πως καταντήσαμε ετσι οι άνθρωποι;

Λοιπόν, χθες κοιτάζοντας τον κάλαθο απορριμάτων, βρήκα αυτό το άρθρο.. Το είχα γράψει πριν κάποιους μήνες, το διάβασα ξανά και αμέσως σκέφτηκα, τι με έκανε να μην το δημοσιεύσω ποτέ; Μάλλον ο φόβος ότι είναι σκληρό, είναι ωμό χωρίς φίλτρα. Ίσως ότι θέλω μέσα μου να εστιάζω στη καλή πλευρά των ανθρώπων και δεν θέλω να βγάζω το θυμό που ίσως μερικές φορές έχω..

Διαβάζοντας το τώρα, συνειδητοποίησα ότι η άποψη μου είναι ακόμα η ίδια, με την διαφορά ότι προτιμώ να μην εστιάζω εκεί τόσο πολύ.. Παρόλα αυτά είναι αληθινό..

Λοιπόν το δημοσιεύω χωρίς καμία αλλαγή..

Πως έχουμε καταντήσει έτσι;
ΣΉΜΕΡΑ είναι απ’ τις μέρες που αναρωτιέμαι έντονα..ένα περιστατικό ήταν αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις..
Δεν έχω καμία διάθεση να δικαιολογήσω κανένα, ούτε να καταλάβω.. Όχι σήμερα.
Ίσως αύριο…
Αλλά σήμερα είναι η μέρα που θέλω να ξεσπάσω..
Πως γίναμε έτσι οι άνθρωποι;
Και αναρωτιέμαι σε τι κόσμο ζω. Σε ένα κόσμο που τα παράλογα φαίνονται λογικά και τα λογικά παράλογα.

Σε ένα κόσμο που σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου και αντί να εκτιμηθεί, φαίνεται παράλογο. Λες και εσύ είσαι ο τρελός.. Σε ένα κόσμο που σου λένε με έμμεσο τρόπο ότι πρέπει να εκμεταλλευεσαι την καλοσύνη ή την προθυμία του άλλου.

Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε στους γύρω μας ότι είναι εντάξει να είσαι εκμεταλλευτης. Δεν είναι κάτι, είναι φυσιολογικό σου λένε.. Δεν είναι κάτι..Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε τους άλλους ότι είναι εντάξει να τους πληγώνουμε και να μην λέμε ένα συγγνώμη. Είναι εντάξει να κάνεις ότι θέλεις στον άλλο..

Ζήτα απ’ τον δίπλα σου, ζήτα και από τον απέναντι σου, ζήτα από παντού. Σε ένα κόσμο που μπερδέψαμε την βοήθεια με την εκμετάλλευση.

Σε ένα κόσμο που έχουμε κάνει αυτές τις λέξεις συνώνυμες..
Μα δεν είναι έτσι..

Και αν τολμήσεις εσύ να σκεφτείς τον δίπλα σου, ή να πάρεις την ευθύνη για τις πράξεις σου, φαίνεσαι ο παράλογος της υπόθεσης.

Ρε πως καταντήσαμε έτσι;

Μα δεν το χωράει το μυαλό μου..

Ζούμε σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τις πράξεις τους.

Και εσύ στέκεσαι εκεί σαν ηλίθιος και τους αφήνεις να ξεφεύγουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Λες και δεν έγινε και κάτι..

Μα τι λες ρε άνθρωπε; Να κάνω ότι δεν έγινε κάτι απλά για να σε βολέψω, να μην αναλάβεις τις ευθύνες σου..

Και έτσι ο ένας τους αφήνει να ξεφύγουν και μετα ο δίπλα τους και μετά ο παραδίπλα τους.. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται ποτέ αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους.. Γιατί ξέρουν ότι πάντα θα ξεφεύγουν.. Και μετά αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν το κακό τους ανελέητα σε άλλους ανθρώπους. Να επαναλαμβανουν ξανά και ξανά τα ίδια, να γίνεται τρόπος ζωής τους χωρίς ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με τις πράξεις τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους βάλει στη θέση τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους πει.. Ξέρεις το παίζουμε υπεράνω και τους αφήνουμε να ξεφεύγουν, αντί να τους τριψουμε στα μούτρα πόσο άσχημα φέρθηκαν..

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητάνε ποτέ συγγνώμη. Μα γιατι να το κάνουν άλλωστε; Αφού εσύ τους έδειξες ότι όλα είναι καλά. Είσαι κουλ. Τους άφησες να ξεφύγουν απ’ το να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεων τους.

Και για αυτό γεμίσαμε ανθρώπους σκάρτους. Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας. Φοβόμαστε να πούμε το σωστό. Φοβόμαστε μπας και τους χαλάσουμε το ροζ συννεφάκι που ζουν. Φοβόμαστε να τους πληγώσουμε με τα λόγια μας, με την αλήθεια.. Μα ρε φίλε αυτοί το έκαναν με τις πράξεις τους, και εσύ φοβάσαι απλά να τους πεις την αλήθεια μπας και στεναχωρηθουν; Λες και τους ένοιαζε πως ένιωθες εσύ..

Και αναρωτιέμαι που πάμε ως κοινωνία. Γιατί και εγώ και εσύ και όλοι έχουμε την ευθύνη μας που αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω και συνεχίζουν το έργο τους..

Και ο ένας με τον άλλο πολλαπλασιαζονται σαν τα μυρμήγκια και γίνονται πολλοί..

Και έχουμε φτάσει στο σημείο να ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπους που εκμεταλευονται, που κάνουν κακό, που μιλάνε άσχημα, που χειρίζονται, που δεν έχουν επίγνωση, που μπερδεύουν την καλοσύνη με χαζομάρα, που δεν εκτιμούν, που δεν ζητάνε συγγνώμη για τα λάθη τους, που δεν μπαίνουν καν στο κόπο να χρησιμοποιούν το μυαλό τους σωστά. Μόνο ο εαυτός τους῏τους νοιάζει, πως θα κερδίσουν, πως θα φτάσουν πιο ψηλά, χωρίς να κουνούν ούτε καν το δαχτυλάκι τους. Χωρίς κόπο..

Άνθρωποι που τους βλέπεις μετά από χρόνια με αξιώματα και επιτεύγματα χωρίς να έχουν κουραστεί και πολύ να τα αποκτήσουν. Άνθρωποι που δεν πάλεψαν τελικά και τόσο πολύ, δεν ήταν ο κόπος τους που τους έφτασε εκεί, αλλά ο τρόπος που έμαθαν να παίρνουν απ’ τους άλλους.

Γιατί εγώ και εσύ τους είπαμε ότι είναι εντάξει να το κάνουν.

Αλήθεια πως καταντήσαμε έτσι;

Άνθρωποι άδειοι. Ανθρωποι χωρίς ψυχή.

Πώς καταντήσαμε έτσι σαν άνθρωποι. Άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουμε από τα κρέατα που βρίσκονται στη σειρά στο τσιγκέλι ενός χασάπη.

Πέρα από το ότι αναπνέουμε, τίποτε άλλο.

Αναίσθητοι.

Πήδηξε ο διπλανός από το μπαλκόνι; Τώρα πέθανε όμως, τι να κάνουμε;

Έμεινε ο γείτονας χωρίς δουλειά και στέγη; Κρίμα.. και τέλος.

Αρρώστησε ο παραδίπλα; Τι κρίμα.

Πληγώνουμε τους άλλους; Δεν έγινε και τίποτα..

Μπορείς να κάνεις αυτό και αυτό για μένα ενώ εγώ κάθομαι και αράζω(είμαι πἀρα πολύ απασχολημένος); Το ονομάζουμε βοήθεια..

Τόσο απλά..

Μας ψέκασαν με αναισθησία..

Και αν εσένα ακόμα σου έχει μείνει ψυχή και σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου, μαύρο φίδι που σε έφαγε, είσαι παράλογος στα αυτιά τους. Τους λείπει η ανθρωπιά..

Το κακό είναι ότι γεμίσαμε με ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά και οι αυτοί με ανθρωπιά είναι λιγοστοί. Τόσο λίγοι έχουν μείνει που καμιά φορά και αυτοί σκέφτονται, μπας και γίνω και εγώ σαν αυτούς να σταματήσω να απογοητευομαι, να σταματήσω να στεναχωριέμαι, να αρχίσω και εγώ να παίρνω; Πιο ήσυχη δεν θα είναι η ζωή μου; Ωραία δεν θα είναι να μην έχω και εγώ επίγνωση;

Ντροπή μας.. Μόνο αυτό..

