τελευταία φορά, τελευταία μέρα

Δεν ξέρω τι διαφορετικό θα κάναμε αν το γνωρίζαμε ποτέ είναι η τελευταία φορά… Μπορεί τίποτα. Μπορεί να μη θέλουμε να ξέρουμε πως είναι η τελευταία φορά. Αλλά μπορεί και να φέρναμε τον κόσμο ανάποδα αν το γνωρίζαμε. Στο «Τσάι στη Σαχάρα», στην τελευταία σκηνή της ταινίας του Μπερτολούτσι εμφανίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου Πολ Μπόουλς να λέει στην Ντέμπρα Γουίνγκερ:

 «Πόσες φορές ακόμα θα θυμάσαι ένα συγκεκριμένο απόγευμα της παιδικής σου ηλικίας, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνυφασμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να διανοηθείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ισως τέσσερις, πέντε φορές, ίσως ούτε τόσες. Πόσες φορές ακόμα θα δεις την πανσέληνο και ανατολή ταυτόχρονα; Ισως 20. Κι όμως, όλα ακόμα φαίνονται τόσο απεριόριστα».

Το παράδοξο, να γνωρίζουμε το πεπερασμένο του βίου μας αλλά να λειτουργούμε σαν να είναι όλα τα επί μέρους κομμάτια του άπειρα, ίσως να είναι η δύναμη της ζωής. Το να τα ζεις όλα σαν να είναι ανεξάντλητα μπορεί να ερμηνευτεί και ως μοναδικός τρόπος να τα εκτιμήσεις πραγματικά. Βέβαια, όταν δεν μιλάμε για πανσελήνους και καλοκαίρια αλλά για ανθρώπους, τα πράγματα χάνουν λίγο τη λάμψη της λογοτεχνικής τους υπόστασης. Γίνονται βίαια. Οταν ακούς όλο και συχνότερα να λένε πως δεν πρόλαβαν να πούνε στους γονείς τους αυτά που τους χρωστούσαν, τότε η φιλοσοφία δίνει τη θέση της σε μία δύσκολα διαχειρίσιμη, βαριά λύπη.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που θα γίνουν για τελευταία φορά αυτή τη χρονιά, αυτούς τους μήνες. Ακόμη και μία συγκεκριμένη παρέα, συγκεκριμένοι άνθρωποι, σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Νομίζουμε πως θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν θα υπάρξει επόμενη φορά. Τουλάχιστον όχι με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Από την άλλη, μεγάλο και το δίκιο του Ηράκλειτου στη ρήση του για το ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, άρα είναι αδύνατον να ζήσεις το ίδιο πράγμα δύο φορές. Ολα μία και μοναδική. Ομως δεν χωράνε τα πάντα μέσα στην απολυτότητα μιας αλήθειας σχεδόν επιστημονικής.

Είναι τόσο πολλά εκείνα που αν τα δεις μέσα σε ένα λιγότερο αυστηρό πλαίσιο, δίχως τη διάκριση των παραμέτρων που κάνει όλες τις στιγμές μοναδικές, τα ζούμε πολλές φορές και ορισμένα θα σκοτώναμε να τα ζούμε συχνότερα. Οι ζωές των περισσότερων είναι η επανάληψη δέκα βασικών μοτίβων, άλλων καλών και άλλων όχι. Και αυτή η επανάληψη, η ρουτίνα, προσφέρει μία αίσθηση ασφάλειας, ακριβώς όπως στα μικρά παιδιά.

Θα θέλαμε να επιστρέψουμε στις τελευταίες φορές μας – τουλάχιστον σε όσες δεν γνωρίζαμε πως ήταν οι τελευταίες. Θα θέλαμε να πειράξουμε μια-δυο παραμέτρους τους, να τις κάνουμε πιο υποφερτές ως μνήμες αργότερα. Γιατί υπάρχουν ενοχές και απωθημένα και πολλή εμποδισμένη ευτυχία σε πολλές από αυτές…

Ας σκεφτούμε όσους ανθρώπους συναντήσαμε σήμερα. Ας σκεφτούμε τα όσα τους είπαμε ή θα θέλαμε να τους πούμε, τα όσα σκεφτήκαμε για αυτούς, τα όσα νιώσαμε για αυτούς και τα όσα κάναμε ή δεν κάναμε για/σε αυτούς σε αυτή τη «συνάντηση».

Και τώρα μαθαίνουμε ότι σήμερα, ήταν η τελευταία μέρα που τους είδαμε.
Αύριο θα τους αναζητήσουμε, όμως δεν θα είναι εκεί. Θα έχουν «φύγει». Γιατί η ζωή έτσι είναι, απρόβλεπτη.

Ας συλλογιστούμε λοιπόν κάποια πράγματα.

Ήταν η τελευταία μας συνάντηση, σκέψη, πράξη, τα τελευταία μας λόγια, ειλικρινά και γεμάτα Αγάπη; Αδράξαμε τη σημερινή ευκαιρία για να τακτοποιήσουμε τις όποιες νοητικο-συναισθηματικές εκκρεμότητές μας μαζί τους και να απελευθερωθούμε καρμικά και οι δύο;

Ήμασταν ειλικρινείς μαζί τους; Τους είπαμε αυτά που πραγματικά θέλατε να τους πούμε; Αυτά που πραγματικά αισθανόμασταν μέσα μας για αυτούς; Και αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τα «καλά», αλλά και τα «κακά». Εκφράσαμε την Αγάπη μας ή τη δυσφορία μας; Ή περιμέναμε το αύριο και το κάθε αύριο;

Ζήσαμε τις σημερινές στιγμές μαζί τους στο 100% ή κάτι μας «κρατούσε»;

Και τώρα;

Και τώρα μαθαίνουμε ένα δεύτερο καλό νέο:
Δεν έφυγαν, αύριο θα τους ξαναδούμε!

Γιατί όμως να περιμένουμε αυτό το αβέβαιο αύριο, προκειμένου να εκφράσουμε τα όσα υπάρχουν μέσα μας; Προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε τις εκκρεμότητές μας; Προκειμένου να ζούμε με Ειλικρίνεια, με Αγάπη, με ένα καθαρό Πνεύμα, μία καθαρή Συνείδηση; Ας θυμόμαστε, ΤΩΡΑ είναι η στιγμή για όλα αυτά!

Σχεδόν ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Δημιουργῆστε τὸν ἱστότοπό σας μὲ τὸ WordPress.com
Ξεκινῆστε
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: