποσκευές σου θα ‘ναι γεμάτες αλήθειες.

Απρόσμενη η κατάληξη αυτών των ταξιδιών. Αλλά μην φοβάστε, θα επιστρέψετε στην καθημερινότητά σας πιο δεμένοι κι ανανεωμένοι, έχοντας ανακαλύψει ο ένας τον άλλον όσο καλύτερα γίνεται.

Πάρε τα μαγιό σου, την καλή σου διάθεση και απόλαυσε τον ήλιο με τον αγαπημένο σου, τα ξενίχτια στην παραλία, ταβέρνες, ποτό…και ότι σας κάνει κέφι..

Εγώ ανυπομονώ για τις πρώτες μας διακοπές στο μαγευτικό μας νησί!

Ταξίδι η σχέση σας για τον πιο όμορφο προορισμό, με επιβάτες μόνο εμάς!

όταν ερθει ο σωστόσ άνθρωποσ στη ζωή σου καταλαβαίνεισ γιατί δε δούλεψε με όλους τους άλλους

Λένε πως κάθε φορά που πληγώνεσαι από κάποιον δεν πρέπει να απογοητεύεσαι, γιατί σε προετοιμάζει καλύτερα για αυτό το κάτι καλύτερο που θα έρθει. Είναι γεγονός, αν δε μάθεις πρώτα το άσχημο απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, από όλες του τις μορφές, δύσκολα θα ξεχωρίσεις μετά το όμορφο και το αληθινό. Γιατί τα άσχημα –οι άνθρωποι που δεν είχαν για εμάς τις καλύτερες προθέσεις– δυστυχώς ή ευτυχώς, κάνανε μπαμ από χιλιόμετρα.

Μπορεί να μην είχαν μια ταμπέλα στο κούτελο που να γράφει: «μη με εμπιστευτείς, είμαι μαλάκας» αλλά τα σημάδια ήταν εκεί τα έβλεπες.

Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ, έτσι κι όλοι μας, δεν ταιριάξαμε με όλους τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μας. Με κάποιους φαινόταν μάλιστα απ’ την αρχή πού θα καταλήξει η ιστορία, οπότε μικρό το κακό, ήσουν προετοιμασμένος.

Σχέσεις τοξικές, σχέσεις τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά, σχέσεις που δεν ήταν καν σχέσεις στην τελική. Ήταν καταστάσεις που ζόρισες, ήταν άνθρωποι πάνω στους οποίους έχτιζες ελπίδες κι όνειρα, ενώ οι ίδιοι την επόμενη στιγμή στα γκρέμιζαν. Άνθρωποι πάνω στους οποίους πίστεψες επειδή είχες την ανάγκη να πιστέψεις, να νιώσεις ασφάλεια, να μαζευτείς.

Εδώ που τα λέμε, ούτε εσύ τους θες όλους. Ήθελες κάποιους ανθρώπους συγκεκριμένους, που πέρασαν σε μία συγκεκριμένη φάση απ’ τη ζωή σου και σου δημιούργησαν μια συγκεκριμένη έλξη. Κάτι σε τράβηξε σε αυτούς και μέχρι να βρεις τι ήταν αυτό το κάτι, έβρισκες το επόμενο υποψήφιο έτερον ήμισυ και πάει λέγοντας.

Κάπως έτσι λοιπόν, πέρασαν κι άνθρωποι απ’ τη ζωή σου που το μόνο που κατάφεραν ήταν να σε πληγώσουν. Όσα καλά κι αν έκαναν, ο χαμός κι η πληγή που άφησαν πίσω ήταν τόσο μεγάλα, που επισκίασαν το οποιοδήποτε θετικό κι αν είχαν. Πολλές φορές σκεφτόσουν γιατί τους γνώρισες.

Όσοι θα σου είπαν κάποτε πως δεν πρέπει να στενοχωριέσαι για όσες φορές φας τα μούτρα σου και πως μια μέρα θα γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις και θα αξίζει πραγματικά, τους κορόιδευες. Δεν τους πίστεψες στιγμή, καθώς όσα έλεγαν σε σύγκριση με αυτά που είχες ζήσει, ήταν πολύ ωραία για να είναι αληθινά. Μέχρι να έρθει η μέρα που όσα σου είπαν γίνονται και γνωρίζεις επιτέλους αυτό που θέλεις.

Και τότε είναι που αλλάζουν όλα. Αυτός ο άνθρωπος, ο σωστός, έρχεται στη ζωή σου με έναν τόσο αβίαστο και φυσικό τρόπο. Δε είναι τέλειος, σε καμία περίπτωση. Έχει κι αυτός τα ελαττώματά του -όπως όλοι μας, άλλωστε. Έχει όμως και προτερήματα, από αυτά που όχι μόνο τα ζητάς και τα θέλεις από κάποιον τόσο ώστε να εκμηδενίζει όλα του τα κουσούρια, μα και που αυτομάτως τον κατατάσσουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία από όλες τις προηγούμενές σου σχέσεις.

Όταν τον γνωρίσεις, δε τον ψάχνεις και όλα γίνονται από μόνα τους. Απ’ το φλερτ μέχρι το πρώτο σας φιλί και πάει λέγοντας.

Όταν γνωρίσεις, λοιπόν, αυτόν τον άνθρωπο, μετά αναρωτιέσαι γιατί ασχολήθηκες τόσο πολύ με τους προηγούμενους. Η διαφορά μεταξύ τους παραείναι αισθητή και σε χτυπάει κατευθείαν στο νευρικό σου σύστημα. Τώρα μιλάμε για κάτι αληθινό, αυθεντικό. Τώρα μιλάμε για λόγια που λες και τα εννοείς με την ψυχή σου κι όχι με τον εγωισμό ή τον ενθουσιασμό σου. Όχι για δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες, κωδικοποιημενες συμπεριφορές.

Εδώ μιλάμε για ενδιαφέρον αδιαμφισβήτητο, που εκδηλώνεται καθημερινά κι απ’ τις δύο μεριές. Πράγματα που ξεστομίζετε με το που τα νιώσετε κι ας είναι νωρίς. Άλλωστε, πιο ωραίο πράγμα απ’ το να λες αυτό που νιώθεις τη στιγμή που το νιώθεις, δεν υπάρχει.

Ο νέος σου έρωτας είναι ωραίος, λοιπόν, κι ακυρώνει όλους σου τους προηγούμενους. Όχι ότι εκείνοι δεν άξιζαν ή δεν ένιωσες ποτέ κάτι μαζί τους. Απλώς σου έδιναν απανωτά σημάδια, το ένα πίσω απ’ το άλλο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως δεν ήταν αυτό που έψαχνες, δεν ήταν οι σωστοί για σένα..

Το θέμα εδώ είναι ότι όντως τελικά όταν γνωρίσεις τον σωστό άνθρωπο τότε καταλαβαίνεις γιατί δε δούλεψε με όλους τους υπόλοιπους. Ό,τι ανασφάλεια σου δημιουργήθηκε από προηγούμενους ανθρώπους, αυτός ο σωστός άνθρωπος την διαλύει, χωρίς απαραίτητα να ξέρει το ιστορικό σου.

Δε ρίχνει την ευθύνη σε σένα για να γλυτώσει απ’ τις τύψεις, αλλά σε βάλει κάτω και σου λέει «τα σκατώσαμε κι οι δυο, έλα να βρούμε πώς θα το λύσουμε». Σε συγκινήσει με το πόσο ανθρώπινα και όμορφα σου φέρεται και σε κάνει να γελάς με το να σκέφτεσαι για ποιους ανθρώπους κάποτε υπέφερες. Για το ποιοι άνθρωποι επιχείρησαν να σε γονατίσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν πρώτα εξαιτίας σου κι έπειτα εξαιτίας του.

Ναι όλα αυτά και άλλα πολλά. Αυτός που είναι ο σωστός άνθρωπος για σένα, αυτομάτως, είσαι κι εσύ ο σωστός άνθρωπος για εκείνον. Δε σε κάνει να  αμφιβάλεις για τις προθέσεις του, για τα λόγια του, δεν μασάει τα λόγια του, σε διεκδικεί, στο δείχνει, μοιράζεται τις σκέψεις του, δεν αλλάζει γνώμη. Ότι έχει να σου πει στο λέει. Σωστός άνθρωπος σημαίνει κι αληθινός, όπως κι ο έρωτας: αν δεν είναι αληθινός, τότε πώς μπορεί να είναι σε οτιδήποτε σωστός;

Τελικά είχαν δίκαιο αυτοί που έλεγαν πως όταν γνωρίσεις τον σωστό άνθρωπο αναρωτιέσαι τι έκανες τόσο καιρό με άλλους. Σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί δεν δούλεψε τελικά τόσο καιρό με αυτούς!!!

Και είναι η πρώτη φορά που δεν αμφιβάλλω για κάποιον…και τώρα καταλαβαίνω την διαφορά μιας υγιής σχέσης και είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι αυτή την όμορφη περίοδο της ζωής μου μόνο με πολύ λίγα δικά μου άτομα..μέχρι και από σας το κράτησα κρυφό..

Είναι κάτι τόσο όμορφο, που έχω ανάγκη να το κρατήσω μακριά από τους πολλούς! Πλέον έχω μάθει ένα, να κρατάω τη προσωπική μου ζωή μακριά από τους πολλούς!

Ένα μεγάλο μπράβο και σε μένα που επιβιώνω στους σημερινούς καιρούς. Έπειτα, γιατί για να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο, σημαίνει πως έκανα υπομονή και μάλιστα μεγάλη. Περίμενα κι όταν κάτι δε μου κολλούσε ή δε σε γέμιζε, έφευγα. Και δεύτερο γιατί άνοιξα τα μάτια μου και κατάλαβα τι αξίζω..

Και τότε ναι ήρθες εσύ να καταλάβω τι είναι τελικά μια όμορφη σχέση..και γιατί έχασα τόσο καιρό με τους λάθος.

Για όσους δεν το έχετε βρεί ακόμη, υπομονή..όσο και να σας ενοχλεί η λέξη υπομονή τελικά είναι αλήθεια..Δεν το πίστευα ούτε εγώ, μέχρι που ήρθε στη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος..

Και όσο και να ακούγεται παράξενο αυτός ο άνθρωπος ήταν στη ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια, και εγω έκλεινα τα μάτια μου ίσως γιατί δεν ήθελα να δω, αλλά και ίσως επειδή δεν εκτιμούσα ποτέ τον εαυτό μου όσο έπρεπε, δεν με εκτιμούσα αρκετά ώστε να εκτιμήσω την όμορφη του συμπεριφορά. Ξέρεις είχα ένα ξερό κεφάλι, πήγαινα πάντα εκεί στα δύσκολα, σε αυτούς που βρωμουσαν από χιλιόμετρα ψευτιά.. Κάτι με τραβούσε στην άσχημη συμπεριφορά τους. Μέχρι που τελικά κατάλαβα ότι εγώ και μόνο εγώ ευθύνομαι για τις λάθος επιλογές μογ. Μέχρι που κατάλαβα τι τελικά αξίζω. Τότε ήταν που αποφάσισα να δώσω την ευκαιρία να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο.. Να τον γνωρίσω πραγματικά.. Και ήταν το πιο σωστό πράγμα που έκανα. Και μετανιώνω που δεν το έκανα πιο νωρίς..

Και για όσο κρατήσει, τουλάχιστον είναι η πρώτη φορά, που κάποιος που φέρεται αληθινά, όπως μου αξίζει..Είναι η μόνη φορά που κάτι δεν βρωμάει από μακριά σαπίλα και ψευτιά.. Είναι η πρώτη φορά που δεν βασανιζομαι το μυαλό μου να καταλάβω τι σκέφτεται κάποιος.. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιλέγει εμένα χωρίς δεύτερες σκέψεις..

Λυπάμαι που τόσο καιρό δεν τον επέλεγα εγώ και επέλεγα τους λάθος.. Μέχρι που αποφάσισα να σε γνωρίσω!



ΕΝΑΣ δρόμοσ

Γεννήθηκες, έμαθες ως παιδί, ξέσπασες ως έφηβος, ωρίμασες ως ενήλικας. Και τώρα τι; Μια ζωή ανοιγμένη μπροστά σου κι εσύ κοιτάς στάσιμος, αφού δεν έμαθες ποτέ να περπατάς. Θα συρθείς με τα γόνατα, θα σκοντάψεις, θα χτυπήσεις, θα πονέσεις. Μα όταν σηκωθείς θα περπατήσεις.
Για όλα διαρκώς ψάχνουμε έναν λόγο και έναν σκοπό. Κάνουμε προγράμματα, ζούμε μέσα σε κουτιά, αναπαραγόμαστε και πεθαίνουμε συνειδητοποιώντας πως ήμασταν ήδη από χρόνια νεκροί. Αυτά τα βήματα που ήταν ορισμένο να χαράξουμε τα αποποιηθήκαμε, αν είμαστε διαφορετικοί ξέρουμε πως στο τέλος του δρόμου ίσως και να πέσουμε πάνω σε αδιέξοδο.

Αποφασίζουμε, λοιπόν, να ακολουθήσουμε την εύκολη και χιλιοπερπατημένη διαδρομή ανάμεσα σε τσιμεντένιους τοίχους. Μα τα λουλούδια; Τα δέντρα; Τα σύννεφα; Ο κόσμος. Τι έχεις να πεις για τον κόσμο; Τον κοίταξες ποτέ; Ακολούθησες ποτέ τον πιο άβατο δρόμο για να καταλήξεις στην πιο όμορφη αλήθεια;

Όλα είναι διαδρομές, όλη η ζωή μας ένας δρόμος. Άλλες φορές ανοιχτός, άλλες κλειστός, άλλες μονόδρομος, μα πάντα δίνει την ελευθερία της επιλογής. Την επόμενη φορά που θα σταθείς σε κάποιο σταυροδρόμι μην προχωρήσεις σιωπηλά με το κεφάλι σκυφτό ευθεία, μα κοίτα τον μπλε ουρανό και τρέξε με φόρα σ’ αυτόν που ξεκινά με σκορπισμένα δυο τρία λουλούδια. Σ’ όποιο χώμα φυτρώνουν χρώματα είναι ποτισμένο μ’ αγάπη.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να κάνεις ένα ταξίδι που θα ‘ναι μόνο δικό σου. Εσύ να έχεις διαλέξει την πιο αγαπημένη διαδρομή, εσύ να διαλέξεις και ποιους θα πάρεις μαζί σου. Ποτέ κανείς δεν μετάνιωσε για πράγματα που έκανε αυθόρμητα μέσα απ’ την καρδιά του.

Μην μπερδεύεσαι. Κι αν χαθείς κοίτα τ’ αστέρια και θα σου δείξουν τον δρόμο. Η ομορφιά του κόσμου μας χαρίστηκε απλόχερα και αναπνέουμε για να την απολαμβάνουμε και να την εκτιμάμε. Μην χάσεις όλο τον χρόνο σου επάνω σ’ αυτήν την γη ψάχνοντας την διαδρομή διότι είναι μπροστά στα μάτια σου, κι αν δεν τ’ ανοίξεις θα την χάσεις.

πως καταντήσαμε ετσι οι άνθρωποι;

Λοιπόν, χθες κοιτάζοντας τον κάλαθο απορριμάτων, βρήκα αυτό το άρθρο.. Το είχα γράψει πριν κάποιους μήνες, το διάβασα ξανά και αμέσως σκέφτηκα, τι με έκανε να μην το δημοσιεύσω ποτέ; Μάλλον ο φόβος ότι είναι σκληρό, είναι ωμό χωρίς φίλτρα. Ίσως ότι θέλω μέσα μου να εστιάζω στη καλή πλευρά των ανθρώπων και δεν θέλω να βγάζω το θυμό που ίσως μερικές φορές έχω..

Διαβάζοντας το τώρα, συνειδητοποίησα ότι η άποψη μου είναι ακόμα η ίδια, με την διαφορά ότι προτιμώ να μην εστιάζω εκεί τόσο πολύ.. Παρόλα αυτά είναι αληθινό..

Λοιπόν το δημοσιεύω χωρίς καμία αλλαγή..

Πως έχουμε καταντήσει έτσι;
ΣΉΜΕΡΑ είναι απ’ τις μέρες που αναρωτιέμαι έντονα..ένα περιστατικό ήταν αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις..
Δεν έχω καμία διάθεση να δικαιολογήσω κανένα, ούτε να καταλάβω.. Όχι σήμερα.
Ίσως αύριο…
Αλλά σήμερα είναι η μέρα που θέλω να ξεσπάσω..
Πως γίναμε έτσι οι άνθρωποι;
Και αναρωτιέμαι σε τι κόσμο ζω. Σε ένα κόσμο που τα παράλογα φαίνονται λογικά και τα λογικά παράλογα.

Σε ένα κόσμο που σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου και αντί να εκτιμηθεί, φαίνεται παράλογο. Λες και εσύ είσαι ο τρελός.. Σε ένα κόσμο που σου λένε με έμμεσο τρόπο ότι πρέπει να εκμεταλλευεσαι την καλοσύνη ή την προθυμία του άλλου.

Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε στους γύρω μας ότι είναι εντάξει να είσαι εκμεταλλευτης. Δεν είναι κάτι, είναι φυσιολογικό σου λένε.. Δεν είναι κάτι..Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε τους άλλους ότι είναι εντάξει να τους πληγώνουμε και να μην λέμε ένα συγγνώμη. Είναι εντάξει να κάνεις ότι θέλεις στον άλλο..

Ζήτα απ’ τον δίπλα σου, ζήτα και από τον απέναντι σου, ζήτα από παντού. Σε ένα κόσμο που μπερδέψαμε την βοήθεια με την εκμετάλλευση.

Σε ένα κόσμο που έχουμε κάνει αυτές τις λέξεις συνώνυμες..
Μα δεν είναι έτσι..

Και αν τολμήσεις εσύ να σκεφτείς τον δίπλα σου, ή να πάρεις την ευθύνη για τις πράξεις σου, φαίνεσαι ο παράλογος της υπόθεσης.

Ρε πως καταντήσαμε έτσι;

Μα δεν το χωράει το μυαλό μου..

Ζούμε σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τις πράξεις τους.

Και εσύ στέκεσαι εκεί σαν ηλίθιος και τους αφήνεις να ξεφεύγουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Λες και δεν έγινε και κάτι..

Μα τι λες ρε άνθρωπε; Να κάνω ότι δεν έγινε κάτι απλά για να σε βολέψω, να μην αναλάβεις τις ευθύνες σου..

Και έτσι ο ένας τους αφήνει να ξεφύγουν και μετα ο δίπλα τους και μετά ο παραδίπλα τους.. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται ποτέ αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους.. Γιατί ξέρουν ότι πάντα θα ξεφεύγουν.. Και μετά αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν το κακό τους ανελέητα σε άλλους ανθρώπους. Να επαναλαμβανουν ξανά και ξανά τα ίδια, να γίνεται τρόπος ζωής τους χωρίς ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με τις πράξεις τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους βάλει στη θέση τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους πει.. Ξέρεις το παίζουμε υπεράνω και τους αφήνουμε να ξεφεύγουν, αντί να τους τριψουμε στα μούτρα πόσο άσχημα φέρθηκαν..

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητάνε ποτέ συγγνώμη. Μα γιατι να το κάνουν άλλωστε; Αφού εσύ τους έδειξες ότι όλα είναι καλά. Είσαι κουλ. Τους άφησες να ξεφύγουν απ’ το να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεων τους.

Και για αυτό γεμίσαμε ανθρώπους σκάρτους. Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας. Φοβόμαστε να πούμε το σωστό. Φοβόμαστε μπας και τους χαλάσουμε το ροζ συννεφάκι που ζουν. Φοβόμαστε να τους πληγώσουμε με τα λόγια μας, με την αλήθεια.. Μα ρε φίλε αυτοί το έκαναν με τις πράξεις τους, και εσύ φοβάσαι απλά να τους πεις την αλήθεια μπας και στεναχωρηθουν; Λες και τους ένοιαζε πως ένιωθες εσύ..

Και αναρωτιέμαι που πάμε ως κοινωνία. Γιατί και εγώ και εσύ και όλοι έχουμε την ευθύνη μας που αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω και συνεχίζουν το έργο τους..

Και ο ένας με τον άλλο πολλαπλασιαζονται σαν τα μυρμήγκια και γίνονται πολλοί..

Και έχουμε φτάσει στο σημείο να ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπους που εκμεταλευονται, που κάνουν κακό, που μιλάνε άσχημα, που χειρίζονται, που δεν έχουν επίγνωση, που μπερδεύουν την καλοσύνη με χαζομάρα, που δεν εκτιμούν, που δεν ζητάνε συγγνώμη για τα λάθη τους, που δεν μπαίνουν καν στο κόπο να χρησιμοποιούν το μυαλό τους σωστά. Μόνο ο εαυτός τους῏τους νοιάζει, πως θα κερδίσουν, πως θα φτάσουν πιο ψηλά, χωρίς να κουνούν ούτε καν το δαχτυλάκι τους. Χωρίς κόπο..

Άνθρωποι που τους βλέπεις μετά από χρόνια με αξιώματα και επιτεύγματα χωρίς να έχουν κουραστεί και πολύ να τα αποκτήσουν. Άνθρωποι που δεν πάλεψαν τελικά και τόσο πολύ, δεν ήταν ο κόπος τους που τους έφτασε εκεί, αλλά ο τρόπος που έμαθαν να παίρνουν απ’ τους άλλους.

Γιατί εγώ και εσύ τους είπαμε ότι είναι εντάξει να το κάνουν.

Αλήθεια πως καταντήσαμε έτσι;

Άνθρωποι άδειοι. Ανθρωποι χωρίς ψυχή.

Πώς καταντήσαμε έτσι σαν άνθρωποι. Άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουμε από τα κρέατα που βρίσκονται στη σειρά στο τσιγκέλι ενός χασάπη.

Πέρα από το ότι αναπνέουμε, τίποτε άλλο.

Αναίσθητοι.

Πήδηξε ο διπλανός από το μπαλκόνι; Τώρα πέθανε όμως, τι να κάνουμε;

Έμεινε ο γείτονας χωρίς δουλειά και στέγη; Κρίμα.. και τέλος.

Αρρώστησε ο παραδίπλα; Τι κρίμα.

Πληγώνουμε τους άλλους; Δεν έγινε και τίποτα..

Μπορείς να κάνεις αυτό και αυτό για μένα ενώ εγώ κάθομαι και αράζω(είμαι πἀρα πολύ απασχολημένος); Το ονομάζουμε βοήθεια..

Τόσο απλά..

Μας ψέκασαν με αναισθησία..

Και αν εσένα ακόμα σου έχει μείνει ψυχή και σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου, μαύρο φίδι που σε έφαγε, είσαι παράλογος στα αυτιά τους. Τους λείπει η ανθρωπιά..

Το κακό είναι ότι γεμίσαμε με ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά και οι αυτοί με ανθρωπιά είναι λιγοστοί. Τόσο λίγοι έχουν μείνει που καμιά φορά και αυτοί σκέφτονται, μπας και γίνω και εγώ σαν αυτούς να σταματήσω να απογοητευομαι, να σταματήσω να στεναχωριέμαι, να αρχίσω και εγώ να παίρνω; Πιο ήσυχη δεν θα είναι η ζωή μου; Ωραία δεν θα είναι να μην έχω και εγώ επίγνωση;

Ντροπή μας.. Μόνο αυτό..

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι αδιαφορούν για την κατάσταση των υπολοίπων και προσανατολίζονται μόνο στο δικό τους κέρδος..

Εσύ άνθρωπε που δεν τιμάς τον τίτλο που σου δόθηκε, πρέπει να μάθεις να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου..

Να λες συγνώμη όταν φταις..

Να λες συγγνώμη αν έχεις κάνει κακό στους άλλους.. Αν τους έχεις κάνει να κλάψουν, να στεναχωρηθουν, αν τους έχεις μαυρίσει την ψυχή.

Να ζητάς συγγνώμη όταν εκμεταλλευεσαι, όταν παίζεις με τις ψυχές των ανθρώπων.

Είναι χρέος σου να το κάνεις. Δεν χωράει συζήτηση. Πρέπει να το κάνεις.. Πρέπει να μάθεις να απολογείσαι. Δεν μπορείς να λες “όλα καλά” και να προχωράς αφήνοντας στο δρόμο σου συντρίμμια.

Να μάθεις να είσαι άνθρωπος..

Να μάθεις να ακούς τα λάθη σου..

Σταμάτα να ξεφεύγεις.. Σταμάτα..

Και εσύ άνθρωπε που τιμάς τον τίτλο σου αλλά έχεις πέσει θύμα των πάνω, μάθε να λες όχι.

Μάθε να αναγνωρίζεις την ψευτιά και την εκμετάλλευση.

Μάθε ότι οι άνθρωποι εκεί έξω στην πλειοψηφία σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.

Μάθε να μην απογοητεύεσαι..

Μάθε να προστατεύεις τον εαυτό σου.. Αλλά προπάντων μην αλλάξεις ποτέ.. Γίνε απλά λίγο πιο προσεκτικός.

Μάθε απλά να έχεις ένα υγιή εγωισμό.

Να ζητάς από τους άλλους την συγγνώμη που σου χρωστούν.

Και σε αυτούς που σε έχουν πληγώσει να τους λες τα λάθη τους…να τους λες πως σε έκαναν να νιώσεις.. Ίσως γίνουν πιο άνθρωποι..

Να τους φορτώνεις μόνο τις ευθύνες που τους αναλογούν.. Μην τους αφήνεις να ξεφεύγουν.. Θα κάνουν και άλλο κακό..

Το μόνο που έχουμε ευθύνη να κάνουμε εγώ και εσύ και όσοι ακόμα είναι άνθρωποι με την πραγματική σημασία της λέξης, είναι να αρχίζουμε να βάζουμε τους ανθρώπους στη θέση τους. Να μην σκύβουμε το κεφάλι σε κάθε χαστούκι που μας ρίχνουν. Αντίθετα με το κεφάλι ψηλάνα αρχίσουμε να μιλάμε.. Να λέμε αλήθειες..

Και μην μπερδέψετε την αλήθεια με την εκδίκηση. Η εκδίκηση είναι κακό πράγμα, μην γίνεις ποτέ σαν και αυτούς, μην κάνεις και εσύ ότι σου έκαναν. Εσύ απλα έχεις καθήκον να πεις την αλήθεια, μην κρύψεις τα λάθη τους.. Να μάθουν να έρχονται αντιμέτωποι με τα λάθη τους ή τουλάχιστον να έχουν επίγνωση..Ίσως έτσι σώσεις άλλους ανθρώπους…

Με κούραζουν αυτοί οι άνθρωποι..

Τα είπα, ξέσπασα! Δεν θα απολογηθώ για το ξέσπασμα μου…την αλήθεια χωρίς φίλτρα σου λέω..

Ισως αύριο σας δικαιολογήσω..ίσως επιλέξω να εστιάσω στην καλή πλευρά σας..σήμερα όμως όχι..Σήμερα είχα ανάγκη να ξεσπάσω..

Τα λέμε!

Ακου τα μάτια της…κάνουν θόρυβο

Άκου την..

Άκου τα μάτια της..

Όταν την βλέπεις πικραμένη πήγαινε κοντά της. Πλησίασε το φόβο που ταλανίζει τον κόσμο της. Μπορεί η μέρα της να ήταν δύσκολη. Ακόμη κι η ζωή της μπορεί να μην είναι, όπως την είχε φανταστεί. Ένα σου νεύμα της είναι αρκετό για να σηκώσει τα μάτια και να σου ρίξει ένα χαμόγελο για να βρει ανταπόκριση στα μάτια σου. Τότε θα πει πως μια μικρή αχτίδα φωτός σου κατάφερε να εισχωρήσει στο κλειστό της στόρι. Μη διστάσεις να το ανοίξεις διάπλατα..

Ίσως να θέλει απλώς να της απαλύνεις τον πόνο μ’ ένα χάδι. Δώσε της σημασία και κάνε την να καταλάβει πως την νοιάζεσαι, μα πάνω απ’ όλα πως είσαι εκεί για εκείνη.

Δε χρειάζεται πολλά, μόνο δύο χέρια και την κατανόησή σου. Ένα αποκούμπι και κάτι να αισθανθεί δικό της. Αφιέρωσέ της λίγο χρόνο, κάνε την να σου μιλήσει, άκου την. Κάθε της λέξη μπορεί να βγεί δύσκολα, μα είναι σημαντική. Σεβάσου τα πιστεύω της και κάνε τα δικά σου.

Είναι στιγμές που δε φαντάζεσαι πόσο ανάγκη έχει να νιώσει ποθητή. Είναι όμορφη, μα δε θέλει να της το λένε. Θέλει να της το δείχνεις. Μ’ ένα όμορφό σου βλέμμα. Ένα «όλα θα πάνε καλά, είμαι εδώ για σένα» αρκεί για να φυτρώσουν φτερά στους ώμους της ξανά. Άκου την.

Ξεδίπλωσε από μέσα της όλα, όσα δεν έχει πει σε κανέναν. Είσαι η επιλογή της, απόδειξέ της πως είσαι η σωστή.

Τώρα που πνίγεται στη δική της παλίρροια, αν δε ζητήσει από εσένα να την σώσεις, τότε από ποιον; Άσε την να σου εξομολογηθεί ξανά τα πιο κρυφά όνειρά της, ενστερνίσου τους φόβους της σαν να θέλεις να τους καταπολεμήσεις. Άκουσέ την και μη θυμώνεις, δεν αντέχει.

Τρομάζει ακόμη στο σκοτάδι, άνοιξέ της το φως να φύγουν όλες οι σκιές και να σκορπίσουν. Να μη φοβάται πια.

Φίλα την. Την αναγεννά και μεγάλη πια παίρνει φόρα και υψώνεται, όπως το φύλλο στον άνεμο. Μεγάλωσε απότομα, αλλά δεν το διάλεξε. Πέρασε πολλά, οι αντοχές της αφήνουν χρόνους.

Δε δείλιαζε όμως να εκτεθεί σε σένα, να κάνει λάθη, κοίτα την. Της έχουν κόψει τα φτερά, μάθε της ξανά να φτάνει ψηλά, να παίρνει φόρα. Ηρέμησέ την.

Με τον αυθορμητισμό της συχνά εκπλήσσεσαι. Άκου την. Ίσως για να φτάσει εδώ πάλεψε με πολλά θηρία. Σεβάσου την υπομονή της, μίλα της. Μπορεί να χρειάζεται απλώς να ξεκουράσει τη σκέψη της. Ένα λιμάνι να πλησιάσει. Την πληγώνει η σιωπή, την πνίγει. Δες πώς σε κοιτάει στα μάτια, κρέμεται απ’ τα χείλη σου. Κέρδισέ την, να μη θέλει να σε χάσει.

Έχε κατανόηση, δες πόσο προσπαθεί. Το μόνο που θέλει είναι να αισθανθεί πως την προσέχεις. Δέξου την ως δώρο, που σου χαρίστηκε χωρίς να το ζητήσεις. Και που πλέον θα ευχόσουν να είχε έρθει νωρίτερα. Τίποτα δεν εννοείται, δείξ’ της το.  Ανακάλυψε το αγνό που έχει μέσα της, προστάτευσέ το να μη σπάσει. Κι αν πέσει και ραγίσει, μάζεψε τα γυαλιά της και κόλλησέ τα με αγάπη. Θέλει εσύ να την αναστήσεις, κοίτα την.

Δώσε της ξανά ζωή. Θέλει να υψώσει ανάστημα και να σταθεί στα πόδια της. Κι αν λυγίσει ξανά, αν έστω για μία στιγμή νιώσει ευάλωτη, άρπαξέ την και τροφοδότησέ της το μυαλό με αλήθειες, πράξεις και γεγονότα.

Πάρε μια γομολάστιχα και σβήσε ό,τι έχει απομείνει. Χάραξε σημάδια μέσα στους καιρούς δικά σου πάνω στων άλλων.

Αρκετά της πήρανε, πρέπει τώρα να της δώσεις. Δανεικό της φάνηκε ό,τι πίστευε πως ήταν δικό της. Δε σου ζήτησε πολλά. Δείχνει πυγμή στα δύσκολα, μα εσύ πρέπει να γίνεις η προέκταση της αντοχής της. Η συνέχεια της δύναμης και του κουράγιου της. Φόρα την σαν καλοκαιρινό άρωμα.

Στις πλάτες σου στήριξε όλο το βάρος που της πλακώνει την ψυχή.

Ίσως να είναι πολλά αυτά που θέλει να σου πει, άκου την. Πελάγωσε και ξεσπάει πάλι. Σ’ έχει ανάγκη, νιώσε την. Από μια κλωστή κρέμεται, γιατί ισορροπεί καιρό τώρα ανάμεσα στο για πάντα και στο τίποτα, προσπαθώντας να μη χάσει άλλα πολύτιμα απ’ τη ζωή της. Την κούρασαν, την άλλαξαν μα δεν παραπονιέται. Πάντα κλεινόταν, μα τώρα ήρθε η ώρα ν’ ανοιχτεί. Διάβασέ την και κάνε την να ξεχάσει.

Μα άστο, αν δεν μπορείς. Γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Θέλει προσπάθεια μαζί της.

Μείνε, μην την αφήνεις.. Τα δεδομένα στη ζωή εύκολα γίνονται ζητούμενα. Μη θεωρήσεις πως ήρθε για να μείνει για πάντα, αν δεν την κάνεις να το θέλει. Αν δεν την κάνεις να το νιώσει. Πρέπει να είσαι κοντά της και δεν αρκεί να στέκεσαι εκεί. Φτάνει να την καταλαβαίνεις.

Άκου την…

Ακου τα μάτια της…κάνουν θόρυβο, αν τα κοιτάξεις θα το δεις.

Ακου τα..σε έχει ανάγκη.

Σπα´σε τη σιωπή..

Δημιουργῆστε τὸν ἱστότοπό σας μὲ τὸ WordPress.com
Ξεκινῆστε