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι αδιαφορούν για την κατάσταση των υπολοίπων και προσανατολίζονται μόνο στο δικό τους κέρδος..

Εσύ άνθρωπε που δεν τιμάς τον τίτλο που σου δόθηκε, πρέπει να μάθεις να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου..

Να λες συγνώμη όταν φταις..

Να λες συγγνώμη αν έχεις κάνει κακό στους άλλους.. Αν τους έχεις κάνει να κλάψουν, να στεναχωρηθουν, αν τους έχεις μαυρίσει την ψυχή.

Να ζητάς συγγνώμη όταν εκμεταλλευεσαι, όταν παίζεις με τις ψυχές των ανθρώπων.

Είναι χρέος σου να το κάνεις. Δεν χωράει συζήτηση. Πρέπει να το κάνεις.. Πρέπει να μάθεις να απολογείσαι. Δεν μπορείς να λες “όλα καλά” και να προχωράς αφήνοντας στο δρόμο σου συντρίμμια.

Να μάθεις να είσαι άνθρωπος..

Να μάθεις να ακούς τα λάθη σου..

Σταμάτα να ξεφεύγεις.. Σταμάτα..

Και εσύ άνθρωπε που τιμάς τον τίτλο σου αλλά έχεις πέσει θύμα των πάνω, μάθε να λες όχι.

Μάθε να αναγνωρίζεις την ψευτιά και την εκμετάλλευση.

Μάθε ότι οι άνθρωποι εκεί έξω στην πλειοψηφία σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.

Μάθε να μην απογοητεύεσαι..

Μάθε να προστατεύεις τον εαυτό σου.. Αλλά προπάντων μην αλλάξεις ποτέ.. Γίνε απλά λίγο πιο προσεκτικός.

Μάθε απλά να έχεις ένα υγιή εγωισμό.

Να ζητάς από τους άλλους την συγγνώμη που σου χρωστούν.

Και σε αυτούς που σε έχουν πληγώσει να τους λες τα λάθη τους…να τους λες πως σε έκαναν να νιώσεις.. Ίσως γίνουν πιο άνθρωποι..

Να τους φορτώνεις μόνο τις ευθύνες που τους αναλογούν.. Μην τους αφήνεις να ξεφεύγουν.. Θα κάνουν και άλλο κακό..

Το μόνο που έχουμε ευθύνη να κάνουμε εγώ και εσύ και όσοι ακόμα είναι άνθρωποι με την πραγματική σημασία της λέξης, είναι να αρχίζουμε να βάζουμε τους ανθρώπους στη θέση τους. Να μην σκύβουμε το κεφάλι σε κάθε χαστούκι που μας ρίχνουν. Αντίθετα με το κεφάλι ψηλάνα αρχίσουμε να μιλάμε.. Να λέμε αλήθειες..

Και μην μπερδέψετε την αλήθεια με την εκδίκηση. Η εκδίκηση είναι κακό πράγμα, μην γίνεις ποτέ σαν και αυτούς, μην κάνεις και εσύ ότι σου έκαναν. Εσύ απλα έχεις καθήκον να πεις την αλήθεια, μην κρύψεις τα λάθη τους.. Να μάθουν να έρχονται αντιμέτωποι με τα λάθη τους ή τουλάχιστον να έχουν επίγνωση..Ίσως έτσι σώσεις άλλους ανθρώπους…

Με κούραζουν αυτοί οι άνθρωποι..

Τα είπα, ξέσπασα! Δεν θα απολογηθώ για το ξέσπασμα μου…την αλήθεια χωρίς φίλτρα σου λέω..

Ισως αύριο σας δικαιολογήσω..ίσως επιλέξω να εστιάσω στην καλή πλευρά σας..σήμερα όμως όχι..Σήμερα είχα ανάγκη να ξεσπάσω..

Τα λέμε!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Δημιουργῆστε τὸν ἱστότοπό σας μὲ τὸ WordPress.com
Ξεκινῆστε
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: