Featured

Αποφασίζω Να σε συγχωρήσω

Αποφασίζω να σε συγχωρήσω.

Το σκέφτηκα πολλές φορές πριν το κάνω. Ο πληγωμένος εγωισμός μου με έσπρωχνε στο να μην το κάνω. «Δεν το αξίζει» μου έλεγε. Υποσυνείδητα ένιωθα πως αν το κάνω, είναι λες και σου λέω ότι η συμπεριφορά σου είναι εντάξει . Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Ότι ναι  δεν εγκρίνω την συμπεριφορά σου προς εμένα, ότι αναγνωρίζω ότι ήταν λάθος αλλά παρόλα αυτά επιλέγω να το ξεχάσω γιατί απλά το κακό έγινε , δεν μπορώ να το αλλάξω. 

Πέρασα από πολλά στάδια, κυρίως θυμού. Μου φαινόταν απαράδεκτο να μην συνειδητοποιείς το βαθμό του κακού που μου προκάλεσες, και μου φαινόταν ακόμα πιο απαράδεκτο το ότι δεν ζήτησες ποτέ μια συγγνώμη. Έπαιζαν όλα στο μυαλό μου σαν ταινία, κάθε μέρα, λόγια που έλεγες, συμπεριφορές, αχαριστία, οι κακοί σου τρόποι προς εμένα, το παιχνίδι μυαλού που έπαιζες, η ασέβεια, το ότι με χρησιμοποίησες για τους δικούς σου λόγους και προ πάντως το ότι εγώ σου συμπεριφερόμουν όμορφα. Ίσως αυτό που με θύμωσε περισσότερο  είναι ότι η αντίδραση μου σε όλα αυτά ήταν πάντα καλή, λες και ήμουν ένα χαζό παιδί που δεν καταλαβαίνει, που το χρησιμοποίησαν με την άδεια του. Ένιωσα απαίσια με τον εαυτό μου.  «Δεν έπρεπε να ήμουν καλή, δεν έπρεπε να σε βοηθήσω, δεν έπρεπε να ήμουν εκεί για σένα, άξιζες άλλη μεταχείριση από μένα» Πως μπορούσα να ξεχάσω τις αμέτρητες φορές που έκλαψα; 

Παρόλα αυτά όσο ο θυμός μεγάλωνε η καρδιά μου βάραινε. Ίσως γιατί δεν είχα  νιώσει την αχαριστία από κανένα σε τέτοιο βαθμό. Ίσως επειδή δεν έδωσα ποτέ πριν τόσα πολλά σε κανένα. Θυμάμαι είχες πει ότι και οι δυο κάναμε λάθη. Θα έπρεπε να σε διόρθωνα εκείνη την στιγμή και να σου έλεγα , «ΟΧΙ, εμένα  το μόνο λάθος μου είναι ότι πίστεψα σε σένα» Συνειδητά το λέω. Το λέω εγώ που συνέχεια κατηγορώ τον εαυτό μου για τα πάντα. Σ’ αυτή τη περίπτωση, όμως δεν το κάνω.  Η συνείδηση μου είναι τελείως καθαρή. Λάθη είναι οι κακές συμπεριφορές. Και εγώ δεν σου συμπεριφέρθηκα ποτέ άσχημα. Εσύ είσαι αυτός που έκανε λάθη. Αυτό έπρεπε να σου έλεγα. 

Σε κατηγόρησα μέσα μου για πολλά, για την ψυχολογική μου κατάσταση, για την προσωπική μου ζωή, για την δουλειά μου που δεν είχα σαν προτεραιότητα, και κυρίως που αποφάσισα να φύγω. Να φύγω μακριά. Ένιωσα ότι παραιτήθηκα εξαιτίας σου. 

Αυτά που λέω είναι αυτά που ένιωθε η πληγωμένη μου ψυχή. Όσο δεν σε συγχωρούσα όμως, τόσο παραπάνω κακό έκανα σε μένα , δεν τιμωρούσα εσένα με αυτόν το τρόπο, αλλά εμένα, μέρα με τη μέρα. Εσυ συνέχιζες ανενόχλητος κι εγώ συνέχιζα να τιμωρώ τον εαυτό μου για τα δικά σου σφάλματα.  Μέχρι που αποφάσισα να σε συγχωρήσω μέσα μου. 

Και το έκανα. Και τώρα αυτό το βάρος έχει φύγει από πάνω μου. Κρατάω τα λίγα καλά και προχωράω. Δεν υπάρχει λόγος να σκάψω το παρελθόν, δεν έχουμε καμία υπερδύναμη που να μπορεί να μας πάει  πίσω στο χρόνο και να αλλάξουμε καταστάσεις. 

Δέχτηκα την κατάσταση και σταμάτησα να ψάχνω γιατί και πως. Αποδέχτηκα τα πράγματα όπως έχουν. Τι είμαι εγώ; Θεός να σε καταδικάσω; Όχι, και ούτε είμαι προστάτης κανένας.

Τα λέω όλα αυτά γιατί κατάλαβα τη δύναμη του να συγχωρούμε και να αφήνουμε το παρελθόν πίσω. Δεν ήταν εύκολο να το κάνω. Ήταν μια ψυχοφθόρα διαδικασία. Μέχρι που κατάλαβα ότι ο μόνος δρόμος για να προχωρήσω στη ζωή είναι αυτός. Συγχωρώ δεν σημαίνει ότι εγκρίνω τις λάθος συμπεριφορές, απλά επιλέγω να τις αφήσω πίσω μου. Δεν πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να εξαρτάται από το παρελθόν επειδή πρέπει να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Όταν ζούμε και κατοικούμε μέσα σε αυτό, μας εμποδίζει να δείχνουμε τον καλύτερό μας εαυτό και μας μετατρέπει σε ένα είδος ανθρώπου που δεν προχωρά μπροστά και δεν κάνει τίποτα στη ζωή του.

Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά αν δεν αφήσουμε το παρελθόν μας πίσω. Φανταστείτε το παρελθόν σαν ένα σχοινί, ένα σχοινί το οποίο έχετε δέσει και μόνο εσείς μπορείτε να κόψετε και τώρα ήρθε η στιγμή να το κάνετε!!

Ειναι δυστυχώς η ευτυχώς μέρος της ζωής μας. Στην πορεία μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις κακίες άλλων ανθρώπων. Θα βιώσουμε απαξίωση, απόρριψη, ειρωνεία, άσχημες πράξεις κάθε είδους. Όλα αυτά τα βιώματα σίγουρα θα δημιουργήσουν μέσα μας θλίψη, αίσθημα αδικίας, θυμό, πικρία.

Όταν βιώσουμε τέτοιες συμπεριφορές, συνηθίζουμε να εγκλωβιζόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο σκέψεων, όπως και στη μανιώδη προσπάθεια να αποδείξουμε στο άλλο άτομο πως εκείνο ήταν άδικο. Αυτή η προσπάθεια όχι μόνο μας ξεζουμίζει, όχι μόνο μας απομυζά ενέργεια και μας εξασθενεί τις ψυχικές άμυνες, αλλά μας εγκλωβίζει σε άσχημα αισθήματα.

Δεν χρειάζεται να σπαταλάς τις ώρες σου σκεπτόμενος πώς θα αποδείξεις σε κάποιον ότι εσύ είχες δίκιο ή να πάρεις εκδίκηση. Πόσο πιο ωφέλιμο θα ήταν για εμάς, να αξιοποιήσουμε αυτή την ενέργεια για να κάνουμε κάτι χρήσιμο για εμάς, για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι;

Αυτό έκανα και εγώ..σε συγχώρησα. Το ξερω οτι δεν θα βγει ποτε απ’ το στόμα σου η λέξη αυτή, αλλα εγώ οπως και να ‘χει εγώ το έκανα. Δεν με νοιάζει αν είσαι κακος άνθρωπος. Ας λογαριαστείς με τον Θεό!

Σε συγχωρώ, σε συγχώρεσα! καλή συνέχεια!

Featured

Οι ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙναι μονο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…

Βαθιά ασυνείδητα διακατέχονται από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα στην ζωή τους, παρατηρώντας πως εξελίσσεται το δράμα της.

Αναζητούν διεξόδους και όταν τούτοι δεν καταφέρνουν να τους δείξουν την έξοδο από την δυσαρέσκεια, σε βάθος χρόνου απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν φταίνε οι διέξοδοι, αλλά οι προσδοκίες τους.

Υπάρχει πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους κλέψει την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής, πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους ανατρέψει προθέσεις και όνειρα…

Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν, για όσα δεν μπορούν να λάβουν, για όσα είναι οι άλλοι…

Γυρνάνε γύρω γύρω από μια ματαιότητα και έτσι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, μα ούτε βαθιά Ζωντανοί είναι…

Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό, μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ… Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους για την Ζωή σε βάθος χρόνου.

Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με παρέες και συναναστροφές, με επιβεβαιώσεις και αποδοχές, μα ούτε αυτές οι «επιτυχίες» τους δημιουργούν μέσα τους την αίσθηση του Αιώνιου. Τρομάζουν εύκολα… και επικρίνουν ακόμα ευκολότερα. Απομονώνονται μετά…

Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους και να τα μεταβάλλει στην αιώνια φλόγα του Ζωντανού Πνεύματος, που περιλαμβάνει και δεν απομονώνει…

Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί… Και απλά περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους…

Μερικές φορές ο άνθρωπος θέλει την αλλαγή, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος…

Αλήθεια, είναι τόσα λίγα αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη… Όλα τα άλλα είναι πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη βαθιάς Πίστης στο Αιώνιο…

Οι άνθρωποι, λένε, δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Αλλά ποιος το συνειδητοποιεί αυτό? Μόνο το ξέρει. Όμως είναι διαφορετικό το «γνωρίζω» από το «συνειδητοποιώ»… απέχουν μεταξύ τους μια Αιωνιότητα, ενώ ο νους στριφογυρίζει εκεί γύρω στον χρόνο του πριν και του μετά, γιατί του λείπει η συνειδητή παράδοση στο Αιώνιο Τώρα…

Ο Εαυτός μας έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα «εγώ» που βιώνει απόγνωση, ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό. Πως μπορεί να ζει κανείς μισός και να είναι ευτυχισμένος?

Θέλω να τους φωνάξω καμιά φορά…

Ξέρω όμως ότι δεν θα έχει νόημα. Μόνος του το αποφασίζει κανείς να Ζήσει και να ολοκληρωθεί.

Μόνος του θα νιώσει την αλήθεια. Ολοκλήρωση δεν είναι να κάνεις παιδιά, σπίτια, περιουσίες και να πεθάνεις…

Στο «ιστορικό» του καθενός μας καταγράφεται σαν ολοκλήρωση, το πόσες φορές ήσουν αληθινά Άνθρωπος, το πόσες φορές πολέμησες με την κοσμική ματαιότητα, ευγνωμονώντας την Ζωή και όσα είσαι μέσα σ’ αυτήν, το πόσες φορές συνέπλευσες με την Αρμονία και το πόσες φορές τίμησες την Αιωνιότητά σου.

#relievethewithinwa

ΝικολοπουλουΒασω

Featured

ΤΙ ειναι θαλασσα για μένα

Μια φορά με ρώτησες, τι είναι η θάλασσα για μένα.
Σήμερα που βρίσκομαι μπροστά της, θα σου μιλήσω γι’αυτή.
Είναι η χαρά κι ο πόνος μου.
Το δάκρυ και το χαμόγελό μου.
Αγαπάω το βαθύ γαλάζιο της και τη φωνή της.
Χρώμα, βαθύ γαλάζιο. Φωνή της, είναι το κύμα.
Όταν βρίσκεσαι κοντά της, σε προκαλεί, άλλοτε με άγριο τρόπο κι άλλοτε με ήρεμο.
Και στις δυο περιπτώσεις, ξέρει να σε πλανέψει, ξέρει να μαγεύει την φαντασία σου, ξέρει ακόμα και το πώς θα της φερθείς αν μπεις μέσα της.
Σε ψυχολογεί και είναι πάντα έτοιμη να πάρει όλη την ενέργειά σου, όλο το θυμό σου, μέχρι τελικής πτώσης.
Τις περισσότερες φορές, προκαλεί ακόμα και το άγγιγμά σου.
Όταν είναι ήρεμη σε προκαλεί να της αφεθείς κι όταν αγριεύεις, θέλει να σου αποδείξη τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου.
Πόσο γενναίος μπορεί να είσαι.
Το κάθε λάθος σου, δεν στο συγχωρεί, αλλά και πάλι όταν σε κάνει να το πληρώσεις, σε γαληνεύει πρώτα στην αγκαλιά της.
Κι όταν σε αφήνει να ξοφλήσεις, μετατρέπει τον πόνο σου, σε ηρεμία και γαλήνη.
Αυτή είναι η θάλασσά μου, που στο βυθό της μπορείς να βρεις θησαυρούς, αλλά και σκουπίδια.
Ο θησαυρός, θα μείνει αιώνια, μα τα σκουπίδια την ανακατεύουν. Δεν μπορεί να τα ανεχτεί, την βλέπεις να αγριεύει και να τα ξερνάει από μέσα της.
Αυτή είναι η θάλασσά μου, κι αν την λατρέψεις, θα σου βγάλει όλα τα πάθη της πάνω σου.
Αυτή είναι η θάλασσά μου, που κάποτε μου έδειξε τι όμορφο είναι να πεθαίνεις στην αγκαλιά της.

Featured

Στα αγαπημένα μου Πλάσματα που αγαπώ

Δεν μπορώ να σου βρω την λύση για τα προβλήματα σου, αλλά μπορώ να είμαι δίπλα σου και να σε ακούω, να σε στηρίξω.

Δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις, αλλά μπορώ να σε συμβουλεύω και να στηρίξω τις επιλογές σου οποίες και αν είναι αυτές.

Δεν μπορώ να αλλάξω τις λάθος επιλογές σου ή το παρελθόν σου, αλλά θα είμαι εκεί και στο μέλλον σου να σε στηρίζω.

Δεν μπορώ να πάρω τις λύπες σου, αλλά θα είμαι εκεί για ένα έχεις μια αγκαλιά όταν την χρειάζεσαι.

Δεν μπορώ να σηκώσω τα δικά σου φορτία, αλλά θα είμαι εκεί για να μοιραστούμε το βάρος.

Δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξεις το μέλλον σου, αλλά θα είμαι εκεί, βράχος σε κάθε βήμα σου.

Δεν μπορώ να αποτρεψω τα δάκρυα σου όταν νιώθεις πόνο στη ψυχή σου, αλλά θα κλάψω μαζί σου και θα σε πάρω μια αγκαλιά.

Να ξέρεις ότι όταν δεν είσαι καλά, σπαραζει η καρδιά μου. Το νιώθω. Νιώθω τη λύπη σου όπως και τη χαρά σου.

Όταν πονάς μέσα σου, πονάω και εγώ.

Κάποιες φορές καταλαβαίνω νιώθεις χωρίς καν να μιλήσεις.

Δεν με νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα, γιατί εγώ ξέρω ποιος είσαι. Βλέπω μέσα σου.

Ότι και να ακούσω για σένα δεν θα πάψω ποτέ να σ’ αγαπώ. Και αν πιστεύεις ποτέ ότι θα καταφέρει ποτέ κάποιος να μου αλλάξει τη γνώμη μου για σένα ή να με επηρεάσει αρνητικά, πάψε να το πιστεύεις. ΠΟΤΕ δεν θα γίνει.

Έμαθα να σε αγαπώ με ανιδιοτέλεια..

Μην ξεχνάς όμως και όλα όσα έχεις καταφέρει..

Οτι έχεις κάνει το χρωστάς στο εαυτό σου αποκλειστικά. Οι πόνοι, τα δάκρυα, αλλά και χαρές και οι θρίαμβοι είναι όλα δικά σου. Εγω θα χαίρομαι με τη χαρά σου και θα γιορτάζω μαζί σου. Ειλικρινά.

Δεν μπορώ να σου πω τι πρέπει να κάνεις ή τι να αλλάξεις ή ποιος πρέπει να είσαι, αλλά θα είμαι πάντα εκεί να σε στηρίζω με την παρουσία μου. Θα έχεις πάντα το χέρι μου, να σε σηκώνει όταν είσαι αδύναμος και τα δύο μου χέρια να σε πάρουν μια ζεστή αγκαλιά.

Θα έκανα τα πάντα να σε βλέπω πάντα να χαμογελάς, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται. Γι’ αυτό να σε προσέχεις. Η ζωή είναι δική σου και οι επιλογές σου είναι που την καθορίζουν.

Να προσπαθείς να κάνεις όσο πιο σωστές επιλογές μπορείς..

Εγώ μπορώ απλά να είμαι κοντά σου..Να παίρνεις δύναμη απ’ την αγάπη μου.

Να προσπαθείς όσο μπορείς για το καλύτερο. Να μην ξεχνάς τον εαυτό σου. Να βρίσκεις λύσεις στα προβλήματα σου, να εκπέμπεις αγάπη, να λύνεις τα προβλήματα σου με τους ανθρώπους, να μην κρατάς κακίες, να επιλέγεις το διάλογο, να επιλέγεις το φως, να βελτιώνεσαι, να δουλεύεις με τη ψυχή σου, με το μυαλό σου..Να μην υποτιμάς τον εαυτό σου, αξίζεις πολλά, φτάνει να προσπαθείς.

Μην περιμένεις να αλλάξει κάτι χωρίς προσπάθεια. Κάνε την αλλαγή για σένα. Για ένα καλύτερο μέλλον.

Μόνο εσύ μπορείς να σε κάνεις ευτυχισμένο. Εγώ μπορώ απλά να είμαι δίπλα σου, βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι στην επίτευξη της ευτυχίας σου.

Εγώ μπορώ να σ’ αγαπώ απ’ όπου και να βρίσκομαι.

Να προσέχεις. Να βελτιώνεσαι, να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Μόνο εσύ μπορείς να σε αλλάξεις. Εγώ μπορώ μόνο να σου δείξω το δρόμο, να σε παρακινησω, να σε επηρεάσω, αλλά μόνο εσύ μπορείς να σε αλλάξεις.

Κάνεις άλλος.

Μου αρκεί που είμαι στη ζωή σου.. Ευχαριστώ γι’ αυτό.

Featured

Η Λύση θα ήταν η επικοινωνία

Σκεφτόμουνα έντονα την ανθρώπινη μας φύση. Το πως έχουμε γίνει έτσι όλοι μας.
Και βάζω και τον εαυτό μου σε αυτό.

Σκεφτόμουνα έντονα την σχέση που έχω πλέον με ένα άνθρωπο. Ένα άνθρωπο που παλιά θαύμαζα και ήταν πολύ σημαντικός για μενα. Εναν άνθρωπο που βλέπω έντονα τη δυσαρέσκειά του όταν με βλέπει. Και είναι ένας κόμπος στο λαιμό μου αυτό. Μου τρώει τη ψυχή μου αυτό το αρνητικό συναίσθημα που λαμβάνω. Το σκέφτομαι πολλά έντονα τις τελευταίες μέρες. Πολύ έντονα. Και δεν μπορεί να ησυχάσει η ψυχή μου. Είναι λες και κουβαλάω ένα βάρος πάνω μου, κρυμμένο μέσα μου. Ένα βάρος που δεν με βοηθάει να ηρεμήσω, δεν βοηθάει την ψυχή μου να ηρεμήσει. Και αναρωτιέμαι. Γιατί καταντήσαμε έτσι; Δεν θα ήταν πιο ωραίο αν καθόμασταν μια μέρα και συζητούσαμε τι έγινε, του έλεγα εγώ τι με πείραξε, μου έλεγε και αυτός τι τον πείραξε, και αποχωρούσαμε ο ένας απ’ τη ζωή του άλλου με ευγένεια και σεβασμό για όσα κάποτε περάσαμε;

Πάντα μου άρεσε να λύνω τα προβλήματα μου με διάλογο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση με αυτόν τον άνθρωπο το έκανα άπειρες φορές, που μια μέρα αποφάσισα ότι κουράστηκα. “Αν θέλει ας μιλήσει αυτός μια φορά. Κουράστηκα να το κάνω πάντα εγώ”. Και έτσι έμεινα σιωπηλή..και έτσι πέρασαν οι μήνες, αρκετοί μήνες και φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε καν να μιλήσουμε τυπικά, ούτε ένα “τι κάνεις” και στο σημείο να με αντιπαθεί αυτό το άτομο. Στεναχωριέμαι πολύ για αυτήν την κατάσταση.

Το βλέπω συνέχεια να γίνεται και σε πολλούς άλλους ανθρώπους. Άνθρωποι που κάποτε μιλούσαν με τις ώρες πλέον να μην μιλούν και ολα αυτά γιατί δεν υπάρχει μια σωστή επικοινωνία.

Δεν λύνουμε τα τυχόν προβλήματα που δημιουργούνται με τους άλλους γύρω μας και στο τέλος ο καθένας κάνει τα δικά του σενάρια βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και οι σχέσεις χαλάνε. Φιλίες χάνονται, άνθρωποι που κάποτε εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο πλέον να μην μπορούν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Η λύση θα ήταν η επικοινωνία.

Πόσο πιο όμορφο θα ήταν να κάθονταν οι 2 άνθρωποι σε ένα τραπέζι και να συζητούσαν αυτά που νιώθουν. Να πει ο ένας στον άλλον, με πείραξε αυτό και αυτό, υπέθεσα αυτό και αυτό και ένιωσα με αυτό τον τρόπο. Με τον ίδιο τρόπο ο συνομιλητής τους να έλεγε και αυτός την δική του οπτική γωνία, το πως ένιωσε, τι κατάλαβε κτλπ. Να απολογηθεί ο ένας στον άλλον και να λυνόταν το πρόβλημα. Ίσως η σχέση να μην ήταν το ίδιο, ίσως να καταλάβαιναν ότι δεν μπορούν να είναι όπως πριν, αλλά τουλάχιστον θα τελείωνε αυτή η σχέση όμορφα. Με σεβασμό και κατανόηση. Αυτό θα ήταν το ιδανικό.

Αλλά αντίθετα η εύκολη λύση που προτιμάται από τους περισσότερους ως μοχλός αποσυμπίεσης, είναι το να αγνοεί κανείς επιδεικτικά κάποιον. Είναι η ευκολότερη επιλογή, καθώς έτσι δεν έρχεται αντιμέτωπος ούτε με τα συναισθήματά του, ούτε όμως και με τον άνθρωπο που σχετίζεται ή προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του.

Αναρωτιέμαι και εγώ και ρωτάω και εσένα αν έχεις ποτέ σου αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό κι από πού προέρχεται αυτή η αντίδραση;

Όσο το σκέφτομαι τόσο καταλαβαίνω..

Αυτός που προτίθεται να αγνοήσει έναν άνθρωπο, επιλέγει αυτομάτως την μη επίλυση του προβλήματός του. Δεν είναι ψυχολογικά έτοιμος να εκφράσει τις σκέψεις του και να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του, είτε το αναγνωρίζει αυτό, είτε όχι. Έτσι, οδηγείται αυτομάτως στην απομάκρυνση, καθώς αποτελεί τη διαφυγή του από μια κατάσταση. Ως αποτέλεσμα έχει και την απομάκρυνση του άλλου ατόμου και τη δημιουργία χάσματος μεταξύ τους.

Από την άλλη, μπορεί να πιστεύει ότι περνάει στον άλλον το μήνυμα που δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια. Πρόκειται για ένα είδος απάντησης, ίσως, που μέσω του τρόπου αυτού πετυχαίνει να σταλεί χωρίς να εκφραστεί, μεταδίδοντας τη διάθεσή του, θεωρώντας πως ο άλλος θα συνειδητοποιήσει τον λόγο της σιωπής του. Ταυτόχρονα, μπορεί να προκαλεί την ύπαρξη ενός ερωτηματικού, παίζοντας ένα ψυχολογικό παιχνίδι εξουσίας που θα τον οδηγήσει στο να μπει στο μυαλό εκείνου που του απευθύνει τον λόγο.

Ωστόσο, αυτή η επιλογή δε σημαίνει ότι είναι και η πιο χρήσιμη. Κανένας δεν αξίζει μία τέτοιου είδους αντιμετώπιση και συνήθως αυτή προέρχεται από τις προσωπικές ανασφάλειες κι εμπειρίες του καθενός. Αν κάποιος σε πλήγωσε, κατά κανόνα θα το κάνεις κι εσύ σε κάποιον, χωρίς να γίνεται απαραίτητα σκόπιμα. Με το να αγνοεί εσκεμμένα κανείς κάποιον άλλον, ή να προσπαθεί να του δείξει την αντιπάθεια που τρέφει πλέον προς το πρόσωπό του, δείχνει την ανεπάρκειά του να διαχειριστεί τα συναισθήματα και τα προβλήματά του κι ανήμπορος να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματικότητα, καταφεύγει σε αυτή την οδό. Κάτι που απέχει πολύ από την έννοια της ωριμότητας.

Μπορεί να αποφέρει καρπούς, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να θυσιαστούν όλα στον βωμό της επίτευξης ενός στόχου. Ο σκοπός θα έπρεπε να είναι άλλος κι όχι απλώς να αγιάζει τα μέσα. Να δοθεί μια λύση που να εμπεριέχει σεβασμό και τους δύο συνομιλητές. Ίσως να είναι ένα μοτίβο που συναντάμε σε μικρότερες ηλικίες, όμως δεν παύει να έχει και μια μορφή ψυχολογικού παιχνιδιού εξουσίας και σε μεγαλύτερες ηλικίες, φτάνοντας τα όρια της παθητικής βίας, στις σχέσεις, τις φιλίες, τα επαγγελματικά και τα οικογενειακά μας.

Και τελικά τι είναι αυτό που έχει περισσότερο σημασία σε μια προσπάθεια επικοινωνίας; Να καταφέρεις με αυτόν τον τρόπο να απομακρύνεις κάποιον ή να μπορέσετε να επικοινωνήσετε; Κι αν ο τρόπος δεν είναι πάντα ξεκάθαρος, η ενσυναίσθηση είναι το πρώτο βήμα που θα οδηγήσει προς την κατεύθυνση μιας υγιούς επικοινωνίας. Ύστερα, η ειλικρίνεια είναι ο καλύτερος οδηγός και μπορεί να μην είναι εύκολη, αλλά σίγουρα θα οδηγήσει σε αποτέλεσμα ξεκάθαρο. Άλλωστε, το να αφήσεις κάποιον στην άγνοια των όσων αισθάνεσαι και πιστεύεις, από την εσωτερική σου ανασφάλεια και τον φόβο απόρριψης, θα φέρει απλώς περισσότερη ανασφάλεια κι απόρριψη. Μιλώντας, μπορεί τα θέλω σου τελικά να εισακουστούν. Το σκέφτηκες ποτέ αυτό;

Featured

Ο Δικοσ μου παράδεισοσ

Αχ να σταματούσα το χρόνο..

Ένας κόμπος με πιάνει στο στομάχι όσο πλησιάζουν οι μέρες να φύγω.. Να επιστρέψω πίσω..

Να επιστρέψω πίσω στη ψυχρή καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που μοιάζει με μαύρο σύννεφο.

Τι όμορφα να εμένα εδώ για πάντα.
Τι όμορφα που είναι εδώ.

Καθόλου δεν μοιάζει με μαύρο σύννεφο.
Ηρεμία.
Απόλαυση.
Ζωή.

Σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω υπομονή.
Θα φύγω αλλά θα επιστρέψω ξανά.

Θα επιστρέψω ξανά. Το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, το φως του ήλιου, η ηρεμία, όλα εδώ θα με περιμένουν όπως θα τα αφήσω.

Όμορφο πράγμα να βρίσκεις την ευτυχία επιτέλους. Να βρίσκεις έστω και αργά το μέρος που θες να ξαποστάσεις μέχρι το τέλος.

Το δικό μου είναι εδώ.
Όχι εκεί..Εκει οι άνθρωποι είναι ψυχροί όπως και ο καιρός. Δεν μιλώ για τους δικούς μου ανθρώπους εκεί, εκείνοι έχουν ένα φως γι’ αυτό τους διάλεξα να είναι μέρος της ζωής μου.

Αλλά όσο και να τους αγαπώ και να μου λείπουν εκεί επικρατεί ψυχρά. Δεν υπάρχει ηρεμία, ούτε χαλαρότητα, ούτε ήλιος, ούτε ζωή. Υπάρχει μια καθημερινή βιασύνη.

Μία καθημερινή ψύχρα. Μια ζωή που μοιάζει λες και είσαι ένα ρομπότ, ξυπνάς συγκεκριμένη ώρα, τρως συγκεκριμένη ώρα, άγχος, βιασύνη, κούραση, βροχή. Ψύχρα.

Εδώ οι άνθρωποι είναι ζεστοί, όπως και ο καιρός εδω. Ο ήλιος φαίνεται φωτίζει και τις ψυχές τους ενώ εκεί το κρύο κάνει και τις καρδιές του ψυχρές.

Εγώ εδώ θέλω να είμαι, με τους ζεστούς ανθρώπους, τον ζεστό καιρό.

Με φως.

Βρήκα το φως.

Έχω την τύχη να ξυπνάω σε ένα επίγειο παράδεισο, έχω την τύχη να ξυπνάω και να ακούω τα κύματα της θάλασσας.

Έχω την τύχη να ξυπνάω και να βλέπω την Ανατολή του ήλιου, να βλέπω το πρώτο φως της μέρας, να αγκαλιάζεται από τη θάλασσα.

Έχω την τύχη να ακούω τον ήχο του αλμυρού νερου να χτυπάει τους βράχους, τα πουλιά, και άλλες φορές έχω την τύχη να μην ακούς τίποτα..

Ναι αγαπημένο μου πλάσμα είμαι τυχερή!

Αυτά είναι ευτυχία..

Ενας πρωινός καφές που μοσχοβολάει, ένα ηλιοβασίλεμα που είδα και είχε τα αγαπημένα μου χρώματα.

Είναι ένα βράδυ που περνούσα όμορφα και χόρεψα σα να μην σε κοιτούσε κανείς.

Είναι ένα βράδυ που αγκαλιά με τον αγαπημένο μου καθόμουν στη θάλασσα και απολάμβανα την ηρεμία που μου προσφέρει.

Είναι οι στιγμές που ζω εδω..αγκαλιά με τον ήλιο, τους αγαπημένους μου ανθρώπους.

Είναι το μαγειρεμένο σπιτικό φαγητό που μοιράζει μαμά..

Είναι οι βραδινές βόλτες μέχρι τα ξημερώματα..

Είναι ένας περίπατος..

Υπομονή.. Θα πάω λίγο στο σκοτάδι και θα επιστρέψω ξανά.

Εσύ στη θέση μου θα ήθελες να πας πίσω; Πες μου αλήθεια;

Το ξέρω ότι πρέπει να κάνω υπομονή αλλά με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, μια δυσφορία, μου κόβεται η ανάσα μόνο και μόνο που σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω πίσω. Πίσω σε μια καθημερινότητα τοξική, σε μια δουλειά που νιώθω το μίσος ενός ανθρώπου προς το πρόσωπο μου. Ενα μίσος που όταν το λαμβάνω μου ξεσκίζει τα σωθικά. Μια λύπη ανεξήγητη..μεγαλη λύπη. Ίσως γιατι δεν έχω ξανανιώσει οτι ένας άνθρωπος με απεχθάνεται τόσο πολύ. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι πρέπει να πάω πίσω και θα πρέπει να περνάω 8 ώρες της μέρας μου, λαμβάνωντας αρνητικά συναισθήματα. Εδώ λαμβάνω μονο ομορφα συναισθήματα απ’ τους ανθρώπους..

Πέρασα τοσο όμορφα εδώ. Πέρασα το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής μου. Και δεν το λέω με καμία υπερβολή. Ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι. Γέμισα τις μέρες μου και τις νύχτες μου με όμορφες στιγμές, με γέλια, με θετικοτητα.

Ανακάλυψα το ίδιο μου το νησί. Ανακάλυψα μαγευτικούς χώρους, κρυμμένες παραλίες που η θέα ήταν τόσο όμορφη σαν ζωγραφιά σε πίνακα. Κάποιες φορές δεν πίστευα στα μάτια μου πόσο όμορφο είναι το νησί μου. Το έβλεπα και έλεγα “γιατί δεν το εκτίμησα τόσα χρόνια; Γιατί επέλεξα να ζω αλλού;”

Γιατί άφησα τον παράδεισο ενώ που τον έδωσε η ζωή απλόχερα;

Αυτό το καλοκαίρι, κάθε μέρα ένιωθα ευλογημένη που γεννήθηκα εδώ, ευλογημένη για αυτές τις ομορφιές που αντικρίζουν τα μάτια μου.

Λέω στον εαυτό μου ” Ξέρεις πόσοι πληρώνουν όσο όσο για να απολαύσουν όλα αυτά που σου χάρισε εσένα ή ζωή;”

Θαυμασμός.

Τώρα πες μου αλήθεια..

Εσύ θα ήθελες να φύγεις από το παράδεισο και να πας στη κόλαση;

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί δεν θέλω να φύγω;

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί έχω ένα κόμπο στη ψυχή όσο πλησιάζει η μέρα να φύγω;

Αυτό που μου δίνει δύναμη είναι ότι θα είμαι με τους δικούς μου ανθρώπους που τόσο μου έλειψαν και θα πάρω δύναμη απ’ την παρουσία τους… μέχρι να ξανάρθω στο δικό μου παράδεισο..Να έρθουμε ξανά μαζί.

Ο δικός μου παράδεισος.. Ο δικός μας παράδεισο είναι εδώ.

Κοίτα πως μοιάζει..

oznorCOBR_vivi
Featured

ΜΕρικεσ φορές η Κοκκινοσκουφίτσα δεν είναι αθώα και ΟΎΤΕ ο λύκος ένοχος

Λοιπόν τις τελευταίες μέρες πολλά γίνονται γύρω μας στο κόσμο..

Λίγες μέρες πριν αν με ρωτούσες είχα μια άλλη οπτική γωνία για κάποια θέματα που ακούω. Ήμουν και εγώ μια απ’ αυτούς που έβγαλα συμπεράσματα χωρίς να ακούσω, χωρίς να προσπαθήσω να καταλάβω

Όσο περνούσαν οι μέρες όμως αναθεώρησα λίγο. Σκέφτηκα ότι δεν δίνουμε ευκαιρίες να ακούσουμε πως οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να κάνουν αυτά που κάνουν. Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογώ ακραίες καταστάσεις αλλά πρέπει πρώτα να ακούμε.. Υπάρχουν πάντα δύο όψεις σε ένα νόμισμα.

Γιατί κακά τα ψέματα δυστυχώς ο άνθρωπος απ’ την φύση του είναι ικανός για πολλά. Όλοι έχουν την ικανότητα να χάσουν τον έλεγχο, τον έλεγχο του μυαλού τους και σε μια στιγμή λεγόμενη ως “κακία στιγμή” μπορούν να φτάσουν στα άκρα, μέχρι και να κάνουν κακό..

Με αφορμή όλα αυτά, άρχισα να σκέφτομαι γενικά την ανθρώπινη μας φύση και διάσταση. Το ότι δεν δίνουμε πολλές φορές την ευκαιρία να ακούσουμε την άλλη πλευρά..αμέσως κρίνουμε, γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε..

Τότε μου ήρθε στο μυαλό το παιδικό παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Την αρχική εκδοχή την αφηγείται το μικρό κορίτσι από την πλευρά της, σαν κάποια που απειλήθηκε από έναν άγριο λύκο. Όλοι έχουμε ακούσει αυτή την εκδοχή και υποθέσαμε πως ήταν αληθινή. Οι περισσότεροι δεν αναρωτήθηκαν τι έχει να πει ο λύκος για όλο αυτό. Ασφαλώς ως ο υποτιθέμενος ένοχος της ιστορίας είχε κάτι ενδιαφέρον να προσθέσει.

Ο Lief Fearn το 1988 αποφάσισε να αλλάξει τους ρόλους στην ιστορία και να την πει από την οπτική γωνία του λύκου. Επιτρέποντας του έτσι να πει την δική του εκδοχή. Η ιστορία του μας βοηθά να καταλάβουμε πως κάποιες φορές είναι αναγκαίο να ακούμε και τις δύο πλευρές μιας κατάστασης πριν κρίνουμε.

Όπως συμβαίνει στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας συχνά αποδεχόμαστε μια εκδοχή των γεγονότων ως αληθινή χωρίς να αναρωτηθούμε τι έχουν να πουν οι άλλοι για την ιστορία. Κάθε άτομο μπορεί να ζήσει μία ενιαία πραγματικότητα με το δικό του τρόπο, να την βιώσει διαφορετικά και μοναδικά.

Για να μάθουμε την εκδοχή του άλλου είναι αναγκαίο να μας ενδιαφέρει και να έχουμε χρόνο να την ακούσουμε. Επίσης, δεν πρέπει να δεχόμαστε κάτι έτσι απλά ως αλήθεια. Το να είστε προσεκτικοί όταν κρίνετε τους άλλους ίσως σας βοηθήσει να αποφύγετε τις παρεξηγήσεις.

Το να ρωτάτε και το να μάθετε πως να ακούτε είναι πολύ πιο δύσκολο από το να μιλάτε και να λέτε την γνώμη σας. Συχνά ακούμε μόνο για να δώσουμε μια απάντηση και όχι για να καταλάβουμε. Πριν γεμίσουμε το στόμα μας με λόγια θα πρέπει να γεμίσουμε τα αυτιά μας με αυτά που έχει να πει ο άλλος.

Πρώτα ρωτήστε, μετά κρίνετε
Αγνοημένος και συκοφαντημένος ο λύκος ανακηρύχθηκε ένοχος χωρίς κανέναν να νοιάζεται ή να δίνει προσοχή στην εκδοχή του. Βέβαια αν τον είχαν ρωτήσει ή αν του είχαν δώσει χρόνο να εξηγήσει θα είχαν μάθει την οπτική του γωνία και δεν θα τον καταδίκαζαν τόσο γρήγορα.

Τις περισσότερες φορές η Κοκκινοσκουφίτσα δεν είναι καθόλου αθώα και ο λύκος καθόλου ένοχος.

Καταδικάζουμε πολλούς λύκους στην ζωή μας χωρίς να ενδιαφερόμαστε για την ιστορία που έχουν να πουν. Επίσης, σίγουρα πολλοί από εμάς είμαστε οι λύκοι στα μάτια των άλλων που έχουν ακούσει εκδοχές διαφορετικές από την δική μας.

Θυμηθείτε πως στις ιστορίες υπάρχουν τόσες οπτικές γωνίες όσες και τα άτομα που εμπλέκονται σε αυτή. Το να ακούμε διαφορετικές εκδοχές, το να ρωτάμε όλες τις πλευρές και το να μην κρίνουμε πολύ γρήγορα θα βοηθήσει τους λύκους της ζωής μας να ζήσουν γαλήνια.

Featured

Ντροπή..

Εδώ και πολύ καιρό βλέπουμε όλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη δολοφονία της γυναίκας στα γλυκά νερά..

Κάτι βρωμουσε απ’ την αρχή. Ο άντρας της να κλαίει και να σπαραζει για το χαμό της γυναίκας του. Ενας άντρας μορφωμένος, καλοντυμένος, το κελεπούρι που λέμε που σε άλλες συνθήκες η κοινωνία τον θαυμάζει και σου παροτρύνει να βρεις κάποιον σαν και αυτόν..

Λιγο καιρό μετά, μαθαίνουμε ότι τελικά αυτός δολοφόνησε τη γυναίκα του και το σκηνοθέτησε να φαίνεται σαν ληστεία. Και αναρωτιέμαι..

Πόσο σκαρτη κοινωνία είμαστε.. Αυτά τα ψεύτικα δάκρυα που έριχνε, αυτόν τον ψεύτικο πόνο που έβγαζε για το χαμό της γυναίκας του, οι φωτογραφίες αγκαλιά στο Facebook, η τέλεια ζωή που παρουσίαζε, απλά για να κρύψει ότι αυτός το έκανε..Έκλαιγε…Ήταν στα χαμένα…Την αγαπούσε πολύ…Μα τελικά αυτός τη σκότωσε…

Που πήγαν οι αγάπες και οι έρωτες;

Πόσο ψεύτικοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι.. Πόσο;

Και εμείς σαν κοινωνία που θαυμάζουμε τέτοιους ανθρώπους για τη μόρφωση τους, για τη δουλειά τους, για τις γνώσεις τους και ξεχνάμε ότι η βία δεν έχει συγκεκριμένο προφίλ.. Είτε η βία είναι σωματική είτε λεκτική.

Τον τύφλωσε το πάθος του και έβγαλε τη τοξική αρρενωπότητα του στην γυναίκα του, αυτό λένε. Εγώ θα πω ότι ο έρωτας και το πάθος δεν σκοτώνει. Για μένα είναι ενας τοξικός νάρκισσος που πίστευε ότι μπορεί να ελέγχει τη συμπεριφορά της συντρόφου του, να της επιβάλει τα θελω του.

Όχι, οι γυναικοκτονίες δεν είναι “εγκλήματα πάθους”. Ο γυναικοκτόνος Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, λοιπόν, σκότωσε τη σύζυγό του, Κάρολαιν, γιατί την θεωρούσε “κτήμα” του, που φυσικά δεν είχε δικαίωμα να φύγει από τη σχέση τους αν το ήθελε. Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, εξάλλου, την σκότωσε γιατί ήθελε να τον χωρίσει.

Άλλος ένας μύθος γύρω από την γυναικοκτονία είναι το κίνητρο του δολοφόνου. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει τις εκφράσεις «εν βρασμώ ψυχής» δίπλα από το «έγκλημα πάθους», καθώς και το «την σκότωσε, γιατί την αγαπούσε». Εγώ θα πω ξανά ότι όποιος αγαπά δεν σκοτώνει. Όποιος αγαπά αφήνει τον σύντροφο του να είναι ελεύθερος, δίνει την επιλογή στον σύντροφο του να αποφασίσει αν θέλει να είναι μαζί του ή όχι.

Γι’ αυτό οταν θα σου πει ξανά η κόρη σου ή ο γιος σου ή ο φίλος σου ” θέλω να χωρίσω” σε παρακαλώ μην τους πείτε πήγαινε πίσω στον άντρα/γυναίκα σου και είναι εντάξει, ότι θα φτιάξουν τα πράγματα.

Όταν θα σου πούνε “Με έβρισε, με κάνει να κλαίω” σε παρακαλώ μην τους πείτε οτι τα σπίτια δεν χαλάνε με το παραμικρό και ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και θα φτιάξουν. Δεν θα φτιάξουν ποτέ. Με ακούτε Ποτέ! Απλά θα υπομένετε. Θα υπομένετε τις προσβολές, τον έλεγχο την κακή συμπεριφορά και της χειριστικοτητα για” χάρη των παιδιών”.

Όταν θα σου πουν “Δείχνει επιθετικές και περίεργες συμπεριφορές σε παρακαλώ μην τους πείτε οτι πρέπει να είναι κουρασμένος απο την δουλειά..”

Δεν είναι κουρασμένος απ’ τη δουλειά, είναι ένας Νάρκισσος, ένας τοξικός άνθρωπος που αν δεν φύγεις, θα σε καταστρέψει.

Ναι το διαζύγιο είναι λύση.. Φύγε μακρυά από κακούς ανθρώπους.

Μην δικαιολογείς τις κακές συμπεριφορές. Αυτες οι συμπεριφορές οδηγούν, ακόμα και σε δολοφονίες.. όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Μην μένετε σε γάμους και σχέσεις που δεν είναι υγιές.. Δεν αξίζετε τέτοια ζωή.

Αν έφευγε και η Καρολαιν όταν έπρεπε ίσως να ζούσε τώρα..

Να θυμάστε όλοι, άντρες και γυναίκες: Αν σε μειώνει, δεν σε αγαπά.
Αν σε καταπιέζει, δεν σε αγαπά.
Αν σε γεμίζει με τύψεις και ενοχές, δεν σε αγαπά.
Αν σηκώνει χέρι πάνω σου, δεν σε αγαπά.
Αν σε αποκόπτει από το περιβάλλον σου, δεν σε αγαπά.
Αν δεν σε αφήνει να εκφραστείς, δεν σε αγαπά.
Βάλε το καλά στο νου σου…
Η Αγάπη είναι ελευθερία φίλοι μου.
Η Αγάπη είναι ελευθερία.

Ντροπή και αίσχος γουρούνι.. Ότι και να έγινε δεν είχες το δικαίωμα να αφαιρέσεις τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, πόσο μάλλον της γυναίκας σου. Και ακόμα πιο αισχρό είναι ότι πήγες να το αποκρυψεις, με ψεύτικα δάκρυα..

Ας είχες τα κότσια να πεις “ναι εγώ την σκότωσα” . Πήγες να φορτώσεις το έγκλημα αλλού, να αποκρυψεις την αλήθεια, να παραπλανήσεις τους πάντες. Προσπάθησες να αποφύγεις τις συνέπειες των πράξεων σου. Να αναλάβεις τις ευθύνες σου. Είσαι εκτός από όλα τα άλλα ένας δειλός.. Ένας δειλός, τοξικός δολοφόνος..

Να θυμάστε πάντα την Καρολαιν και επιτέλους να ενημερωθούμε και λίγο για τις ψυχικές ασθένειες οι οποίες οδήγησαν σε αυτό το απεχθες έγκλημα.

Featured

Αν δίδασκαν στα σχολεία ψυχική υγεία

Ιστορία, μαθηματικά, βιολογία και φυσική. Νόμοι, τύποι, εξισώσεις και εξύμνηση του ελληνικού έθνους σε κίτρινες φυλλάδες. Και ενώ τα κενά κάνουν «κρα» και μπάζουν από παντού, εύλογα κάποιος πιθανότατα ενήλικος θα αναρωτιόταν «Και αν το σχολείο, δίδασκε ψυχική υγεία;»… Αν το ίδιο το σχολείο μιλούσε στα παιδιά από νωρίς για τα συμπτώματα της κατάθλιψης για παράδειγμα, για πρόληψη, για μια ξεκάθαρη ενημέρωση, πόσο μάλλον σε έναν κόσμο που δείχνει ολοένα και περισσότερο μια διαρκή προτίμηση στο γκρίζο χρώμα και το μαύρο, που σχεδόν βουλιάζει, που οι ψυχικές διαταραχές κάνουν πάρτι εντός του και τα ποσοστά της αυτοκτονίας παγκοσμίως χτυπάνε κόκκινο;…

Γονείς παραιτημένοι, δάσκαλοι ως επι το πλείστον αδιάφοροι, συγγενείς και φίλοι χαωμένοι σε μιαν καθημερινότητα σχεδόν παρανοϊκή, media σε πλήρη αποσύνθεση παρουσιάζουν «θέματα» αυτοκτονιών παρέχοντας στο πιάτο τρόπους με τους οποίους επιτεύχθηκαν, κλωνοποιούν το μιμητισμό στο βωμό κάποιων εκατομμυρίων ευρώ και σπέρνουν τον τρόμο, παιδιά και έφηβοι σε απόγνωση, κλεισμένα σε κουτιά με χίλια δυο ερωτηματικά στα κεφάλια τους για το απελπιστικό όλο.

Αλήθεια, κατά πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν το σχολείο «δίδασκε» ψυχική υγεία;

Δε θα υπήρχε ντροπή να ζητήσεις βοήθεια
Θα μιλούσες ανοιχτά, χωρίς φόβο, ενοχές και το στίγμα του «διαφορετικού». Θα ήταν σίγουρα πολύ πιο απλό να επικοινωνήσεις μια ανησυχία σου και να αγκαλιαστείς γι’ αυτό, όχι να περιθωριοποιηθείς.

Θα μειωνόταν το στίγμα που αφορά τις ψυχικές διαταραχές
Σε έναν κόσμο που τρέμει τους σχιζοφρενείς, γιατί θεωρεί μέσω των προτύπων που προβάλλονται από ταινίες και media ότι πρόκειται για ανθρώπους στην καλύτερη «επιθετικούς», που ξεστομίζει τον επιθετικό προσδιορισμό «Καλά αυτός είναι διπολικός!» για πλάκα, που αναπαράγει τον κοινωνικό αποκλεισμό με χίλιους δυο διαστρεβλωμένους τρόπους, εσύ θα γνώριζες. Θα ήξερες την αλήθεια. Θα είχες ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ και θα συνέβαλες στο να μειωθεί το στίγμα, μεταδίδοντας την πραγματικότητα ως έχει.

Το «bullying» πιθανότατα θα υπήρχε γραμμένο μόνο σε γκρίζες σελίδες του παρελθόντος
Γιατί αν γνώριζαν οι «θύτες» και οι «μάρτυρες», πόσο κακό μπορεί να κάνουν στη ψυχική υγεία ενός παιδιού που δέχεται bullying, ίσως αυτό τους σταματούσε. Τα τραύματα ανάλογα την περίπτωση μπορεί να πλήξουν για πάντα τη ψυχή ενός ανθρώπου. Εκφοβισμός, παθητικότητα, παραίτηση. Δεν είναι τόσο απλό για να σβήσει σε μια στιγμή…

Θα αποκτούσες «συμπόνια»
Οι άνθρωποι δεν είναι οι διαγνώσεις τους. Οι άνθρωποι, είναι άνθρωποι και δεν επιλέγουν την κατάθλιψη, την οριακή διαταραχή προσωπικότητας, τη ψύχωση, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή κλπ … Αν εσύ γνώριζες για όλα αυτά, τα συμπτώματα, τις αιτίες (όπου υφίστανται), τη θεραπεία τους, ίσως αντιμετώπιζες πολύ διαφορετικά έναν άνθρωπο που πλήττεται με κάτι απ’ όλα αυτά . Ένα φίλο, το γονιό σου, έναν απλό περαστικό.

Θα πέφτανε οι μάσκες
Όλες οι ανοησίες που διαρκώς αναμασώνται περί ψυχικών διαταραχών. Θα γνώριζες ποια η διαφορά της ψυχοθεραπείας με τη ψυχιατρική παρακολούθηση. Θα ήξερες πως μόνο ο ψυχίατρος μπορεί να χορηγήσει φάρμακα και τους λόγους. Θα ήξερες πως όλα αυτά δεν είναι τόσο απλά όσο περιγράφονται και πως θέλουν κουράγιο, υποστηρικτικό περιβάλλον και ψυχή. Θα ήσουν ενήμερος.

Θα μιλούσες ανοιχτά για τη δική σου ψυχική υγεία
Οι κρίσεις πανικού, οι δείκτες τους στρες, τα ποσοστά αυτοκτονίας παγκόσμια, χτυπούν κόκκινο σε νεαρές ηλικίες. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν είσαι ενήμερος. Αν ήσουν όμως, ίσως δε φοβόσουν να μιλήσεις ανοιχτά και την πρόσφατη διάγνωσή σου, ίσως μοιραζόσουν την ιστορία σου και ίσως έδινες ώθηση και στους γύρω σου να κάνουν το ίδιο. Αν…

Αν ίσχυαν όλα τα παραπάνω, είχες γνώση, ανοιχτή σκέψη και ελευθερία έκφρασης, θα ήσουν ένα βήμα πιο κοντά στο να κινητοποιήσεις φίλους και συμμαθητές περισσότερο μαζικά. Εικαστικά δρώμενα για τις ψυχικές διαταραχές, θεατρικά, εκδηλώσεις, σχολικές εκστρατείες, θα έβαζαν ένα λιθαράκι στην καταπολέμηση του στίγματος.

Θα κινητοποιούσουν μαζικά..
Θα διδασκόταν άραγε «Ψυχική Υγεία» σε ένα ιδανικό σχολείο λέτε, ή μάλλον καλύτερα σε ένα σχολείο κανονικό, εντός ενός κανονικού και σοβαρού εκπαιδευτικού συστήματος, που απλά δουλεύει σωστά;

Featured

γιατί πάντα μασ φταίνε οι “άλλοι”;

Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του: η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση …. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ότι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας.

Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του ‘κακού’ στη ζωή: τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, ο συνάδελφος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!

Θα πεις τώρα ότι υπάρχουν καταστάσεις που ζούμε και δεν τις έχουμε επιλέξει. Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν σε κακό περιβάλλον και δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτό. Όπως και να ‘χει ευτυχώς στο δικό μας περιβάλλον, δίνονται ευκαιρίες και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει κάποιος για να ρίξεις το φταίξιμο, για τις κακές επιλογές.

Αν έχεις χάσει όλα σου τα λεφτά, φταίνε οι επιλογές που έκανες. Αν δεν είσαι ικανοποιημένος από την σχέση σου, έχεις πάντα την επιλογή να την διακόψεις και να δημιουργήσεις μια άλλη. Όλα είναι δικές σου επιλογές. Μια δουλειά που δεν σου αρέσει και δεν σε ικανοποιεί και πάλι ήρθε σαν αποτέλεσμα  των δικών σου επιλογών και άρα δεν μπορείς να κατηγορείς κανέναν άλλον.

Βλέπεις το μοτίβο σε όλες αυτές τις περιπτώσεις;

Κάθε άνθρωπος στον κόσμο έχει κάνει κακές επιλογές. Δες την ζωή σου, όπως είναι σήμερα. Αυτό που είσαι αυτή τη στιγμή, είτε σε ικανοποιεί, είτε όχι, είναι αποτέλεσμα των επιλογών σου.

Οι επιλογές είναι πάντα δικές σου. Εσύ πήρες την τελική απόφαση και εσύ είσαι ο υπεύθυνος ή, αν θέλεις, ο υπαίτιος. Δική σου ζωή, δικές σου επιλογές.

Αυτή η νοοτροπία ότι φταίνε πάντα οι άλλοι, έχει οδηγήσει σε πολέμους, σε πράξεις εκφοβισμού και επιθετικότητας, σε ενόχληση και έλλειψη ευτυχίας.

Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;

Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο.

Αυτό το σε “σχέση” είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ’ ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ’ αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ’ επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο.

Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν’ αναγνωρίσω και ν’ ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.

Πώς θα σταματήσεις όμως να κατηγορείς τους άλλους και πώς θα αναλάβεις την ευθύνη;

#1. Μπορείς να Μάθεις από τις Λάθος Επιλογές

Αυτό είναι ίσως το κυριότερο βήμα που πρέπει να κάνεις προκειμένου να μην κατηγορείς τους άλλους για τις επιλογές σου.

Ακόμη και αν αισθάνεσαι άβολα με αυτή την νοοτροπία, είναι σημαντικό να καταλάβεις ότι κάθε λάθος, σε φέρνει σε μια κατάσταση από την οποία μπορείς να μάθεις πολλά και να γίνεις καλύτερος.

#2. Παραδέξου ότι Συνέβαλες στην Δημιουργία του Προβλήματος

Αυτό είναι τόσο δύσκολο, όσο ακούγεται. Εξέτασε όμως το γεγονός ότι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζεις είναι αποτέλεσμα όχι μόνο μιας γενικότερης κατάστασης, αλλά κυρίως δικών σου αποφάσεων και επιλογών.

Αυτό σημαίνει ότι ναι μεν, και άλλοι μπορεί να έπαιξαν κάποιον ρόλο, όμως ένα σημαντικό κομμάτι ανήκει σε εσένα και πρέπει να το παραδεχτείς.

#3. Ανάλυσε το Πρόβλημα σου

Σίγουρα έχεις βρεθεί να αναλύεις ένα πρόβλημα που είχες. Απλά πρέπει να μάθεις να το κάνεις με διαφορετικό τρόπο.

Είναι καλό να μπορείς να δεις μια κατάσταση από μια διαφορετική γωνία, με περισσότερη ίσως αντικειμενικότητα. Δες την  κατάσταση , το τι συνέβη, μέσα από τα μάτια κάποιου τρίτου και προσπάθησε να καταλάβεις ποιον ρόλο διαδραμάτισες εσύ ο ίδιος.

Αυτό απαιτεί να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου όσον αφορά στις επιλογές και στις πράξεις σου, ώστε να καταφέρεις να βρεις το μάθημα που θα πρέπει να αποκομίσεις από την εκάστοτε κατάσταση.

#4. Προσπάθησε να Ξεκολλήσεις από το Πρόβλημα

Η προσπάθεια ελέγχου μιας κατάστασης σε κάνει να κολλάς και να παθιάζεσαι με αυτήν. Έτσι δεν μπορείς, ούτε λύση να βρεις, ούτε να ξεφύγεις από το πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται πάντα κάποιος να φταίει. Δες μια προβληματική κατάσταση σαν αυτό που πραγματικά είναι, σαν μια ευκαιρία βελτίωσης και μην κολλάς σε αυτό. Μόνο αν ξεκολλήσεις από το πρόβλημα και από τις υποθέσεις, θα μπορέσεις να γίνεις καλύτερος  και να αποφύγεις παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.

Δες τις κακές επιλογές σου, όπως την απόρριψη, δηλαδή σαν σύμμαχο.

Πάρε λοιπόν τον έλεγχο της ζωής σου, κατηγορώντας τους άλλους λιγότερο. Μην ξεχνάς ότι η υπευθυνότητα και η παραδοχή των λαθών είναι ένα ελκυστικό χαρακτηριστικό που δείχνει ωριμότητα.

Από την άλλη, αν υποθέσουν ότι όντως, για όλα φταίνε οι άλλοι, τότε εσύ ποιον ακριβώς ρόλο παίζεις στην ζωή σου;

Όταν λοιπόν κάτι δεν δουλεύει, ψάξε να βρεις την αιτία και όχι μια οποιαδήποτε αιτία. Το να ρίξεις το φταίξιμο σε άλλους είναι η εύκολη “λύση” που στην πραγματικότητα μόνο λύση δεν είναι.

Και βέβαια, το να κάνεις λάθη και κακές επιλογές, δεν είναι ντροπή, αλλά μέρος, και μάλιστα αναπόσπαστο, της ζωής.

Επομένως, άφησε κατά μέρους τις κατηγορίες και το φταίξιμο και επικεντρώσου στους στόχους σου και σε όσα μπορείς να κάνεις για να διορθώσεις τα λάθη.

Σενάρια ζωής: από μαριονέτες, σκηνοθέτες!

Νομίζω πως όλοι μας, είμαστε παίχτες στο παιχνίδι της ζωής, χωρίς να το βλέπουμε ξεκάθαρα.

Φτιάχνουμε σενάρια ζωής, σενάρια για τη δική μας ζωή – μέσα από τις προσδοκίες μας, τα όνειρα, τους φόβους, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μας.

Είμαστε οι πρωταγωνιστές αλλά και οι αόρατοι σκηνοθέτες της ζωής μας.

Μόνον που δεν συνειδητοποιούμε πως ταυτόχρονα σκηνοθετούμε τη ζωή μέσα στην οποία πρωταγωνιστούμε.

Γνωρίζοντας τον εαυτό μας καλύτερα, αντί να προβάλλουμε σαν σε οθόνη του σινεμά, ολόκληρο το φταίξιμο για ότι μας συμβαίνει είτε στον άλλο, είτε στον ατελή εαυτό μας, μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε μέσα από τα επαναλαμβανόμενα σενάρια που σκηνοθετούμε στον εαυτό μας το πώς γράφουμε τα προσωπικά μας σενάρια, κι εκεί να παρέμβουμε!

Featured

Επιτέλους Παρασκευή, επιτέλους Σάββατο, επιτέλους Ζωή!

Κυριακή.
Δευτέρα αύριο, μα πότε πέρασε κι’ όλας το Σαββατοκύριακο.. Χθες δεν ήταν που έλεγα με χαμόγελο “επιτέλους Παρασκευή”; Πότε πέρασε κι’ όλας.. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά μου, μου φαίνεται τεράστια η ανηφόρα της εβδομάδας..
Θλίψη.

.

Δευτέρα.

Καφέ. Σας εκλιπαρώ. Καφέ. Δεν αντέχω άλλη μια εβδομάδα. Δεν αντέχω άλλες 5 μέρες τη δουλειά μου, τις υποχρεώσεις μου, τη βιοπάλη. Ακόμα Δευτέρα είναι; Δεν αντέχω άλλο, αργεί πολύ η Παρασκευή! Δεν αντέχω! Είναι λες και ο χρόνος έχει σταματήσει!
Πνίγομαι!

.

Τρίτη.

Ευτυχώς έφυγε η Δευτέρα! Σαν αιώνας μου φάνηκε! Μα το ίδιο μου φαίνεται και η Τρίτη, άντε να περάσει και αυτή η μέρα, δεν αντέχω, θέλω να έρθει η Παρασκευή και το Σάββατο!
Ασφυκτιώ!

.

Τετάρτη.

Νιώθω ότι η εβδομάδα δεν θα φτάσει ποτέ στο τέλος της. Πώς γίνεται να είναι ακόμα Τετάρτη; Θεέ μου, δεν αντέχω, κάνε σε παρακαλώ να τελειώσει αυτή η καταραμένη μέρα γρήγορα! 2 μέρες έμειναν για να ζήσω και πάλι!
Πεθαίνω!

.

Πέμπτη.

Προ-Παρασκευή, όπως μου αρέσει να την αποκαλώ. Πάει και αυτό. 1 μέρα έμεινε. Νιώθω τόσο εξαντλημένος, δεν είναι ζωή αυτή. Ευτυχώς όμως πέρασε και αυτή η εβδομάδα. Σχεδόν. Έλα μωρέ, λίγη υπομονή. Τόσα άντεξες αυτή την εβδομάδα, λέω στον εαυτό μου.
Σιγή.

.

Παρασκευή!

Επιτέλους Παρασκευή! Πόσο όμορφα είναι όλα! Επιτέλους, νιώθω και πάλι ζωντανός! Ζω ξανά!
Thank God it’s Friday!

.

Σάββατο.

Η μέρα μου. Η μέρα που απολαμβάνω τη ζωή μου. Η μέρα της ελευθερίας μου! Είμαι ελεύθερος να ζήσω και να κάνω ό,τι θέλω σήμερα! Σκέφτομαι τι να κάνω. Έχω τόσες επιλογές! Και να σου πω κάτι; Πόσο θα ήθελα να μείνω ξαπλωμένος στον καναπέ μου, να δω μια ταινία, να διαβάσω ένα βιβλίο.. Όμως.. Όμως ΠΡΕΠΕΙ να βγω απόψε. Πρέπει να βγω. Πρέπει να δείξω στον κόσμο ότι ζω! Πρέπει να στολιστώ με τα πιο όμορφα μου ρούχα και να βγω να πιω. Να πιω και να ξεχάσω αυτήν τη ρημάδα την εβδομάδα που τόσο πόνο μου προκάλεσε! Γιατί αν δε βγω, θα με πούνε περίεργο. Ξενέρωτο. Ότι δεν ξέρω να ζω. Έτσι, βγαίνω.
#nightout #saturdaynight #drinks #youonlyliveonce

.

Κυριακή.

Δευτέρα αύριο, μα πότε πέρασε κι’ όλας το Σαββατοκύριακο.. Χθες δεν ήταν που έλεγα με χαμόγελο “επιτέλους Παρασκευή”; Πότε πέρασε κι’ όλας.. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά μου, μου φαίνεται τεράστια η ανηφόρα της εβδομάδας..Θλίψη.

Και έτσι, περνάνε οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Μέσω μιας αέναης προσμονής της Παρασκευής και του Σαββάτου. Αυτή είναι η ζωή μας.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Γιατί δεν ξέρουμε να ζούμε.

Γιατί το να ζούμε, στο νου μας συνεπάγεται “Παρασκευή — Σάββατο”. Έχουμε ταυτίσει τη έννοια “ζωή” με αυτές τις 2 ημέρες. Μα όπως με κάθε τι με το οποίο ταυτιζόμαστε, αν μας το αφαιρέσουν, το Είναι μας θα κλονιστεί.

Χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε. Όμως κανένας δεν μας το μαθαίνει αυτό. Και αυτό γιατί, ο άνθρωπος που ξέρει να “ζει”, είναι απειλή. Είναι κίνδυνος για την κοινωνία. Ολόκληρο το σύστημα στηρίζεται επάνω σε αυτή την αντίληψη περί ζωής.
Αν ο άνθρωπος επαναστατήσει και αρχίσει να ζει κάθε μέρα και όχι μόνο την Παρασκευή και το Σάββατο, το σύστημα θα κινδυνεύσει.

Νομίζουμε ότι οι “στιγμές” βρίσκονται όχι στο αύριο, μα στην Παρασκευή και το Σάββατο. Τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας, την ίδια μας τη ζωή, τα έχουμε εναποθέσει όλα σε αυτές τις ημέρες. Τα έχουμε εναποθέσει όλα σε μία φράση: “Επιτέλους Παρασκευή!”

Μα ακόμα και τότε, δεν ζούμε. Όχι πραγματικά τουλάχιστον.

Πίνουμε καφέ όλη την εβδομάδα για να είμαστε παραγωγικοί και για να “αντέξουμε”, μα την Παρασκευή και το Σάββατο πίνουμε αλκοόλ, για να ξεχάσουμε την εβδομάδα που πέρασε.

Και σα να μην έφτανε αυτό, χάνουμε και την Κυριακή, παραπονούμενοι για το γεγονός ότι αύριο είναι Δευτέρα.

Η ζωή όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η Ζωή είναι Στιγμές. Και οι Στιγμές βρίσκονται στο τώρα, κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε ημέρα.

Υποφέρουμε τις 5 ημέρες της εβδομάδας και νομίζουμε ότι φταίει η Δευτέρα, η Τρίτη, κ.ο.κ. Μα στην πραγματικότητα, εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε. Γιατί συνεχώς αρνούμαστε να βρισκόμαστε στο Τώρα. Ο νους μας βρίσκεται συνεχώς στην Παρασκευή και στο Σάββατο.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα όμως, σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει. Γιατί ακόμα και το “Τώρα”, το έχουμε ταυτίσει με την Παρασκευή και το Σάββατο. Το έχουμε ταυτίσει με μια ουτοπική κατάσταση εξωτερικών συνθηκών.

Μα το Τώρα είναι μια εσωτερική κατάσταση.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα, δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε μέσα στην καθημερινότητα, μέσα στη βιοπάλη, χωρίς υποχρεώσεις, εξωτερικές δυσκολίες, κ.λπ. Δεν σημαίνει ότι δεν μοχθούμε.

Το να βρισκόμαστε στο Τώρα, σημαίνει πως ό,τι κάνουμε, το κάνουμε συνειδητά και εστιάζοντας το Νου μας και την ενέργειά μας σε αυτό που κάνουμε. Είτε αυτό είναι η δουλειά μας, είτε οι υποχρεώσεις μας, είτε το οτιδήποτε.

Σίγουρα κάποιες στιγμές και καταστάσεις είναι δύσκολες, βαρετές, κ.λπ. Μα εκεί είναι που χρειάζεται ακόμη περισσότερο να εστιάσουμε στο Τώρα. Γιατί ακόμα και αυτές οι καταστάσεις, έχουν να μας προσφέρουν κάτι. Όμως πώς θα αντιληφθούμε αυτό το κάτι, όταν ο Νους μας ζει συνεχώς στο αύριο;

Ας προσπαθούμε κάθε μέρα, όπου και αν βρισκόμαστε, ό,τι και αν κάνουμε, να ζούμε. Ας μάθουμε να ζούμε.

ΠΡΕΠΕΙ να μάθουμε να ζούμε.
Τώρα που προλαβαίνουμε όμως. Όχι αύριο.
Γιατί ο Θάνατος, βρίσκεται κάθε στιγμή δίπλα μας. Κάθε στιγμή, έτοιμος να μας κάνει να νιώσουμε το άγγιγμα του.
Γι’ αυτό και είναι ο καλύτερος σύμβουλος.

Κάθε φορά που θα δυσανασχετούμε με μια κατάσταση, με μια “κακή ημέρα”, με το γεγονός ότι είναι “Δευτέρα”, ότι το “επιτέλους Παρασκευή” είναι μακριά, αντί να παραπονούμαστε, ας γυρνάμε και ας κοιτάμε το Θάνατο. Αυτός, θα μας υπενθυμίζει ότι δεν μας άγγιξε ακόμα.

Θα μας υπενθυμίζει ότι έχουμε ακόμα τη Ζωή μας. Αυτό το μοναδικό και μαγικό Δώρο.

Και αυτό, ας είναι η πιο τρανταχτή υπενθύμιση για να εστιάζουμε στο Τώρα.

Και εστιάζοντας στο Τώρα, θα αρχίσουμε να βλέπουμε πράγματα που πριν δεν τα βλέπαμε. Εν μέσω καταιγίδας, θα μάθουμε να απολαμβάνουμε τη βροχή και να διδασκόμαστε από το σκοτεινιασμένο ουρανό.

Σε ένα από τα ποιήματα του Χρόνη Μίσσιου, συναντάμε το εξής:

«…Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ανάγκες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατέβουμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…

Όλα, όλα, Σαλονικιέ, τ’ αφήνουμε γι’ αυτό το αύριο που δεν θα έρθει ποτέ… Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο…

Για να πάμε πού; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και ‘μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας…»

Namaste, αγαπημένοι μας Άνθρωποι ♥

Featured

εσυ επέτρεψες αυτές τις συμπεριφορές..

Λοιπόν, όπως λέμε στο life coaching: reframing ή αναπλαισίωση…

Θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι..

Μιλώ στον κάθενα απο σας ξεχω´ριστά, που έχει πληγωθεί απο άλλους άνθρωπους. Καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις αλλά θα καταλάβεις που το πάω. Σε πλήγωσαν, σε κορόιδεψαν και σε πρόδωσαν. Τους έδωσες αλόγιστα ό,τι πιο πολύτιμο είχες, και το μεταχειρίστηκαν τελικά σαν να τους χάρισαν μια δωρεάν εφημερίδα στο δρόμο, την οποία χωρίς καν να διαβάσουν, έβαλαν κάτω στη σακούλα σκουπιδιών για να μη τρέχει. Χρόνος, σκέψη, ενέργεια, βοήθεια, αγκαλιά, ζεστασιά και φροντίδα, όλα για το τίποτα λες.

Σε ταλαιπώρησαν, σε αμέλησαν, σε σύγκριναν και σε μείωσαν, και χωρίς να σε εκτιμήσουν, σου γύρισαν υπεροπτικά την πλάτη ή απλά αδιαφόρησαν. Σε όσους καταλογίζεις πως ζητιάνεψες ψίχουλα ή ένα κοκκαλάκι για να γλύφεις από την προσοχή τους. Σε όσους τριτοτέταρτους όπως οριοθετείς, χρεώνεις πως ανέβασες σε θρόνους ενώ ήταν για τους σταύλους και τα χωράφια (τίποτα κακό σε αυτά), σε όσους έδωσες μέχρι και τον δικό σου θρόνο και το εσωτερικό σου παλάτι. Μέχρι και το είναι σου που τώρα στέρεψε και τρεμοπαίζει σαν κερί, κι ακόμα αναρωτιέσαι το γιατί.

Ναι, σε επίπεδο προσωπικότητας το κάρμα που αντιστοιχεί στον βαθμό της θλίψης κι απόγνωσής που σου προκάλεσαν, δεν πρόκειται να το γλυτώσουν σε καμία περίπτωση. Μα σε επίπεδο ψυχής, ήταν όλοι τους δάσκαλοί σου. Ή αν θες κομπάρσοι στο παιχνίδι της ζωής και στα προσυμφωνημένα σενάρια της γνώσης, εξέλιξης και αναβάθμισής σου, που δέχτηκαν να παίξουν αυτούς τους δύσκολους κι άκαρδους εγωιστικούς ρόλους, τόσο ασυνείδητα όσο κι υποσυνείδητα. Αυτή η σκέψη (όπως λέμε στο life coaching: reframing ή αναπλαισίωση) δεν έχει σκοπό να τους “αθωώσει”, αλλά να στρέψει όλη την προσοχή σου από αυτούς, σε εσένα. Έτσι και μόνο, θα μπορέσεις να πάρεις την ευθύνη και κατ’ επέκταση την δύναμή σου πίσω.

Θα μου πεις εγώ τι φταίω που τα έκανα όλα τέλεια ή προσπάθησα ή κουβαλούσα μόνος μου και τραβούσα ακούραστα το κουπί μέχρι που η βάρκα πήγε τόσο μακριά; Ο άλλος έφυγε με ένα ταχύπλοο που τον περίμενε, κι εγώ έμεινα μόνος στο σκοτεινό πουθενά του απέραντου ωκεανού μακριά από κάθε στεριά κι άνθρωπο και ζώο. Τι φταίω;

Δύο ερωτήσεις: Ποιο ήταν το δικό σου μερίδιο ευθύνης; Μα κι αν σου φέρθηκε έτσι, εσύ γιατί έμεινες; Γιατί δεν έφυγες όταν μπορούσες; Γιατί έτσι ακριβώς συμπεριφέρθηκες εσύ στον εαυτό σου. Κι οι άλλοι, μας συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τους επιτρέπουμε. Τι δεν καταλαβαίνεις; Αυτό που βίωσες ήταν απλά μια αντανάκλαση και προβολή της δικής σου συμπεριφοράς. Όχι προς τον άλλον, αλλά προς τον ίδιο σου τον εαυτό σου.

«Με κορόιδεψε» «Μα εσύ κορόιδεψες τον εαυτό σου»
«Με εγκατέλειψε» «Μα εσ εγκατέλειψες τον εαυτό σου»
«Δε με νοιάστηκε» «Μα εσύ δεν σε νοιάστηκες»

«Δε με φρόντισε» «Μα εσύ δε σε φρόντισες»
«Αδιαφόρησε» «Μα εσύ αδιαφόρησες για σένα»
«Έβαζε άλλους για προτεραιότητα» «Μα κι εσύ τι έκανες σε σχέση με τον εαυτό σου;»

Δες: Αν κάποιος δεν σου αναγνωρίζει ή δεν βλέπει την αξία σου, αν εσύ ξέρεις την αξία σου, γιατί μένεις; Επειδή αυτό ίσως αλλάξει στο αύριο; Αν προσπαθήσεις λίγο ακόμη; Πόσο ακόμη; Και μέχρι τότε τι γίνεται; Αδιαφορείς και σε βάζεις δεύτερη προτεραιότητα. Εσύ παράτησες εσένα. Εσύ δε σε φρόντισες. Εσύ δεν σε αγάπησες και σε σκόρπισες σε μέρη που δεν ήταν για σένα. Από εξάρτηση, αδυναμία, ανάγκη, όχι από καθαρή αγάπη και επιλογή. Οφείλεις σε σένα να το εξομολογηθείς και να το παραδεχτείς.

Επομένως όλα αντανακλούν την σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Εσύ τους επέτρεψες να κάνουν όσα λές…κατάλαβες την διαφορά;

Πρέπει να καταλάβεις, ότι το επίπεδο πόνου κι όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων που νιώθεις, δεν είναι τίποτε άλλο από το επίπεδο και βαθμό που άφησες εσένα. Ανεβαίνουμε συνειδητότητα κι εκεί που πάμε, θα χρειαστούμε άλλες αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Αυτά θα είναι τα εισιτήρια μας, ούτε οι τσάντες, ούτε τα αμάξια, ούτε τα καλοδουλεμένα σώματα, μόνο οι εσωτερικές αρετές και ποιότητες. Τίποτε άλλο.

Η ήρα θα χωρίσει από το σιτάρι, κι αυτή τη φορά σ’ αυτό το “άλμα”, τα χλωρά δεν θα καούν με τα ξερά. Ο καρχαρίας ακολουθεί τη φύση του, αν εσύ έχεις ανοιχτή πληγή, ο καρχαρίας θα μυριστεί το αίμα και θα επιτεθεί στο αδύναμό σου σημείο. Όχι ό,τι πιο ευχάριστο, αλλά αφού δε το φροντίζεις, θα έρθει με τον τρόπο που ορίζει η νομοτέλεια να στη δείξει, και συνήθως να στην κάνει ακόμα μεγαλύτερη παίρνοντας και επιπλέον κομμάτια μαζί του όσο δε τον απωθείς. Δεν είμαστε όλοι θεραπευτές, ούτε και δελφίνια.

Όμοια με όμοια λοιπόν, και “όμοιος ομοίω αεί πελάζει” όπως αναφέρει κι ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο. Το οποίο δεν αναφέρεται πάντα στο σύνολο, αλλά και στα επιμέρους στοιχεία που προκαλούν έλξη προς και από την κάθε μεριά.

Καθώς αναγνωρίζεις το μερίδιό σου αλλά σιγά σιγά και την αξία σου, μαθαίνοντας να σε αγαπάς να σε φροντίζεις και να σε προστατεύεις, θα δεις πως άνθρωποι θα αρχίσουν να εξαφανίζονται από την πραγματικότητά σου, ενώ παράλληλα με μαγικό τρόπο, θα δίνουν τη θέση τους σε νέους, πιο συμβατούς με τον νέο εσωτερικό σου ρυθμό και μελωδία.

Δεν περιγράφεται η επίγνωση παρά μόνο βιώνεται, κι όταν είσαι εκεί ή πλησιάζεις, απλά θα το καταλάβεις, όχι με το νου, αλλά με την καρδιά. Την μόνη πυξίδα που δεν απομαγνητίζεται από καμία καταιγίδα ή ηλεκτρονικό παλμό, σαν ένας αέναος εσωτερικός μουσικός βηματοδότης.

Επομένως  ναι το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου, να φτιάξεις την σχέση σου με σένα.

Και μετά αν μπορείς συγχωρέσες τους. Για σένα και πάλι να το κάνεις. Και αν πάλι δεν μπορείς, το καταλαβαίνω.. Δυστυχώς, για να φτάσεις στο επίπεδο να συγχωρήσεις κάποιον θα πρέπει να πάψεις να αισθάνεσαι τη δυσφορία και τον πόνο που σου προκάλεσε η συμπεριφορά τους. Καλώς ή κακώς, αυτά τα επίπεδα αυτοεκτίμησης κι αυτοσεβασμού, τα κατακτούμε μετά από χρόνια εμπειρίας

Είτε το θέμα είναι φιλικό είτε είναι ερωτικό, όταν κάποιος σου φερθεί σκάρτα, ξεγράφεται απ’ τη ζωή σου.  Είναι προτιμότερο να παραδεχθείς πόσο σ’ έχει επηρεάσει αρνητικά και να πεις ένα «άντε γαμήσου, ρε φίλε». Να βγάλεις αυτόν τον άνθρωπο απ’ τη σκέψη σου κι απ’ τη ζωή σου μια για πάντα. Αυτό ονομάζεται ειλικρινή αντιμετώπιση μιας άβολης κατάστασης για εμάς.

Αν μπορέσεις να συγχωρέσεις πραγματικά, ακόμη καλύτερα! Αλλά μην είσαι σκληρός με τον εαυτό σου αν δεν μπορείς..απλά βγάλε αυτό τον άνθρωπο από τη ζωή σου, και κυρίως απ᾽το μυαλό σου…στο κάτω κάτω δεν μπορείς να συμπαθείς τους πάντες, και είναι εντάξει να μην συμπαθείς πλέον κάποιον..φτάνει να μην σε επηρεάζει με αρνητικές σκέψεις…και φτάνει να αναλάβεις και εσύ το μερίδιο ευθύνης ότι επέτρεψες αυτές τις συμπεριφορές..

Θα μιλήσουμε για την συγχώρεση άλλη φορά!!!

Παρόλα αυτά όσοι σε πλήγωσαν…ήταν δάσκαλοι σου..

Featured

τα αλλάζω όλα μέχρι να τα κάνω όπως θέλω-αυτό είναι η ζωή

Πόσα βιβλία διαβάζουμε, πόσα άρθρα, πόσες φιλοσοφίες ενστερνιζόμαστε κατά καιρούς, πόσους μέντορες αναζητούμε. Κι όλα αυτά με θέμα τη ζωή.

Ζωή. Μια λέξη με χίλιες σημασίες. Κι αν σε ρωτήσω τι σημαίνει ζωή, τι θα μου πεις; Μπορείς να απαντήσεις; Είναι άραγε η διαδικασία ωρίμανσης του σώματος; Είναι μήπως αυτός ο χρόνος μεταξύ της γέννησης και του θανάτου; Είναι μια μόνο στιγμή; Είναι ο αριθμός των χτύπων της καρδιάς σου;

Όσο κι αν έχω ψάξει για τη σημασία αυτής της λέξης, καμία ερμηνεία δε με ικανοποιεί. Ούτε κι εσένα. Κι αν δεν το έχεις κάνει μέχρι τώρα, σε προκαλώ να το κάνεις. Ψάξε σε βιβλία, σε σελίδες, σε άρθρα, σε λόγια σοφών. Ποτέ δε θα βρεις κάτι συγκεκριμένο, μια ιδανική περιγραφή γι’ αυτή την τόσο μικρή λέξη, με τα τρία γράμματα, που τόσα άλλα γράμματα κρύβει μέσα της.

Ψάχνοντας για τη σημασία της λέξης «ζωή», καταλήγω ξανά και ξανά στην αναζήτηση για την έννοια της ζωής, τη σημασία της ζωής. Αυτής εδώ, αυτού του κόσμου, του τώρα, σε αυτό το σύμπαν και αυτή τη διάσταση, με αυτό τον Θεό. Κι αυτή η σημασία της ζωής που αιώνες τώρα οι άνθρωποι αναζητούν, το περιζήτητο νόημα της ζωής, θα μείνει ανεξήγητο. Στο λέω αλλά νομίζω πως το ξέρεις ήδη. Κανείς δε θα μπορέσει να βγει να πει στον κόσμο μια τυχαία μέρα του χρόνου, ποιο είναι αυτό το περιβόητο νόημα της ζωής. Κανείς. Ούτε επιστήμονας, ούτε φιλόσοφος, ούτε εσύ, ούτε κι εγώ.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί το νόημα της ζωής δεν είναι καθολικό, δεν αποτελεί μια κοινή μέθοδο που πρέπει να ακολουθηθεί, δεν είναι μια συνταγή πολλαπλώς ειπωμένη κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το νόημα της ζωής και συνεπώς η σημασία της, είναι κάτι μοναδικό για τον καθένα… Γι’ αυτό και δε θα υπάρξει ποτέ ένας καθολικός ορισμός. Γιατί είσαι εσύ με τη ζωή σου, είμαι κι εγώ με τη δική μου. Μοναδικές κι ανεπανάληπτες ζωές, δώρο από το Θεό και τη φύση, πολυτιμότερο πετράδι από όλα τα πιο φανταχτερά όλου του κόσμου.

Μέσα σε αυτή την κοινωνία που επιβιώνεις, ξέχασες ότι κρατάς στα χέρια σου το πιο ακριβό κόσμημα, το πιο πολύτιμο αγαθό. Ξέχασες ότι κρατάς μια ζωή στην αγκαλιά σου, ότι την κουβαλάς στους ώμους σου, ότι είναι τυλιγμένη στο λαιμό σου. Την έχεις τόσο δεδομένη που δεν τη βλέπεις καν. Ξεχνάς τα όνειρα, ξεχνάς να αναπνέεις. Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, κάθε μέρα οι ίδιοι άνθρωποι, κάθε μέρα η ίδια θλίψη, κάθε μέρα τα ίδια, κάθε μέρα. Μα ξεχνάς πως το σήμερα δε θα ξανάρθει, γίνεται χθες, κι έρχεται το αύριο και γίνεται κι αυτό σήμερα και θα περάσει κι αυτό στη θέση του χθες, αυτού του χθες που δε σε νοιάζει, που αποτελεί τον κάδο απορριμμάτων σου. Κι αυτό γιατί πάλι το σήμερα το ξέχασες, το άφησες στην άκρη, το πήρες δεδομένο και δεν το βλέπεις πια.

Μα αν κάτσεις κι αναλογιστείς πόσα σήμερα πέρασαν και δε σε άγγιξαν, δεν έμαθες κάτι καινούριο, σήμερα δε γέλασες, δεν έκανες κάτι να σε ευχαριστεί πραγματικά, δεν ονειρεύτηκες… Ίσως λίγο να τρομάξεις. Και σκέψου τώρα πως ο χρόνος που πέρασε, δε σου χαρίστηκε και γι’ αυτό δε γυρνάει πίσω.

Αντί να σηκωθείς από τη ρουτίνα σου και να ρίξεις μια γροθιά στο μαχαίρι χωρίς να φοβάσαι τον πόνο, με σύμμαχο την ελπίδα και τη βεβαιότητα της επούλωσης, κάθεσαι στον καναπέ σου και απολαμβάνεις μια «σιγουριά». Για ποια σιγουριά μου μιλάς; Όλα εικονικά είναι. Ποτέ και πουθενά δεν υπάρχει αληθινή σιγουριά.

Κάθεσαι στη λιμνούλα σου και ρεμβάζεις, νομίζοντας πως τίποτα δε θα την ταράξει, κανένα κύμα και κανένας καρχαρίας. Μα δεν υπολογίζεις πως σιγά σιγά η ακίνητη λίμνη σου, αρχίζει να βαλτώνει. Στον πάτο της γεννιέται ο βάλτος, ένας κρυφός, θλιβερός βάλτος. Στην επιφάνεια αργεί να φτάσει, για να τον δεις, μα ακόμα κι έτσι εσύ ξέρεις. Ξέρεις πως κάτι δεν είναι όπως πριν, κάτι σκοτεινιάζει τα νερά της λίμνης σου. Και αντί να κάνεις κάτι γι’ αυτό, στέκεσαι απλός παρατηρητής της αλλοίωσής της.

Αφού δεν είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή που ζεις, γιατί δεν την αλλάζεις; Ξέρω πόσο φοβάσαι αλλά θα φοβηθείς ακόμα πιο πολύ όταν πια θα έχεις γεράσει και θα κοιτάζεις τα περασμένα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια που θα μπορούσες να αγαπήσεις τη λίμνη σου και αντ’ αυτού την άφησες να γίνει βάλτος. Μην αφήσεις το χρόνο κι άλλο να περάσει. Ψάξε και βρες τρόπους να αλλάξεις οτιδήποτε δε σ’ αρέσει. Κι αν αποτύχεις, σήκω ξανά και προσπάθησε. Άλλαξε τα όλα μέχρι να σου αρέσουν! Μη φοβάσαι τίποτα! Μη φοβάσαι να ζήσεις! Πως δέχεσαι να φτάσεις στο θάνατο χωρίς να έχεις πραγματοποιήσει τις επιθυμίες σου, χωρίς να έχεις ζήσει μια ζωή ονειρεμένη. Για σένα ονειρεμένη! Όπως εσύ την ονειρευόσουν από μικρό παιδί.

Μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, μη φοβάσαι να εκθέσεις τον εαυτό σου στον κόσμο και να διεκδικήσεις τα όνειρά σου, τις αγάπες σου. Μην αφήσεις να τελειώσει η ζωή σου χωρίς να έχεις βρει το δικό σου νόημα.

Εγώ έχω ένα όνειρο. Όταν έρθει η ώρα που ο θάνατος θα χτυπήσει την πόρτα μου κι θα παίρνω τις τελευταίες μου ανάσες, να μπορέσω να πω ότι ΕΖΗΣΑ.

Featured

δεν εισαι σαν τουσ αλλουσ

Νιώθω τις πρώτες αχτίδες φωτός να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο και ανοίγω τα μάτια μου. Είσαι χωμένος στο λαιμό μου κι αυτή σου η εικόνα με κάνει πάντα να χαμογελάω. Σε φιλάω απαλά και σηκώνομαι προσεκτικά για να μη σε ξυπνήσω. Φοράω την μπλούζα μου που είναι πεταμένη στο πάτωμα απ’ το προηγούμενο βράδυ και νιώθω ξανά τα φιλιά σου ένα-ένα στον λαιμό μου.

Κατευθύνομαι προς την κουζίνα και σε λίγο ολόκληρο το δωμάτιο αποκτά τη γνώριμη μυρωδιά του καφέ. Γεμίζω μια κούπα και στέκομαι μπροστά στο σαλόνι. Χαζεύω έξω, είναι η αγαπημένη μου εποχή. Πολλά καλά πράγματα στη ζωή μου συνέβησαν αυτή την εποχή. Και το σπουδαιότερο απ’ αυτά ήταν η γνωριμία μας.

Πίνω το καφέ μου και σκέφτομαι… Σκέφτομαι ότι είχα ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς το πρωί και να έχεις εκείνο το χαμόγελο το ανούσιο, το ανεξήγητο, εκείνο που δεν έχει αιτία και λόγο ύπαρξης, αλλά είναι δείγμα ότι κάτι άλλαξε. Ναι, όντως κάτι άλλαξε μέσα μου και ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα ποιος προκάλεσε αυτήν την αλλαγή.

Πόσο μου είχε λείψει  να έχω στη ζωή μου έναν άνθρωπο να τον θαυμάζω και να με εμπνέει. Ειλικρινής θαυμασμός για το ποιόν του κι ανιδιοτελής εκτίμηση για την ανθρωπιά του.

Είναι νωρίς να πω ότι ερωτεύτηκα, σκέφτομαι. Είναι νωρίς να εκφράσω ουρλιάζοντας πόσο πανηγυρίζει η ψυχή μου που γεννήθηκε ξανά απ’ τις στάχτες της. Ταλαίπωρη ψυχή μου, πόσο έχεις πονέσει, πόσο αδικήθηκες στο παιχνίδι του έρωτα, πόσα μαχαιρώματα δέχθηκες κι όμως στέκεσαι. Είσαι όρθια αν και μπαλωμένη κι έχεις τη θέληση να παλέψεις για την ευτυχία, εκείνη που σου στέρησαν.

Οι άνθρωποι που πληγώθηκαν πολύ και τους άλλαξε ο πόνος, δε δίνουν εύκολα την ευκαιρία στον εαυτό τους να ζήσουν. Κρύβονται στο κουκούλι τους μέχρι να επουλώσει η πληγή, να απεκδυθούν την ανασφάλεια που τους έκαναν να αισθανθούν, να νιώσουν και πάλι ερωτεύσιμοι.

Πώς ν’ αντισταθείς όμως στον ήλιο; Ανατέλλει και με το φως του εξαλείφει κάθε σκοτεινή πτυχή της ζωής σου. Έτσι ήρθες στη ζωή μου, σαν ήλιος. Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, αφέθηκα στην ομορφιά της στιγμής, στις πεταλούδες στο στομάχι μου που είχα καιρό να νιώσω.

Μου μαθαίνεις τόσα πολλά χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Χωρίς να μετατρέπεσαι σε έναν σπαστικό ξερόλα.

Ο τρόπος που παθιάζεσαι με οτιδήποτε καταπιάνεσαι, με συναρπάζει. Ξέρω πια κάθε σου κίνηση. Όταν κρατάς το κεφάλι σου με το χέρι και δαγκώνεις τα χείλη σου, ξέρω ότι είσαι αγχωμένος αν και το κρύβεις καλά. Ελέγχεις άριστα το άγχος σου ενώ στην αντίθετη περίπτωση εγώ θα ήμουν στα πρόθυρα κρίσης πανικού.

Είσαι η ήρεμη δύναμή μου και ξέρεις ακριβώς πώς να με καθησυχάσεις. Άλλοτε απλά με το να είσαι εκεί κι άλλοτε με το να κάνεις πλάκα. «Μικρέ ψυχάκια χρειάζεσαι ένα διάλειμμα. Θες να πάμε μια βόλτα;»

Τόσο γενναίος ώστε να μη νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων και τόσο υπομονετικός ώστε να προσπαθείς να με πείσεις να μη νοιάζομαι ούτε εγώ. «Έλα να χορέψουμε στη βροχή κι ασ’ τους να τρέχουν κάτω απ’ τα υπόστεγα. Μείνε μαζί μου και μη νοιάζεσαι». Το χιούμορ σου. Η ειλικρίνειά σου. Η αφοσίωσή σου σε όσους αγαπάς. Το πώς μετατρέπεσαι σε κίνητρο γι’ αυτούς. Δε φοβάσαι να κάνεις πλάκα ούτε και ν’ αυτοσαρκαστείς. Όλα κομμάτια ενός παζλ ενός ανθρώπου αυθεντικού κι ακομπλεξάριστου.

Αγαπάς τα ψεγάδια μου και τις διαστροφές μου. Πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα σ’ έκαναν να βγάζεις φωτιές απ’ τα αυτιά, φαίνεται να σε διασκεδάζουν αν προέρχονται από μένα. Ακόμα κι αυτή την γκρίνια που με πιάνει και τριγυρνώ στο σπίτι με ύφος κλαίουσας ιτιάς, φορώντας εκείνες τις γελοίες κάλτσες που δε συμπαθείς καθόλου. Και το ίδιο νιώθω για σένα.

Δεν τρομάζεις με τις διαφορές μας και μένεις εκεί. Επιμένεις μέχρι να βρεθεί η λύση στα προβλήματά μας. Το παλεύεις. Δεν το βάζεις στα πόδια με την πρώτη αναποδιά.

Νιώθω ασφαλής μαζί σου. Σαν τίποτα να μην μπορεί να μ’ αγγίξει πραγματικά. Δε σου ζήτησα ποτέ να με προστατέψεις. Τα κατάφερνα μια χαρά και μόνη μου. Ωστόσο, ο τρόπος σου με κάνει να αναζητάω το καταφύγιο που μου προσφέρεις. Είσαι εκείνος με τον οποίο μπορώ να είμαι ελεύθερη χωρίς να νοιάζομαι για το αν θα με κρίνεις.

Μπήκες στη ζωή μου απλά. Χωρίς πολλά πυροτεχνήματα και ψευτοεντυπωσιασμούς. Δεν το προσπάθησες να με κάνεις να σ’ ερωτευτώ, όμως με το να είσαι ο εαυτός σου το κατάφερες. Απόλυτα κι αμετάκλητα. Αυτό που έχω μαζί σου με οποιονδήποτε άλλον θα φάνταζε φθηνό. Είσαι μοναδικός γιατί είσαι διαφορετικός.

Όχι, δε με κέντρισε μόνο η ομορφιά σου, αν και είσαι άκρως γοητευτικός και όμορφος. Είχαν περάσει κι άλλοι όμορφοι εξωτερικά άνθρωποι απ’ τη ζωή μου. Σε ξεχώρισα, ξέρεις γιατί; Γιατί ένα πρωί απ’ το πουθενά μου έμαθες να χαμογελάω στη ζωή, ν’ ανοίγω το παράθυρό μου, να βλέπω τον ήλιο και να είμαι ευγνώμων που και σήμερα έχω τη δυνατότητα να ζήσω. Να ζήσω τη στιγμή, να ζήσω έντονα, όπως γουστάρω.

Με γέμισες αισιοδοξία, ελπίδα και φώτισες τη μέχρι χθες σκοτεινή μου σκέψη. Είδα τη ζωή με άλλο μάτι και γι’ αυτό ευθύνεσαι εσύ. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η φύσει-θέσει ευγένειά σου για τη ζωή, τη φύση, τον έρωτα είναι αποτυπωμένη σε κάθε σου λέξη, σε κάθε διάλογο, σε κάθε πράξη.

Δεν ξέρω αλήθεια πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό κι ούτε με νοιάζει να σου πω. Δε θέλω να σκέφτομαι το τέλος μαζί σου, το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να ζήσω στιγμές, όσες περισσότερες στιγμές μπορώ. Να πάρω όλα αυτά που μου προσφέρεις απλόχερα, που μπορεί για κάποιους να μην είναι τίποτα, αλλά για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής.

Δεν πρόκειται ποτέ ξανά να γκρινιάξω για την ατυχία και τον πόνο του παρελθόντος. Δε θέλω καν να θυμάμαι άσχημες συμπεριφορές κι ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Εξευτελιστικά μικρές συμπεριφορές που έριχναν σε μένα το μπαλάκι και με έκαναν να αμφιβάλλω για τον ίδιο μου τον εαυτό. Με γέμιζαν φόβο κι ανασφάλειες. Άνθρωποι που δεν άξιζαν. Μην απελπίζεσαι, γιατί εκτός απ’ αυτούς υπάρχουν κι άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης εκεί έξω, αρκεί να τους βρεις.

Γι’ αυτό κι εγώ σ’ ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου. Σ’ ευχαριστώ που ήμουν στο χείλος του γκρεμού και μου άπλωσες το χέρι. Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να δω με τα δικά σου μάτια «μάτια μου», να ελπίζω, να ονειρεύομαι κι εκτός από μένα να βλέπω και το συνάνθρωπο. Ευχαριστώ που μου ‘μαθες την προσφορά.

Μολις ξύπνησες..Έρχεσαι πίσω μου και με βγάζεις απ’ τις σκέψεις μου. Με φιλάς στο λαιμό και μ’ αγκαλιάζεις. «Διαφέρεις, γι’ αυτό μ’ ενδιαφέρεις», μου ψιθυρίζεις στ’ αυτί, όπως έκανες όταν γνωριστήκαμε. Κι η μέρα μου δε θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα.

Γιατί είσαι ότι έψαχνα… όμορφος, έξυπνος, ευγενικός, υπομονετικός, θετικός, ειλικρινής, γλυκός, ένας καλός άντρας με όλη τη σημασία της λέξης!!

ΕΊΣΑΙ ΌΛΑ ΌΣΑ ΕΨΑΧΝΑ..ΤΕΛΙΚΆ!

Καμιά φορά νιώθω ότι ονειρεύομαι, ότι δεν μπορεί να είναι αληθινό αυτό που ζω..απλά κάποιες φορές δεν το πιστεύω..

και άλλες σκέφτομαι.. μου το χρωστούσε η ζωή!!

Featured

τελευταία φορά, τελευταία μέρα

Δεν ξέρω τι διαφορετικό θα κάναμε αν το γνωρίζαμε ποτέ είναι η τελευταία φορά… Μπορεί τίποτα. Μπορεί να μη θέλουμε να ξέρουμε πως είναι η τελευταία φορά. Αλλά μπορεί και να φέρναμε τον κόσμο ανάποδα αν το γνωρίζαμε. Στο «Τσάι στη Σαχάρα», στην τελευταία σκηνή της ταινίας του Μπερτολούτσι εμφανίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου Πολ Μπόουλς να λέει στην Ντέμπρα Γουίνγκερ:

 «Πόσες φορές ακόμα θα θυμάσαι ένα συγκεκριμένο απόγευμα της παιδικής σου ηλικίας, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνυφασμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να διανοηθείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ισως τέσσερις, πέντε φορές, ίσως ούτε τόσες. Πόσες φορές ακόμα θα δεις την πανσέληνο και ανατολή ταυτόχρονα; Ισως 20. Κι όμως, όλα ακόμα φαίνονται τόσο απεριόριστα».

Το παράδοξο, να γνωρίζουμε το πεπερασμένο του βίου μας αλλά να λειτουργούμε σαν να είναι όλα τα επί μέρους κομμάτια του άπειρα, ίσως να είναι η δύναμη της ζωής. Το να τα ζεις όλα σαν να είναι ανεξάντλητα μπορεί να ερμηνευτεί και ως μοναδικός τρόπος να τα εκτιμήσεις πραγματικά. Βέβαια, όταν δεν μιλάμε για πανσελήνους και καλοκαίρια αλλά για ανθρώπους, τα πράγματα χάνουν λίγο τη λάμψη της λογοτεχνικής τους υπόστασης. Γίνονται βίαια. Οταν ακούς όλο και συχνότερα να λένε πως δεν πρόλαβαν να πούνε στους γονείς τους αυτά που τους χρωστούσαν, τότε η φιλοσοφία δίνει τη θέση της σε μία δύσκολα διαχειρίσιμη, βαριά λύπη.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που θα γίνουν για τελευταία φορά αυτή τη χρονιά, αυτούς τους μήνες. Ακόμη και μία συγκεκριμένη παρέα, συγκεκριμένοι άνθρωποι, σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Νομίζουμε πως θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν θα υπάρξει επόμενη φορά. Τουλάχιστον όχι με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Από την άλλη, μεγάλο και το δίκιο του Ηράκλειτου στη ρήση του για το ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, άρα είναι αδύνατον να ζήσεις το ίδιο πράγμα δύο φορές. Ολα μία και μοναδική. Ομως δεν χωράνε τα πάντα μέσα στην απολυτότητα μιας αλήθειας σχεδόν επιστημονικής.

Είναι τόσο πολλά εκείνα που αν τα δεις μέσα σε ένα λιγότερο αυστηρό πλαίσιο, δίχως τη διάκριση των παραμέτρων που κάνει όλες τις στιγμές μοναδικές, τα ζούμε πολλές φορές και ορισμένα θα σκοτώναμε να τα ζούμε συχνότερα. Οι ζωές των περισσότερων είναι η επανάληψη δέκα βασικών μοτίβων, άλλων καλών και άλλων όχι. Και αυτή η επανάληψη, η ρουτίνα, προσφέρει μία αίσθηση ασφάλειας, ακριβώς όπως στα μικρά παιδιά.

Θα θέλαμε να επιστρέψουμε στις τελευταίες φορές μας – τουλάχιστον σε όσες δεν γνωρίζαμε πως ήταν οι τελευταίες. Θα θέλαμε να πειράξουμε μια-δυο παραμέτρους τους, να τις κάνουμε πιο υποφερτές ως μνήμες αργότερα. Γιατί υπάρχουν ενοχές και απωθημένα και πολλή εμποδισμένη ευτυχία σε πολλές από αυτές…

Ας σκεφτούμε όσους ανθρώπους συναντήσαμε σήμερα. Ας σκεφτούμε τα όσα τους είπαμε ή θα θέλαμε να τους πούμε, τα όσα σκεφτήκαμε για αυτούς, τα όσα νιώσαμε για αυτούς και τα όσα κάναμε ή δεν κάναμε για/σε αυτούς σε αυτή τη «συνάντηση».

Και τώρα μαθαίνουμε ότι σήμερα, ήταν η τελευταία μέρα που τους είδαμε.
Αύριο θα τους αναζητήσουμε, όμως δεν θα είναι εκεί. Θα έχουν «φύγει». Γιατί η ζωή έτσι είναι, απρόβλεπτη.

Ας συλλογιστούμε λοιπόν κάποια πράγματα.

Ήταν η τελευταία μας συνάντηση, σκέψη, πράξη, τα τελευταία μας λόγια, ειλικρινά και γεμάτα Αγάπη; Αδράξαμε τη σημερινή ευκαιρία για να τακτοποιήσουμε τις όποιες νοητικο-συναισθηματικές εκκρεμότητές μας μαζί τους και να απελευθερωθούμε καρμικά και οι δύο;

Ήμασταν ειλικρινείς μαζί τους; Τους είπαμε αυτά που πραγματικά θέλατε να τους πούμε; Αυτά που πραγματικά αισθανόμασταν μέσα μας για αυτούς; Και αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τα «καλά», αλλά και τα «κακά». Εκφράσαμε την Αγάπη μας ή τη δυσφορία μας; Ή περιμέναμε το αύριο και το κάθε αύριο;

Ζήσαμε τις σημερινές στιγμές μαζί τους στο 100% ή κάτι μας «κρατούσε»;

Και τώρα;

Και τώρα μαθαίνουμε ένα δεύτερο καλό νέο:
Δεν έφυγαν, αύριο θα τους ξαναδούμε!

Γιατί όμως να περιμένουμε αυτό το αβέβαιο αύριο, προκειμένου να εκφράσουμε τα όσα υπάρχουν μέσα μας; Προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε τις εκκρεμότητές μας; Προκειμένου να ζούμε με Ειλικρίνεια, με Αγάπη, με ένα καθαρό Πνεύμα, μία καθαρή Συνείδηση; Ας θυμόμαστε, ΤΩΡΑ είναι η στιγμή για όλα αυτά!

Σχεδόν ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.

Featured

πρώτεσ διακοπέσ μαζι

Ήρθε το καλοκαιράκι, παιδιά! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Ανανέωση, αλλαγή mood, όλα πολύ πιο ευχάριστα, ξέγνοιαστα κι η αναμονή της άδειάς μας για τις καλοκαιρινές μας διακοπές να κορυφώνεται. Ανυπομονούμε να ‘ρθει αυτό το τελευταίο πενθήμερο που θα μετράμε αντίστροφα για την αναχώρησή μας.

Άλλοι οικογενειακά, άλλοι με φίλους, κάποιοι με το ταίρι τους αλλά και κάποιοι solo… Γιατί όχι; Για την ώρα, όμως, ας εστιάσουμε στις διακοπές με το αμόρε μας σε κάποιο νησί.

Είτε το μεταξύ σας είναι ακόμα φρέσκο, όταν έρχεται αυτή η στιγμή, όλα μηδενίζονται και ξεκινούν απ’ την αρχή. Ο έρωτας ανανεώνεται, ο ρομαντισμός κορυφώνεται. Όχι, μόνο με τα ηλιοβασιλέματα και τα σχετικά. Ας κεντράρουμε στον raw-μαντισμό. Εκείνον που περιέχει ατόφιο έρωτα, ξεφτιλίκια, πιώματα και τρέλες, που θα θυμάστε για καιρό.

Άστε τον εαυτό σας ελεύθερο και πιστέψτε με θα περάσετε όμορφα!

Το ξέρω ότι οι πρώτες διακοπές με το αμόρε, ενώ σας ενθουσιάζουν, σκέφτεστε και τόσα άλλα, λεπτομέρειες βασικά.

Και επειδή και εγώ επειδή θα κάνω τις πρώτες μου διακοπές με τον άνθρωπο μου στο αγαπημένο μας νησί, σκέφτομαι διάφορα, όπως και εσύ, από το τι θα φορέσω μέχρι το τι θα πάρω μαζί μου.. (αστείο αλλἀ έτσι είμαστε οι γυναίκες). Γι᾽αυτό σας καταλαβαίνω απόλυτα!

Ας το πάρουμε απ᾽ την αρχή και ας αφήσω την πλάκα!

  Έχεις βρει τον άνθρωπό σου και περνάτε όμορφες στιγμές μαζί, δεν έχετε περάσει, όμως, και πάρα πολύ χρόνο μόνο οι δυο σας -όχι συνεχόμενο, δηλαδή. Δεν έχετε απομονωθείτε λίγο απ’ τον περίγυρό σας για να δείτε τις συνήθειες ο ένας του άλλου. Όχι πριν από αυτήν την απόφαση. Δε μιλάμε για συγκατοίκηση, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο αλλά για τις πρώτες ολιγοήμερες διακοπές σας ως ζευγάρι.

Πρώτη σας απόδραση μαζί και λογικά δε μετράτε πολλούς μήνες σχέσης. Δε γνωρίζεις ακόμη όλες τις παραξενιές του άλλου κι, αντίστοιχα, ούτε εκείνος γνωρίζει όλες τις δικές σου. Για λίγες μέρες θα κοιμάστε και θα ξυπνάτε μαζί, θα βγαίνετε παρέα και θα επιστρέφετε μαζί στο δωμάτιο που επιλέξατε με μόνη συντροφιά ο ένας τον άλλον. Τι σου ‘ρχεται στο μυαλό όταν ακούς αυτό το πλάνο; Πανικός!

Τι θα πρωτοπάρεις μαζί σου; Πώς θα φέρεσαι; Τι θα λες; Κι αν κάνεις κάτι που ενοχλήσει το ταίρι σου; Αν δεν πάει τίποτα όπως το ‘χετε σχεδιάσει; Αν πάρεις πολλά ρούχα και το θεωρήσει υπερβολή; Αν δεν πάρεις τα κατάλληλα; Αν ξεχάσεις κάτι βασικό; Αν η κούραση σου βγάλει νεύρα;

Πέρα από όλα αυτά τα ερωτήματα που κατακλύζουν το μυαλό σου, σκέφτεσαι και κάτι άλλο, πιο ουσιαστικό για τη σχέση σου..

Σίγουρα κάθε φορά που δοκιμάζεις για πρώτη φορά κάτι στη ζωή σου, η αρχή συνοδεύεται από πολύ άγχος και χιλιάδες ερωτηματικά που προκαλούν πανικό κι ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ήρθε, όμως, κι η συντέλεια του κόσμου με ένα ταξίδι. Μάλλον το αντίθετο. Είναι ευκαιρία να αναζωογονηθεί η σχέση σας, να δείτε πώς αντιδρά ο καθένας σας σε διαφορετικές καταστάσεις και να γνωριστείτε πιο βαθιά, μέσα απ’ τα πιο απλά και τα πιο μικρά πράγματα.

Ίσως να μην ξέρεις πώς πίνει τον καφέ του ή τι προτιμά για πρωινό, ευκαιρία να τα μάθεις. Όχι απαραιτήτως για να του τα φτιάχνεις εσύ, αλλά για να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου μέσα απ’ τις λεπτομέρειες. Να μάθεις τι του αρέσει και τι όχι, πώς αντιδρά όταν κουράζεται ή ενθουσιάζεται. Λογικό είναι να μη γνωρίζεις όλες τις πτυχές του, εφόσον περνούσατε ως τώρα συγκεκριμένο χρόνο μαζί. Μέσα απ’ την κοινή σας απόδραση μπορείτε να συστηθείτε απ’ την αρχή, ειλικρινέστερα αυτή τη φορά, χωρίς ανασφαλή φίλτρα ωραιοποίησης.

Λίγες μέρες μακριά απ’ τη συνηθισμένη σας πραγματικότητα θα σας μάθουν πολλά για τη σχέση και τον άνθρωπό σας. Μπορεί εσύ τώρα να γεμίζεις τις βαλίτσες με πράγματα περιττά, που ίσως καν να μη χρησιμοποιήσεις, μα γυρνώντας, οι αποσκευές σου θα ‘ναι γεμάτες αλήθειες.

Απρόσμενη η κατάληξη αυτών των ταξιδιών. Αλλά μην φοβάστε, θα επιστρέψετε στην καθημερινότητά σας πιο δεμένοι κι ανανεωμένοι, έχοντας ανακαλύψει ο ένας τον άλλον όσο καλύτερα γίνεται.

Πάρε τα μαγιό σου, την καλή σου διάθεση και απόλαυσε τον ήλιο με τον αγαπημένο σου, τα ξενίχτια στην παραλία, ταβέρνες, ποτό…και ότι σας κάνει κέφι..

Εγώ ανυπομονώ για τις πρώτες μας διακοπές στο μαγευτικό μας νησί!

Ταξίδι η σχέση σας για τον πιο όμορφο προορισμό, με επιβάτες μόνο εμάς!

Featured

όταν ερθει ο σωστόσ άνθρωποσ στη ζωή σου καταλαβαίνεισ γιατί δε δούλεψε με όλους τους άλλους

Λένε πως κάθε φορά που πληγώνεσαι από κάποιον δεν πρέπει να απογοητεύεσαι, γιατί σε προετοιμάζει καλύτερα για αυτό το κάτι καλύτερο που θα έρθει. Είναι γεγονός, αν δε μάθεις πρώτα το άσχημο απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, από όλες του τις μορφές, δύσκολα θα ξεχωρίσεις μετά το όμορφο και το αληθινό. Γιατί τα άσχημα –οι άνθρωποι που δεν είχαν για εμάς τις καλύτερες προθέσεις– δυστυχώς ή ευτυχώς, κάνανε μπαμ από χιλιόμετρα.

Μπορεί να μην είχαν μια ταμπέλα στο κούτελο που να γράφει: «μη με εμπιστευτείς, είμαι μαλάκας» αλλά τα σημάδια ήταν εκεί τα έβλεπες.

Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ, έτσι κι όλοι μας, δεν ταιριάξαμε με όλους τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μας. Με κάποιους φαινόταν μάλιστα απ’ την αρχή πού θα καταλήξει η ιστορία, οπότε μικρό το κακό, ήσουν προετοιμασμένος.

Σχέσεις τοξικές, σχέσεις τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά, σχέσεις που δεν ήταν καν σχέσεις στην τελική. Ήταν καταστάσεις που ζόρισες, ήταν άνθρωποι πάνω στους οποίους έχτιζες ελπίδες κι όνειρα, ενώ οι ίδιοι την επόμενη στιγμή στα γκρέμιζαν. Άνθρωποι πάνω στους οποίους πίστεψες επειδή είχες την ανάγκη να πιστέψεις, να νιώσεις ασφάλεια, να μαζευτείς.

Εδώ που τα λέμε, ούτε εσύ τους θες όλους. Ήθελες κάποιους ανθρώπους συγκεκριμένους, που πέρασαν σε μία συγκεκριμένη φάση απ’ τη ζωή σου και σου δημιούργησαν μια συγκεκριμένη έλξη. Κάτι σε τράβηξε σε αυτούς και μέχρι να βρεις τι ήταν αυτό το κάτι, έβρισκες το επόμενο υποψήφιο έτερον ήμισυ και πάει λέγοντας.

Κάπως έτσι λοιπόν, πέρασαν κι άνθρωποι απ’ τη ζωή σου που το μόνο που κατάφεραν ήταν να σε πληγώσουν. Όσα καλά κι αν έκαναν, ο χαμός κι η πληγή που άφησαν πίσω ήταν τόσο μεγάλα, που επισκίασαν το οποιοδήποτε θετικό κι αν είχαν. Πολλές φορές σκεφτόσουν γιατί τους γνώρισες.

Όσοι θα σου είπαν κάποτε πως δεν πρέπει να στενοχωριέσαι για όσες φορές φας τα μούτρα σου και πως μια μέρα θα γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις και θα αξίζει πραγματικά, τους κορόιδευες. Δεν τους πίστεψες στιγμή, καθώς όσα έλεγαν σε σύγκριση με αυτά που είχες ζήσει, ήταν πολύ ωραία για να είναι αληθινά. Μέχρι να έρθει η μέρα που όσα σου είπαν γίνονται και γνωρίζεις επιτέλους αυτό που θέλεις.

Και τότε είναι που αλλάζουν όλα. Αυτός ο άνθρωπος, ο σωστός, έρχεται στη ζωή σου με έναν τόσο αβίαστο και φυσικό τρόπο. Δε είναι τέλειος, σε καμία περίπτωση. Έχει κι αυτός τα ελαττώματά του -όπως όλοι μας, άλλωστε. Έχει όμως και προτερήματα, από αυτά που όχι μόνο τα ζητάς και τα θέλεις από κάποιον τόσο ώστε να εκμηδενίζει όλα του τα κουσούρια, μα και που αυτομάτως τον κατατάσσουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία από όλες τις προηγούμενές σου σχέσεις.

Όταν τον γνωρίσεις, δε τον ψάχνεις και όλα γίνονται από μόνα τους. Απ’ το φλερτ μέχρι το πρώτο σας φιλί και πάει λέγοντας.

Όταν γνωρίσεις, λοιπόν, αυτόν τον άνθρωπο, μετά αναρωτιέσαι γιατί ασχολήθηκες τόσο πολύ με τους προηγούμενους. Η διαφορά μεταξύ τους παραείναι αισθητή και σε χτυπάει κατευθείαν στο νευρικό σου σύστημα. Τώρα μιλάμε για κάτι αληθινό, αυθεντικό. Τώρα μιλάμε για λόγια που λες και τα εννοείς με την ψυχή σου κι όχι με τον εγωισμό ή τον ενθουσιασμό σου. Όχι για δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες, κωδικοποιημενες συμπεριφορές.

Εδώ μιλάμε για ενδιαφέρον αδιαμφισβήτητο, που εκδηλώνεται καθημερινά κι απ’ τις δύο μεριές. Πράγματα που ξεστομίζετε με το που τα νιώσετε κι ας είναι νωρίς. Άλλωστε, πιο ωραίο πράγμα απ’ το να λες αυτό που νιώθεις τη στιγμή που το νιώθεις, δεν υπάρχει.

Ο νέος σου έρωτας είναι ωραίος, λοιπόν, κι ακυρώνει όλους σου τους προηγούμενους. Όχι ότι εκείνοι δεν άξιζαν ή δεν ένιωσες ποτέ κάτι μαζί τους. Απλώς σου έδιναν απανωτά σημάδια, το ένα πίσω απ’ το άλλο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως δεν ήταν αυτό που έψαχνες, δεν ήταν οι σωστοί για σένα..

Το θέμα εδώ είναι ότι όντως τελικά όταν γνωρίσεις τον σωστό άνθρωπο τότε καταλαβαίνεις γιατί δε δούλεψε με όλους τους υπόλοιπους. Ό,τι ανασφάλεια σου δημιουργήθηκε από προηγούμενους ανθρώπους, αυτός ο σωστός άνθρωπος την διαλύει, χωρίς απαραίτητα να ξέρει το ιστορικό σου.

Δε ρίχνει την ευθύνη σε σένα για να γλυτώσει απ’ τις τύψεις, αλλά σε βάλει κάτω και σου λέει «τα σκατώσαμε κι οι δυο, έλα να βρούμε πώς θα το λύσουμε». Σε συγκινήσει με το πόσο ανθρώπινα και όμορφα σου φέρεται και σε κάνει να γελάς με το να σκέφτεσαι για ποιους ανθρώπους κάποτε υπέφερες. Για το ποιοι άνθρωποι επιχείρησαν να σε γονατίσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν πρώτα εξαιτίας σου κι έπειτα εξαιτίας του.

Ναι όλα αυτά και άλλα πολλά. Αυτός που είναι ο σωστός άνθρωπος για σένα, αυτομάτως, είσαι κι εσύ ο σωστός άνθρωπος για εκείνον. Δε σε κάνει να  αμφιβάλεις για τις προθέσεις του, για τα λόγια του, δεν μασάει τα λόγια του, σε διεκδικεί, στο δείχνει, μοιράζεται τις σκέψεις του, δεν αλλάζει γνώμη. Ότι έχει να σου πει στο λέει. Σωστός άνθρωπος σημαίνει κι αληθινός, όπως κι ο έρωτας: αν δεν είναι αληθινός, τότε πώς μπορεί να είναι σε οτιδήποτε σωστός;

Τελικά είχαν δίκαιο αυτοί που έλεγαν πως όταν γνωρίσεις τον σωστό άνθρωπο αναρωτιέσαι τι έκανες τόσο καιρό με άλλους. Σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί δεν δούλεψε τελικά τόσο καιρό με αυτούς!!!

Και είναι η πρώτη φορά που δεν αμφιβάλλω για κάποιον…και τώρα καταλαβαίνω την διαφορά μιας υγιής σχέσης και είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι αυτή την όμορφη περίοδο της ζωής μου μόνο με πολύ λίγα δικά μου άτομα..μέχρι και από σας το κράτησα κρυφό..

Είναι κάτι τόσο όμορφο, που έχω ανάγκη να το κρατήσω μακριά από τους πολλούς! Πλέον έχω μάθει ένα, να κρατάω τη προσωπική μου ζωή μακριά από τους πολλούς!

Ένα μεγάλο μπράβο και σε μένα που επιβιώνω στους σημερινούς καιρούς. Έπειτα, γιατί για να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο, σημαίνει πως έκανα υπομονή και μάλιστα μεγάλη. Περίμενα κι όταν κάτι δε μου κολλούσε ή δε σε γέμιζε, έφευγα. Και δεύτερο γιατί άνοιξα τα μάτια μου και κατάλαβα τι αξίζω..

Και τότε ναι ήρθες εσύ να καταλάβω τι είναι τελικά μια όμορφη σχέση..και γιατί έχασα τόσο καιρό με τους λάθος.

Για όσους δεν το έχετε βρεί ακόμη, υπομονή..όσο και να σας ενοχλεί η λέξη υπομονή τελικά είναι αλήθεια..Δεν το πίστευα ούτε εγώ, μέχρι που ήρθε στη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος..

Και όσο και να ακούγεται παράξενο αυτός ο άνθρωπος ήταν στη ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια, και εγω έκλεινα τα μάτια μου ίσως γιατί δεν ήθελα να δω, αλλά και ίσως επειδή δεν εκτιμούσα ποτέ τον εαυτό μου όσο έπρεπε, δεν με εκτιμούσα αρκετά ώστε να εκτιμήσω την όμορφη του συμπεριφορά. Ξέρεις είχα ένα ξερό κεφάλι, πήγαινα πάντα εκεί στα δύσκολα, σε αυτούς που βρωμουσαν από χιλιόμετρα ψευτιά.. Κάτι με τραβούσε στην άσχημη συμπεριφορά τους. Μέχρι που τελικά κατάλαβα ότι εγώ και μόνο εγώ ευθύνομαι για τις λάθος επιλογές μογ. Μέχρι που κατάλαβα τι τελικά αξίζω. Τότε ήταν που αποφάσισα να δώσω την ευκαιρία να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο.. Να τον γνωρίσω πραγματικά.. Και ήταν το πιο σωστό πράγμα που έκανα. Και μετανιώνω που δεν το έκανα πιο νωρίς..

Και για όσο κρατήσει, τουλάχιστον είναι η πρώτη φορά, που κάποιος που φέρεται αληθινά, όπως μου αξίζει..Είναι η μόνη φορά που κάτι δεν βρωμάει από μακριά σαπίλα και ψευτιά.. Είναι η πρώτη φορά που δεν βασανιζομαι το μυαλό μου να καταλάβω τι σκέφτεται κάποιος.. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιλέγει εμένα χωρίς δεύτερες σκέψεις..

Λυπάμαι που τόσο καιρό δεν τον επέλεγα εγώ και επέλεγα τους λάθος.. Μέχρι που αποφάσισα να σε γνωρίσω!



Featured

ΕΝΑΣ δρόμοσ

Γεννήθηκες, έμαθες ως παιδί, ξέσπασες ως έφηβος, ωρίμασες ως ενήλικας. Και τώρα τι; Μια ζωή ανοιγμένη μπροστά σου κι εσύ κοιτάς στάσιμος, αφού δεν έμαθες ποτέ να περπατάς. Θα συρθείς με τα γόνατα, θα σκοντάψεις, θα χτυπήσεις, θα πονέσεις. Μα όταν σηκωθείς θα περπατήσεις.
Για όλα διαρκώς ψάχνουμε έναν λόγο και έναν σκοπό. Κάνουμε προγράμματα, ζούμε μέσα σε κουτιά, αναπαραγόμαστε και πεθαίνουμε συνειδητοποιώντας πως ήμασταν ήδη από χρόνια νεκροί. Αυτά τα βήματα που ήταν ορισμένο να χαράξουμε τα αποποιηθήκαμε, αν είμαστε διαφορετικοί ξέρουμε πως στο τέλος του δρόμου ίσως και να πέσουμε πάνω σε αδιέξοδο.

Αποφασίζουμε, λοιπόν, να ακολουθήσουμε την εύκολη και χιλιοπερπατημένη διαδρομή ανάμεσα σε τσιμεντένιους τοίχους. Μα τα λουλούδια; Τα δέντρα; Τα σύννεφα; Ο κόσμος. Τι έχεις να πεις για τον κόσμο; Τον κοίταξες ποτέ; Ακολούθησες ποτέ τον πιο άβατο δρόμο για να καταλήξεις στην πιο όμορφη αλήθεια;

Όλα είναι διαδρομές, όλη η ζωή μας ένας δρόμος. Άλλες φορές ανοιχτός, άλλες κλειστός, άλλες μονόδρομος, μα πάντα δίνει την ελευθερία της επιλογής. Την επόμενη φορά που θα σταθείς σε κάποιο σταυροδρόμι μην προχωρήσεις σιωπηλά με το κεφάλι σκυφτό ευθεία, μα κοίτα τον μπλε ουρανό και τρέξε με φόρα σ’ αυτόν που ξεκινά με σκορπισμένα δυο τρία λουλούδια. Σ’ όποιο χώμα φυτρώνουν χρώματα είναι ποτισμένο μ’ αγάπη.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να κάνεις ένα ταξίδι που θα ‘ναι μόνο δικό σου. Εσύ να έχεις διαλέξει την πιο αγαπημένη διαδρομή, εσύ να διαλέξεις και ποιους θα πάρεις μαζί σου. Ποτέ κανείς δεν μετάνιωσε για πράγματα που έκανε αυθόρμητα μέσα απ’ την καρδιά του.

Μην μπερδεύεσαι. Κι αν χαθείς κοίτα τ’ αστέρια και θα σου δείξουν τον δρόμο. Η ομορφιά του κόσμου μας χαρίστηκε απλόχερα και αναπνέουμε για να την απολαμβάνουμε και να την εκτιμάμε. Μην χάσεις όλο τον χρόνο σου επάνω σ’ αυτήν την γη ψάχνοντας την διαδρομή διότι είναι μπροστά στα μάτια σου, κι αν δεν τ’ ανοίξεις θα την χάσεις.

Featured

πως καταντήσαμε ετσι οι άνθρωποι;

Λοιπόν, χθες κοιτάζοντας τον κάλαθο απορριμάτων, βρήκα αυτό το άρθρο.. Το είχα γράψει πριν κάποιους μήνες, το διάβασα ξανά και αμέσως σκέφτηκα, τι με έκανε να μην το δημοσιεύσω ποτέ; Μάλλον ο φόβος ότι είναι σκληρό, είναι ωμό χωρίς φίλτρα. Ίσως ότι θέλω μέσα μου να εστιάζω στη καλή πλευρά των ανθρώπων και δεν θέλω να βγάζω το θυμό που ίσως μερικές φορές έχω..

Διαβάζοντας το τώρα, συνειδητοποίησα ότι η άποψη μου είναι ακόμα η ίδια, με την διαφορά ότι προτιμώ να μην εστιάζω εκεί τόσο πολύ.. Παρόλα αυτά είναι αληθινό..

Λοιπόν το δημοσιεύω χωρίς καμία αλλαγή..

Πως έχουμε καταντήσει έτσι;
ΣΉΜΕΡΑ είναι απ’ τις μέρες που αναρωτιέμαι έντονα..ένα περιστατικό ήταν αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις..
Δεν έχω καμία διάθεση να δικαιολογήσω κανένα, ούτε να καταλάβω.. Όχι σήμερα.
Ίσως αύριο…
Αλλά σήμερα είναι η μέρα που θέλω να ξεσπάσω..
Πως γίναμε έτσι οι άνθρωποι;
Και αναρωτιέμαι σε τι κόσμο ζω. Σε ένα κόσμο που τα παράλογα φαίνονται λογικά και τα λογικά παράλογα.

Σε ένα κόσμο που σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου και αντί να εκτιμηθεί, φαίνεται παράλογο. Λες και εσύ είσαι ο τρελός.. Σε ένα κόσμο που σου λένε με έμμεσο τρόπο ότι πρέπει να εκμεταλλευεσαι την καλοσύνη ή την προθυμία του άλλου.

Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε στους γύρω μας ότι είναι εντάξει να είσαι εκμεταλλευτης. Δεν είναι κάτι, είναι φυσιολογικό σου λένε.. Δεν είναι κάτι..Σε ένα κόσμο που διδάσκουμε τους άλλους ότι είναι εντάξει να τους πληγώνουμε και να μην λέμε ένα συγγνώμη. Είναι εντάξει να κάνεις ότι θέλεις στον άλλο..

Ζήτα απ’ τον δίπλα σου, ζήτα και από τον απέναντι σου, ζήτα από παντού. Σε ένα κόσμο που μπερδέψαμε την βοήθεια με την εκμετάλλευση.

Σε ένα κόσμο που έχουμε κάνει αυτές τις λέξεις συνώνυμες..
Μα δεν είναι έτσι..

Και αν τολμήσεις εσύ να σκεφτείς τον δίπλα σου, ή να πάρεις την ευθύνη για τις πράξεις σου, φαίνεσαι ο παράλογος της υπόθεσης.

Ρε πως καταντήσαμε έτσι;

Μα δεν το χωράει το μυαλό μου..

Ζούμε σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τις πράξεις τους.

Και εσύ στέκεσαι εκεί σαν ηλίθιος και τους αφήνεις να ξεφεύγουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Λες και δεν έγινε και κάτι..

Μα τι λες ρε άνθρωπε; Να κάνω ότι δεν έγινε κάτι απλά για να σε βολέψω, να μην αναλάβεις τις ευθύνες σου..

Και έτσι ο ένας τους αφήνει να ξεφύγουν και μετα ο δίπλα τους και μετά ο παραδίπλα τους.. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται ποτέ αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους.. Γιατί ξέρουν ότι πάντα θα ξεφεύγουν.. Και μετά αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν το κακό τους ανελέητα σε άλλους ανθρώπους. Να επαναλαμβανουν ξανά και ξανά τα ίδια, να γίνεται τρόπος ζωής τους χωρίς ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με τις πράξεις τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους βάλει στη θέση τους. Γιατί κανείς δεν τολμάει να τους πει.. Ξέρεις το παίζουμε υπεράνω και τους αφήνουμε να ξεφεύγουν, αντί να τους τριψουμε στα μούτρα πόσο άσχημα φέρθηκαν..

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητάνε ποτέ συγγνώμη. Μα γιατι να το κάνουν άλλωστε; Αφού εσύ τους έδειξες ότι όλα είναι καλά. Είσαι κουλ. Τους άφησες να ξεφύγουν απ’ το να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεων τους.

Και για αυτό γεμίσαμε ανθρώπους σκάρτους. Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας. Φοβόμαστε να πούμε το σωστό. Φοβόμαστε μπας και τους χαλάσουμε το ροζ συννεφάκι που ζουν. Φοβόμαστε να τους πληγώσουμε με τα λόγια μας, με την αλήθεια.. Μα ρε φίλε αυτοί το έκαναν με τις πράξεις τους, και εσύ φοβάσαι απλά να τους πεις την αλήθεια μπας και στεναχωρηθουν; Λες και τους ένοιαζε πως ένιωθες εσύ..

Και αναρωτιέμαι που πάμε ως κοινωνία. Γιατί και εγώ και εσύ και όλοι έχουμε την ευθύνη μας που αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω και συνεχίζουν το έργο τους..

Και ο ένας με τον άλλο πολλαπλασιαζονται σαν τα μυρμήγκια και γίνονται πολλοί..

Και έχουμε φτάσει στο σημείο να ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπους που εκμεταλευονται, που κάνουν κακό, που μιλάνε άσχημα, που χειρίζονται, που δεν έχουν επίγνωση, που μπερδεύουν την καλοσύνη με χαζομάρα, που δεν εκτιμούν, που δεν ζητάνε συγγνώμη για τα λάθη τους, που δεν μπαίνουν καν στο κόπο να χρησιμοποιούν το μυαλό τους σωστά. Μόνο ο εαυτός τους῏τους νοιάζει, πως θα κερδίσουν, πως θα φτάσουν πιο ψηλά, χωρίς να κουνούν ούτε καν το δαχτυλάκι τους. Χωρίς κόπο..

Άνθρωποι που τους βλέπεις μετά από χρόνια με αξιώματα και επιτεύγματα χωρίς να έχουν κουραστεί και πολύ να τα αποκτήσουν. Άνθρωποι που δεν πάλεψαν τελικά και τόσο πολύ, δεν ήταν ο κόπος τους που τους έφτασε εκεί, αλλά ο τρόπος που έμαθαν να παίρνουν απ’ τους άλλους.

Γιατί εγώ και εσύ τους είπαμε ότι είναι εντάξει να το κάνουν.

Αλήθεια πως καταντήσαμε έτσι;

Άνθρωποι άδειοι. Ανθρωποι χωρίς ψυχή.

Πώς καταντήσαμε έτσι σαν άνθρωποι. Άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουμε από τα κρέατα που βρίσκονται στη σειρά στο τσιγκέλι ενός χασάπη.

Πέρα από το ότι αναπνέουμε, τίποτε άλλο.

Αναίσθητοι.

Πήδηξε ο διπλανός από το μπαλκόνι; Τώρα πέθανε όμως, τι να κάνουμε;

Έμεινε ο γείτονας χωρίς δουλειά και στέγη; Κρίμα.. και τέλος.

Αρρώστησε ο παραδίπλα; Τι κρίμα.

Πληγώνουμε τους άλλους; Δεν έγινε και τίποτα..

Μπορείς να κάνεις αυτό και αυτό για μένα ενώ εγώ κάθομαι και αράζω(είμαι πἀρα πολύ απασχολημένος); Το ονομάζουμε βοήθεια..

Τόσο απλά..

Μας ψέκασαν με αναισθησία..

Και αν εσένα ακόμα σου έχει μείνει ψυχή και σκέφτεσαι τον συνάνθρωπο σου, μαύρο φίδι που σε έφαγε, είσαι παράλογος στα αυτιά τους. Τους λείπει η ανθρωπιά..

Το κακό είναι ότι γεμίσαμε με ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά και οι αυτοί με ανθρωπιά είναι λιγοστοί. Τόσο λίγοι έχουν μείνει που καμιά φορά και αυτοί σκέφτονται, μπας και γίνω και εγώ σαν αυτούς να σταματήσω να απογοητευομαι, να σταματήσω να στεναχωριέμαι, να αρχίσω και εγώ να παίρνω; Πιο ήσυχη δεν θα είναι η ζωή μου; Ωραία δεν θα είναι να μην έχω και εγώ επίγνωση;

Ντροπή μας.. Μόνο αυτό..

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι αδιαφορούν για την κατάσταση των υπολοίπων και προσανατολίζονται μόνο στο δικό τους κέρδος..

Εσύ άνθρωπε που δεν τιμάς τον τίτλο που σου δόθηκε, πρέπει να μάθεις να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου..

Να λες συγνώμη όταν φταις..

Να λες συγγνώμη αν έχεις κάνει κακό στους άλλους.. Αν τους έχεις κάνει να κλάψουν, να στεναχωρηθουν, αν τους έχεις μαυρίσει την ψυχή.

Να ζητάς συγγνώμη όταν εκμεταλλευεσαι, όταν παίζεις με τις ψυχές των ανθρώπων.

Είναι χρέος σου να το κάνεις. Δεν χωράει συζήτηση. Πρέπει να το κάνεις.. Πρέπει να μάθεις να απολογείσαι. Δεν μπορείς να λες “όλα καλά” και να προχωράς αφήνοντας στο δρόμο σου συντρίμμια.

Να μάθεις να είσαι άνθρωπος..

Να μάθεις να ακούς τα λάθη σου..

Σταμάτα να ξεφεύγεις.. Σταμάτα..

Και εσύ άνθρωπε που τιμάς τον τίτλο σου αλλά έχεις πέσει θύμα των πάνω, μάθε να λες όχι.

Μάθε να αναγνωρίζεις την ψευτιά και την εκμετάλλευση.

Μάθε ότι οι άνθρωποι εκεί έξω στην πλειοψηφία σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.

Μάθε να μην απογοητεύεσαι..

Μάθε να προστατεύεις τον εαυτό σου.. Αλλά προπάντων μην αλλάξεις ποτέ.. Γίνε απλά λίγο πιο προσεκτικός.

Μάθε απλά να έχεις ένα υγιή εγωισμό.

Να ζητάς από τους άλλους την συγγνώμη που σου χρωστούν.

Και σε αυτούς που σε έχουν πληγώσει να τους λες τα λάθη τους…να τους λες πως σε έκαναν να νιώσεις.. Ίσως γίνουν πιο άνθρωποι..

Να τους φορτώνεις μόνο τις ευθύνες που τους αναλογούν.. Μην τους αφήνεις να ξεφεύγουν.. Θα κάνουν και άλλο κακό..

Το μόνο που έχουμε ευθύνη να κάνουμε εγώ και εσύ και όσοι ακόμα είναι άνθρωποι με την πραγματική σημασία της λέξης, είναι να αρχίζουμε να βάζουμε τους ανθρώπους στη θέση τους. Να μην σκύβουμε το κεφάλι σε κάθε χαστούκι που μας ρίχνουν. Αντίθετα με το κεφάλι ψηλάνα αρχίσουμε να μιλάμε.. Να λέμε αλήθειες..

Και μην μπερδέψετε την αλήθεια με την εκδίκηση. Η εκδίκηση είναι κακό πράγμα, μην γίνεις ποτέ σαν και αυτούς, μην κάνεις και εσύ ότι σου έκαναν. Εσύ απλα έχεις καθήκον να πεις την αλήθεια, μην κρύψεις τα λάθη τους.. Να μάθουν να έρχονται αντιμέτωποι με τα λάθη τους ή τουλάχιστον να έχουν επίγνωση..Ίσως έτσι σώσεις άλλους ανθρώπους…

Με κούραζουν αυτοί οι άνθρωποι..

Τα είπα, ξέσπασα! Δεν θα απολογηθώ για το ξέσπασμα μου…την αλήθεια χωρίς φίλτρα σου λέω..

Ισως αύριο σας δικαιολογήσω..ίσως επιλέξω να εστιάσω στην καλή πλευρά σας..σήμερα όμως όχι..Σήμερα είχα ανάγκη να ξεσπάσω..

Τα λέμε!

Featured

Ακου τα μάτια της…κάνουν θόρυβο

Άκου την..

Άκου τα μάτια της..

Όταν την βλέπεις πικραμένη πήγαινε κοντά της. Πλησίασε το φόβο που ταλανίζει τον κόσμο της. Μπορεί η μέρα της να ήταν δύσκολη. Ακόμη κι η ζωή της μπορεί να μην είναι, όπως την είχε φανταστεί. Ένα σου νεύμα της είναι αρκετό για να σηκώσει τα μάτια και να σου ρίξει ένα χαμόγελο για να βρει ανταπόκριση στα μάτια σου. Τότε θα πει πως μια μικρή αχτίδα φωτός σου κατάφερε να εισχωρήσει στο κλειστό της στόρι. Μη διστάσεις να το ανοίξεις διάπλατα..

Ίσως να θέλει απλώς να της απαλύνεις τον πόνο μ’ ένα χάδι. Δώσε της σημασία και κάνε την να καταλάβει πως την νοιάζεσαι, μα πάνω απ’ όλα πως είσαι εκεί για εκείνη.

Δε χρειάζεται πολλά, μόνο δύο χέρια και την κατανόησή σου. Ένα αποκούμπι και κάτι να αισθανθεί δικό της. Αφιέρωσέ της λίγο χρόνο, κάνε την να σου μιλήσει, άκου την. Κάθε της λέξη μπορεί να βγεί δύσκολα, μα είναι σημαντική. Σεβάσου τα πιστεύω της και κάνε τα δικά σου.

Είναι στιγμές που δε φαντάζεσαι πόσο ανάγκη έχει να νιώσει ποθητή. Είναι όμορφη, μα δε θέλει να της το λένε. Θέλει να της το δείχνεις. Μ’ ένα όμορφό σου βλέμμα. Ένα «όλα θα πάνε καλά, είμαι εδώ για σένα» αρκεί για να φυτρώσουν φτερά στους ώμους της ξανά. Άκου την.

Ξεδίπλωσε από μέσα της όλα, όσα δεν έχει πει σε κανέναν. Είσαι η επιλογή της, απόδειξέ της πως είσαι η σωστή.

Τώρα που πνίγεται στη δική της παλίρροια, αν δε ζητήσει από εσένα να την σώσεις, τότε από ποιον; Άσε την να σου εξομολογηθεί ξανά τα πιο κρυφά όνειρά της, ενστερνίσου τους φόβους της σαν να θέλεις να τους καταπολεμήσεις. Άκουσέ την και μη θυμώνεις, δεν αντέχει.

Τρομάζει ακόμη στο σκοτάδι, άνοιξέ της το φως να φύγουν όλες οι σκιές και να σκορπίσουν. Να μη φοβάται πια.

Φίλα την. Την αναγεννά και μεγάλη πια παίρνει φόρα και υψώνεται, όπως το φύλλο στον άνεμο. Μεγάλωσε απότομα, αλλά δεν το διάλεξε. Πέρασε πολλά, οι αντοχές της αφήνουν χρόνους.

Δε δείλιαζε όμως να εκτεθεί σε σένα, να κάνει λάθη, κοίτα την. Της έχουν κόψει τα φτερά, μάθε της ξανά να φτάνει ψηλά, να παίρνει φόρα. Ηρέμησέ την.

Με τον αυθορμητισμό της συχνά εκπλήσσεσαι. Άκου την. Ίσως για να φτάσει εδώ πάλεψε με πολλά θηρία. Σεβάσου την υπομονή της, μίλα της. Μπορεί να χρειάζεται απλώς να ξεκουράσει τη σκέψη της. Ένα λιμάνι να πλησιάσει. Την πληγώνει η σιωπή, την πνίγει. Δες πώς σε κοιτάει στα μάτια, κρέμεται απ’ τα χείλη σου. Κέρδισέ την, να μη θέλει να σε χάσει.

Έχε κατανόηση, δες πόσο προσπαθεί. Το μόνο που θέλει είναι να αισθανθεί πως την προσέχεις. Δέξου την ως δώρο, που σου χαρίστηκε χωρίς να το ζητήσεις. Και που πλέον θα ευχόσουν να είχε έρθει νωρίτερα. Τίποτα δεν εννοείται, δείξ’ της το.  Ανακάλυψε το αγνό που έχει μέσα της, προστάτευσέ το να μη σπάσει. Κι αν πέσει και ραγίσει, μάζεψε τα γυαλιά της και κόλλησέ τα με αγάπη. Θέλει εσύ να την αναστήσεις, κοίτα την.

Δώσε της ξανά ζωή. Θέλει να υψώσει ανάστημα και να σταθεί στα πόδια της. Κι αν λυγίσει ξανά, αν έστω για μία στιγμή νιώσει ευάλωτη, άρπαξέ την και τροφοδότησέ της το μυαλό με αλήθειες, πράξεις και γεγονότα.

Πάρε μια γομολάστιχα και σβήσε ό,τι έχει απομείνει. Χάραξε σημάδια μέσα στους καιρούς δικά σου πάνω στων άλλων.

Αρκετά της πήρανε, πρέπει τώρα να της δώσεις. Δανεικό της φάνηκε ό,τι πίστευε πως ήταν δικό της. Δε σου ζήτησε πολλά. Δείχνει πυγμή στα δύσκολα, μα εσύ πρέπει να γίνεις η προέκταση της αντοχής της. Η συνέχεια της δύναμης και του κουράγιου της. Φόρα την σαν καλοκαιρινό άρωμα.

Στις πλάτες σου στήριξε όλο το βάρος που της πλακώνει την ψυχή.

Ίσως να είναι πολλά αυτά που θέλει να σου πει, άκου την. Πελάγωσε και ξεσπάει πάλι. Σ’ έχει ανάγκη, νιώσε την. Από μια κλωστή κρέμεται, γιατί ισορροπεί καιρό τώρα ανάμεσα στο για πάντα και στο τίποτα, προσπαθώντας να μη χάσει άλλα πολύτιμα απ’ τη ζωή της. Την κούρασαν, την άλλαξαν μα δεν παραπονιέται. Πάντα κλεινόταν, μα τώρα ήρθε η ώρα ν’ ανοιχτεί. Διάβασέ την και κάνε την να ξεχάσει.

Μα άστο, αν δεν μπορείς. Γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Θέλει προσπάθεια μαζί της.

Μείνε, μην την αφήνεις.. Τα δεδομένα στη ζωή εύκολα γίνονται ζητούμενα. Μη θεωρήσεις πως ήρθε για να μείνει για πάντα, αν δεν την κάνεις να το θέλει. Αν δεν την κάνεις να το νιώσει. Πρέπει να είσαι κοντά της και δεν αρκεί να στέκεσαι εκεί. Φτάνει να την καταλαβαίνεις.

Άκου την…

Ακου τα μάτια της…κάνουν θόρυβο, αν τα κοιτάξεις θα το δεις.

Ακου τα..σε έχει ανάγκη.

Σπα´σε τη σιωπή..

Featured

Εγωισμέ μου.. Θα προσπαθώ να σε αποφεύγω..

Εγωισμέ μου, για άκουσε με λιγάκι..

Δεν θέλω να σε αφήνω να με ελέγχεις. Προσπαθώ να σου επιβληθώ διότι δε θέλω να με αφήνεις να με ανυψώνω και να με τιμώ για πράγματα που δεν έχω και για αυτά που δεν είμαι. Διότι οφείλω να διαχωρίσω την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια από εσένα. Διότι θέλω να με αγαπώ, όχι να με εξιδανικεύω, θέλω να με τιμώ και όχι να με θεωρώ κάτι σημαντικότερο από αυτό που είμαι.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερείς την ευτυχία μου. Προτιμώ να πω το ‘’σε αγαπώ’’ και να ζητήσω συγγνώμη ακόμα και όταν δεν φταίω, παρά να χάσω όμορφες στιγμές με ανθρώπους που τους θέλω δίπλα μου. Δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερήσεις την αληθινή χαρά, δε σκοπεύω να χάσω μέσα από τα χέρια μου την ευκαιρία να κερδίσω ξανά αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν θέλω να σε αφήνω να κυριαρχείς επάνω μου, διότι δε θα ανυψώσεις, αλλά θα με βυθίσεις στη μοναξιά και τη δυστυχία.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να έχω δίκιο πάντα, δε θέλω να φαίνομαι κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι, ούτε να προσπαθώ να πείσω τους άλλους για πράγματα που δεν έχω. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι και να βλέπουν πως ακόμα και τα ελαττώματά μου με καθιστούν μοναδική οντότητα.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σε αφήνω να μου φουσκώνεις τα μυαλά και να μου σκληραίνεις την καρδιά μου. Θέλω να χαίρομαι αυτό που είμαι και να με θεωρώ σημαντική, χωρίς όμως να πιστεύω όμως πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από εμένα. Θέλω να με τιμώ με το να με βελτιώνω καθημερινά, όχι με το ταπεινώνω τους άλλους ανθρώπους προκειμένου να ανυψωθώ και να φανώ καλύτερη. Θέλω να βλέπω τα κενά μου και να παραδέχομαι πως δεν μπορώ να είμαι τέλεια, αλλά αυτό δε με καθιστά έναν μη αληθινό άνθρωπο με προτερήματα.

Εγωισμέ μου, όσο και αν θέλεις να μας πείσεις για το αντίθετο, καλύτερη τη ζωή μας δεν κάνεις. Για αυτό, όσο περισσότερο έρχεσαι κοντά μου, τόσο περισσότερο θα προσπαθώ να σε αποφεύγω..γιατί Εγωισμέ μου δεν μου κάνεις καλό..


Θα σε αποφεύγω για όσο μπορώ.. Γιατί αυτοί που δεν σε αποφεύγουν τους κάνεις κακό…

Εγώ φεύγω μακριά σου εγωισμέ μου.. Τα λέμε..

Featured

τυχεροι εμείσ που γεννηθήκαμε σε μεσογειακά νησια

Κι ενώ οι βορειοευρωπαίοι αρχίζουν απ’ το χειμώνα κιόλας να ονειροπολούν και να σχεδιάζουν τις διακοπές τους σε ζεστούς μεσογειακούς προορισμούς, εσύ κάθεσαι αραχτός, μιας και είσαι απ᾽ τους τυχερούς…μιας και γεννήθηκες σε αυτά τα μεσογειακά νησιά. Τυχεροί είμαστε ας μην γελιόμαστε.  Επομένως όταν οι άλλοι αρχίζουν να ονειροπολούν τον ήλιο και τη θάλασσα ενώ στάζει η βροχή από πάνω τους, εσύ νιώθεις τυχερή γιατί ξέρεις ότι το καλοκαίρι θα σε βρει, ίσως και μερικά χιλιόμετρα απ’ το σπίτι σου σε κάποια in ή πιο απόμερη παραλία. Να λιάζεσαι με τις ώρες, χωρίς να πρέπει ν’ ανησυχείς για το ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και δε θα προλάβεις να πάρεις χρώμα, επειδή απλώς τυγχάνει να κατοικείς σε μια απ’ τις πιο όμορφες, ζεστές και τρελές χώρες του κόσμου.

Το καλοκαίρι στην Κύπρο δεν απαιτεί πολλά. Όπως λέει και το αγαπημένο άσμα: «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν. Σε μια χώρα γεμάτη με πανέμορφες παραλίες και καταγάλανα νερά, το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγο ποτό, λίγο ψαρομεζέ και καλή παρέα για αξέχαστες στιγμές κι άφθονο γέλιο.

Κάθε Κύπριος που αγαπά και σέβεται τη χώρα του, έχει ταυτίσει το καλοκαίρι με το μπλε της Μεσογείου γενικότερα, ενώ ο ήλιος τον βαρά αλύπητα σ’ ένα τραπεζάκι πάνω στο κύμα τρώγοντας μεζέδες, σουπιές, καλαμαράκια κι όλα τα ωραία συνοδεία ούζου και τρελών φίλων. Είναι απίστευτο πράγμα αυτή η λατρεία μας στο καλοκαίρι και τις ομορφιές του. Σαν να έχει χαραχτεί στο DNA μας απ’ το γεννοφάσκια μας ακόμη.

Ακούς το κύμα να σκάει στα βράχια ή στην ακρογιαλιά και καταπραΰνει το είναι σου, ενώ ταυτόχρονα αναζητά τα συνοδευτικά του. Οι φίλοι είναι πάντα μέσα σε βουτιές και μεζεδάκια στην ακτή και τα μαγιό δεν προφταίνουν να στεγνώσουν μέχρι να τα ξαναφορέσουμε.

Ξεχωρίζεις τους ντόπιους από μακριά. Δε θα καθίσουν ξαπλωμένοι στην ξαπλώστρα περιμένοντας να τσουρουφλιστούν για να έχουν απόδειξη ότι βγήκαν στην παραλία. Θα είναι η παρέα που θα γελά φασαριόζικα κι έντονα δουλεύοντας ο ένας τον άλλο, μέχρι που θα παρασύρει κι εσένα με τη θετικότητα που θα εκπέμπει. Θα είναι η παρέα εκείνη, που θα παίζει βόλεϊ μέσα στη θάλασσα ή ρακέτες πάνω στο κύμα κι αφού κουραστούν κι εξαντληθούν, δε θα φύγουν. Θα κάνουν απλώς ένα διάλειμμα.

Το ελληνικό καλοκαίρι ισούται με ατελείωτες βουτιές, αμέτρητα λίτρα ούζου, καλό μεζέ και γέλια μέχρι πρωίας. Αυτά μάθαμε, μ’ αυτά μεγαλώσαμε κι αυτά γουστάρουμε ακόμη. Η πρώτη μας μύηση γίνεται απ’ τη στιγμή που πρωτογεννιόμαστε. Αρχικά φτιάχνοντας κάστρα και πλατσουρίζοντας με κουλούρες, μπρατσάκια και τα συναφή άκρη-άκρη, πίνοντας γρανίτα κι εξελισσόμαστε.

Πρώτα φεύγουν τα μπρατσάκια, επειδή έχουμε μάθει πια να κολυμπάμε σαν δελφίνια, μετά τα κάστρα διαδέχονται οι μπάλες, τους γονείς διαδέχονται οι φίλοι και μαζί μ’ αυτούς έρχονται κι οι μεταμεσονύχτιες βουτιές και τα ξενύχτια και τέλος τη γρανίτα διαδέχεται το ουζάκι που είναι σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού. Και κάπως έτσι το μικρό, γλυκό παιδάκι μετατρέπεται σε ελληνικό sex symbol που ελκύει τους τουρίστες σαν μαγνήτης και ξετρελαίνει στο πέρασμά του.

Η αβίαστη χαρά που εκπέμπεις σε κάνει ακαταμάχητο και τα φλερτ στην παραλία δίνουν και παίρνουν. Το ίδιο και το δούλεμα απ’ τους φίλους. Άλλα το μόνο που μετρά αυτή την εποχή είναι το αραλίκι στην παραλία, χωρίς να κάνεις τίποτα. Σαν το καλοκαίρι να μας μετατρέπει σε αργόσχολα όντα με μόνο προορισμό την παραλία και με μερικές ώρες ανάπαυσης στο σπίτι στο ενδιάμεσο.

Πάμε από νωρίς το πρωί για να προλάβουμε ξαπλώστρες μπροστά-μπροστά, μη τσουρουφλίζονται τα πόδια μας κάθε φορά που θέλουμε να μπούμε στο νερό και για να έχουμε κοντά όλα τα απαραίτητα, βρε αδερφέ. Αρχίζεις τη μέρα σου κλασικά με φραπέ, κάνεις μπόλικες βουτιές, πειράζεις κάνα-δυο όμορφα νιάτα, που θα σου γεμίσουν το μάτι, τρως χυλόπιτα και συνεχίζεις ακάθεκτος.

Το φραπέ διαδέχεται το ουζάκι, που για να πάει κάτω απαιτεί και το μεζέ του μ’ όλα τα σχετικά και κάπου εκεί χαλαρώνουν τα πνεύματα κι αρχίζουν όλοι στην παρέα να κελαηδάνε. Λίγο τραγούδι, λίγο που αναπολείτε περασμένες γκάφες διαφόρων από ‘σας, τα γέλια αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο δυνατά κι η μέρα χάνεται και φεύγει, χωρίς να το έχετε καταλάβει.

Κάθεστε κοιτάτε το ηλιοβασίλεμα κι η νύχτα μόλις ξεκινά. Με περισσότερες βουτιές, περισσότερο ποτό, περισσότερο φαγητό και περισσότερες ατάκες κι ιστορίες, που θα σας κάνουν να κλάψετε απ’ το γέλιο.

Το ελληνικό καλοκαίρι, δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Κι όταν είσαι με άτομα μπροστά στα οποία έχεις τσαλακωθεί άπειρες φορές, κι όταν δεν μπορείς ν’ ακούσεις τον ήχο της θάλασσας, χωρίς να μυρίσεις την αλμύρα της και να θυμηθείς αμέτρητα ηλιοκαμένα καλοκαίρια απέραντου γέλιου, τότε έχεις πέσει κι εσύ θύμα της σαγήνης και της μαγείας του.

Και δε μελαγχολείς που το καλοκαίρι φεύγει σιγά-σιγά, επειδή ξέρεις ότι και το επόμενο καλοκαίρι εκεί θα σε βρει με την ίδια παρέα, με τα ίδια γλέντια, να κάνετε τις ίδιες βλακείες και να περνάτε το ίδιο υπέροχα. Ίσως και πιο γαμάτα.

Featured

Ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας για τον/τη σύντροφό ΣΑΣ

Στον, ορισμένες φορές, επώδυνο δρόμο προς την αυτο-ενσυναίσθηση, υπάρχουν πολλά μαθήματα που χρειάζεται να πάρουμε στη διαδρομή. Ένα από τα πιο πολύτιμα συχνά έρχεται με τη μορφή της σχέσης μας.

Αν παλεύουμε με την αυταξία μας, παραμένοντας σε μια ερωτική σχέση, στην οποία δεν μας εκτιμούν ή δεν μας γεμίζει το πρόβλημά μας θα διογκώνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αν και δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά του άλλου, μπορούμε να ελέγξουμε τις επιλογές μας. Αυτό περιλαμβάνει την επιλογή να παραμείνουμε σε μια σχέση που δεν μας εξυπηρετεί πια ή να φύγουμε.

Όσο δύσκολο και επίπονο κι αν φαίνεται, ορισμένες φορές η αποχώρηση είναι το σπουδαιότερο δώρο που έχετε να προσφέρετε στον εαυτό σας.

Να είστε ο καλύτερός σας φίλος. Φανταστείτε ότι ένας κοντινός σας άνθρωπος, ένας καλός σας φίλος, περιγράφει τις λεπτομέρειες της σχέσης σας, σαν να ήταν δική του. Καθώς εσείς ακούτε, ποια είναι η ενστικτώδης αντίδρασή σας; Νιώθετε ότι θέλετε να τον προστατεύσετε; Εξοργίζεστε με τον τρόπο που του/της φέρεται η σχέση του; Αυτά είναι σημαντικά στοιχεία. Είναι δύσκολο να είμαστε αντικειμενικοί όταν εμπλέκονται δυνατά συναισθήματα, ειδικά όσον αφορά στον έρωτα. Να είστε ο καλύτερός σας φίλος λοιπόν. Να δίνετε τις συμβουλές στον εαυτό σας όπως θα τις δίνατε σε ένα φίλο αν σας περιέγραφε τη σχέση του. Να αφουγκράζεστε τη διαίσθησή σας. Έχει δίκιο τις περισσότερες φορές.

Μην σας παραπλανουν οι αυταπάτες. Για παράδειγμα, αν ο/η σύντροφός σας δεν είναι πολύ αφοσιωμένος/η, μπορεί να είναι δελεαστικό να πιστέψετε ότι εσείς θα είστε αυτοί που θα τον/την αλλάξετε. Που θα τον/την κάνετε να δει το «λάθος». Ότι μόλις ανακαλύψει πόσο ξεχωριστοί είστε, θα αλλάξει ριζικά και έτσι θα ζήσετε ευτυχισμένοι για πάντα.

Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες. Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος δεν αγαπά τον εαυτό του, δεν πρόκειται να είναι διαθέσιμος να αγαπήσει κι εσάς – όσο καταπληκτικοί και ξεχωριστοί κι αν είστε και όσο πολύ κι αν το θέλει.

Ας υποθέσουμε ότι ο/η σύντροφός δεν αλλάζει ποτέ. Μπορείτε να ζήσετε με αυτό; Μπορείτε να τον/την αγαπήσετε ακριβώς όπως είναι σήμερα; Αυτές είναι ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας. Γιατί δεν μπορούμε να αγαπήσουμε – ή να παντρευτούμε – την προοπτική και την δυνατότητα.

Ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας για τον/τη σύντροφό σας
Σας εκτιμά;
– Σας σέβεται;
– Είστε μία από τις προτεραιότητές του/της;
-Σας κάνει καλύτερο άνθρωπο;
-Σας εμπνέει;
-Σας εξελίσσει;
-Σας φροντίζει έστω και με ένα απλό παράδειγμα, σας ετοιμάζει ένα όμορφο γεύμα;
– Εκφράζει ενδιαφέρον για εσάς και τη ζωή σας;
– Όταν είστε θλιμμένοι ή πονάτε είναι εκεί για εσάς;
– Σας δείχνει ότι είστε σημαντικοί;
– Μπορείς να συζητήσεις οτιδήποτε σε απασχολεί μαζί του/της;
– Οι πράξεις του/της συμφωνούν με τα λόγια του/της;
– Τα θετικά υπερτερούν των αρνητικών;
– Τέλος, αν τίποτα δεν άλλαζε, θα μπορούσατε να ζείτε σε αυτή την κατάσταση μαζί;

Αν τιποτα δεν άλλαζε και όμως θα μπορούσατε να ζείτε σε αυτή την κατάσταση μαζί, δική σας ή επιλογή, δική σας και η δυστυχία. Αυτές οι απαντήσεις που θα δώσετε είναι σημαντικές για εσάς και τη ζωή σας. Αν στις περισσότερες απ’ αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι όχι, τότε είναι τρομερά στενάχωρο να ζείτε σε τέτοια σχέση από δική σας επιλογή. Είναι τρομερά στενάχωρο να επιλέγετε την δυστυχία συνειδητά. Σημαίνει ότι δεν αγαπάτε καθόλου τον εαυτό σας, υποσυνείδητα πιστεύετε ότι δεν αξίζετε να είστε ευτυχισμένοι. Απ’ την άλλη αν οι απαντήσεις σας είναι ναι, τότε συγχαρητήρια που έχετε ένα τέτοιο άνθρωπο δίπλα σας!

Η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σας είναι ζωτικής σημασίας. Αν εκφράσετε τις ανάγκες σας και πάλι δεν αλλάξει κάτι, το επόμενο βήμα είναι να εξετάσετε το κόστος της παραμονής σας στη σχέση – το κόστος στην συναισθηματική και ψυχολογική σας ευεξία, το κόστος στην αίσθηση που έχετε για τον εαυτό σας και το κόστος για το μέλλον σας. Οι τέλειες σχέσεις δεν υπάρχουν. Όμως υπάρχει η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η σωματική και συναισθηματική κάλυψη. Και είναι θεμελιώδη χαρακτηριστικά μιας υγιούς σχέσης.

Όταν αρχίζετε να αγαπάτε και να εκτιμάτε πραγματικά τον εαυτό σας, δεν θα είστε πια διαθέσιμοι να ανέχεστε μια λάθος θεραπεία από άλλο ανθρώπινο ον.

Σκεφτείτε αυτή τη μεταφορά: Με τον καιρό, έχετε αναπτύξει μια αλλεργία σε μια άλλοτε αγαπημένη τροφή. Για κάποιο καιρό, αυτή η τροφή σάς προσέφερε χαρά, αλλά τώρα συνειδητοποιείτε ότι ακόμα κι αν το λαχταράτε κάποιες φορές, όλες οι ανεπιθύμητες συνέπειες τώρα υπερτερούν των απολαυστικών στιγμών. Μέσω μιας νέας εκτίμησης του σώματος και της υγείας σας, θα αρχίσετε να επιλέγετε τροφές που θα σας θρέψουν αντί να σας εξαντλούν.

Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις. Αφού εσωτερικεύσετε την εγγενή σας αξία, δεν θα ανεχτείτε πια συμπεριφορές που κάποτε θεωρούσατε αποδεκτές. Θα γνωρίζετε πώς είναι μια υγιή σχέση και θα αρχίσετε να προσελκύετε ανθρώπους στη ζωή σας των οποίων οι αξίες συμφωνούν περισσότερο με τις δικές σας.

Όταν μάθετε να εκφράζετε ενσυναίσθηση για τον εαυτό σας, δεν θα συμβιβαστείτε με τίποτε λιγότερο.

Featured

Πως ανέβηκα το πρώτο σκαλί προς το όνειρο Μου – Life coaching

Πώς και γιατί επέλεξα να γίνω Life Coach


Σήμερα αποφάσισα να σου μιλήσω για την δική μου ιστορία για αυτό το δύσκολο κομμάτι , που λέγεται καριέρα και συγκεκριμένα γιατί επέλεξα να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα.. Να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά αγαπάει η ψυχή μου να κάνει.

Θα σας πω τη δική μου ιστορία σε λίγες γραμμές. Για όσους με γνωρίζουν προσωπικά, θα σας πω ότι τελικά δεν με ξέρουν. Δεν ξέρουν την ιστορία μου. Φαινομενικά στα μάτια των άλλων είμαι το πλούσιο κορίτσι που είχα ότι ήθελα. Και ναι ισχύει αν το σκεφτείς ότι είχα μια πολύ άνετη οικονομική ζωή. Παρόλα αυτά θα σας πω κάτι. Κάνεις δεν ξέρει τι γίνεται σε ένα σπίτι όταν κλείνουν οι πόρτες. Είχα μια πολυ δύσκολη παιδική ηλικία. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα σας πω όμως ότι σε μια πολυ ευαίσθητη ηλικία, είχα να αντιμετωπίσω την κατάθλιψη. Πέρασα δύσκολα 2 χρόνια, αλλά με τη σωστή βοήθεια κατάφερα να το ξεπεράσω.

Ο κύριος λόγος που κατάφερα να το ξεπεράσω είναι γιατί βρήκα τη δύναμη να βοηθήσω και εγώ ή ίδια τον εαυτό μου.

Είχα πάντοτε ένα περίπλοκο μυαλό που δεν ήξερα πως να διαχειριστώ. Ενιωθα, καταλάβαινα, διαισθανομουν τους άλλους. Διάβαζα τις ψυχές του και πολλές φορές κουβαλούσα το βάρος της ψυχής του.

Άρχισα να μαθαίνω για το πως λειτουργεί το μυαλό μας, οι σκέψεις μας. Μπήκα στο δρόμο της αυτοβελτιωσης εδώ και πολλά χρόνια. Είχα παρακολουθήσει άπειρα σεμινάρια, συνεδρίες με ψυχολόγους, βιβλία, μαθήματα.

Όλα αυτά με βοήθησαν να γίνω ο άνθρωπος που είμαι τώρα. Είμαι περήφανη για αυτό που είμαι.

Ένα ήταν πάντα ο στόχος μου. Να ζήσω την ιδανική ζωή για μενα. Στην πορεία προς εκεί χάθηκα..

Η τελευταία πρόταση νομίζω εξηγεί πολύ καλά και τον λόγο που επέλεξα να ασχοληθώ με αυτό που με γεμίζει-life coaching . Όσοι με ξέρουν καλά, μπορούν να σου πουν με σιγουριά ότι τα τελευταία δέκα χρόνια , έχω αλλάξει, σπουδές, επαγγελματικό προσανατολισμό, δουλειές όπως πόλη και χώρα. Θέλει κότσια να το κάνεις και αυτό. Δοκίμαζα καινούργια πράγματα. Στην ουσία είχα μέσα μου το θάρρος να ρισκάρω να μάθω καινούργια πράγματα. Δεν το είχα αναγνωρίσει μέχρι σήμερα.. Είχα τα κότσια μέσα μου…

Παρόλα αυτά ένιωθα χαμένη αλλά δεν μπορούσα και να βρω ειδικά στην επαγγελματική μου ζωή κάτι που να με γεμίζει..

Είχα πάντα ένα θέμα. Δεν μπορούσα εύκολα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους που είναι δειλοί. Δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω πως συμβιβαζονταν σε μια δυστυχισμένη ζωή. Πως δεν βρίσκουν τα κότσια να κάνουν αυτό που γουστάρουν. Πως ζούσαν δυστυχισμένοι μόνο και μόνο για να μην βγουν απ’ την ασφάλεια τους. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν για μένα η κινητήριος δύναμη ώστε να μην γίνω και εγώ έτσι. Να μην ζήσω μια συμβιβασμενη ψεύτικα ευτυχισμένη ζωή.

Ακούγεται περίεργο αλλά παρόλο που ήθελα να βοηθώ αυτούς τους ανθρώπους ήταν πάντα παραδείγματα προς αποφυγή. Δεν ήθελα με τίποτα να γίνω σαν και αυτούς..Δεν ήθελα ποτέ να γίνω ένα καταπιεσμένο ανθρωπάκι που φοβάται να ευτυχήσει..

Παρόλα αυτά ασχολούμουν πάντα με την αυτό βελτίωση αλλά δεν το έκανα ποτέ επαγγελματικά μέχρι σήμερα.

Να ξεκαθαρίσω ότι είμαι ακόμα στα πρώτα μου βήματα. Αλλά αποφάσισα να κάνω επιτέλους το βήμα να σπουδάσω και να πάρω το πρώτο επαγγελματικό qualification για life coaching. Έχω αρκετά βήματα ακόμα, αλλά έκανα την αρχή. Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω παρατήσει τη δουλειά μου, κάνω ακόμη τις σπουδές μου αλλά ταυτόχρονα κανω και τις σπουδές μου στο life couching μέχρι να καταφέρω να το κάνω σαν την κύρια δουλειά μου. Μέχρι να γίνει αυτό εννοείται θα συνεχίσω τη δουλειά που κάνω τώρα και ίσως κάνω και άλλη γιατί προφανώς δεν την μισώ τη δουλειά μου, απλά δεν με γεμίζει. Και ας είμαστε ειλικρινής χρειαζόμαστε ένα εισόδημα για να ζήσουμε. Επομένως ίσως συμβιβαστώ για τα επόμενα χρόνια, αλλά τουλάχιστον θα συνεχίσω το δρόμο μου στην εκπαίδευση του life coaching, μέχρι να φτάσω εκεί που πρέπει. Μέχρι να γίνω σωστή επαγγελματίας. Γιατί το certificate από μόνο του δεν λέει κάτι.

Γιατί επέλεξα να ασχοληθώ με το life coaching ;

Έρχεται κάποτε η στιγμή αφού δουλέψεις πολύ με τον εσωτερικό σου κόσμο που ακούς την αλήθεια για το τι έχεις γεννηθεί να κάνεις. Είναι κάτι που το κάνεις τις περισσότερες φορές έτσι και αλλιώς, απλά δεν σκέφτεσαι να το κάνεις επάγγελμα. Προσωπικά πάντα μου άρεσε να βλέπω τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται. Πάντα ήθελα να τους βοηθήσω να ανακάλυψουν το μέσα τους ώστε να είναι ικανοί μόνοι τους να κάνουν όλες τις αλλαγές που επιθυμούν οι ίδιοι, εσωτερικές και εξωτερικές. Να τους εμπνέω να βρουν την δική τους μοναδική διαδρομή.

Ξέρεις ίσως τελικά ταλέντο δεν είναι μόνο κάτι πολύ οφθαλμοφανές. Μπορεί να είναι κάτι που δεν φαίνεται αλλά ήταν πάντα εκεί και εσύ δεν το έβλεπες.

Μπορεί να ΄έχασα’ δέκα χρόνια τριγυρνώντας και ίσως χάσω και άλλα μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω αλλά θα φτάσω γιατί έκανα την αρχή.

Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι δεν είναι ποτέ αργά να ανακαλύψεις ποιος είσαι και τι μπορεί να κάνεις. Αν εσύ το πιστέψεις δεν έχεις παρά να παρασύρεις και τους άλλους στον κόσμο σου.

Νιώθω πολύ τυχερή που βρήκα τον δρόμο μου και αυτό θέλω να βοηθήσω και εσένα να κάνεις. Πιο πολύ γιατί ξέρω πώς νιώθεις, αλλά δεν θα είναι πάντα έτσι. Φτάνει να σταματήσεις να είσαι δειλός. Φτάνει να βρεις τα κότσια.

Ακόμη και αυτήν την περίοδο που ζούμε, υπάρχει ελπίδα. Αυτός ο ιός ήρθε να μας θυμίσει ότι τώρα είναι η ώρα να ασχολήθουμε με το μέσα μας γιατί όλα τα γύρω γύρω δεν είναι δεδομένα.

Τώρα είναι η ώρα να ζήσουμε την ζωή που εμείς επιθυμούμε και όχι οι άλλοι για εμάς. Να βάλουμε γερές βάσεις

Και μην ξεχνάς, όλα είναι δυνατά!

Εγώ είμαι πολύ χαρούμενη που ανέβηκα το πρώτο σκαλί προς το όνειρο μου.

Θέλω να πω ένα συγχαρητήρια στον εαυτό μου που τόλμησα, και καλή μου τύχη στα επόμενα βήματα μου!

Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα 2 άτομα που γνωρίζουν για αυτή την επαγγελματική μου δραστηριότητα και με στήριξαν!

Υ. Γ. Ίσως κάποτε τολμήσω να μιλήσω και για το blog μου. Προς το παρών το κρατώ για μενα.

Υ.Γ. 2 Σαν τη θάλασσα κι αυτή, πότε φουρτουνιάζει και πότε γαληνεύει. Πότε πλατσουρίζεις ανέμελα στις στιγμές της, πότε απολαμβάνεις την ανατολή και το λιόγερμα που καθρεφτίζονται μέσα τους και πότε πέφτεις στα βαθιά και τις κολυμπάς..Κι αυτό το βάθος είναι που τρομάζει τον άνθρωπο. Μάθε να κολυμπάς..

Θα συνεχίσω να σας εύχομαι να ζήσετε, να κάνετε αυτά που σας κάνουν ευτυχισμένους για να μην φτάσει η μέρα να το μετανιώσετε..Μην είστε δειλοί σας παρακαλώ. ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ μέχρι να ξυπνήσετε!!! Κότσια, μόνο κότσια σε όλους μας! Μην φτάσετε 80 χρονών και καταλάβετε ότι τελικά δεν ζήσατε τη ζωή που θέλατε!! Μην φτάσετε 80 χρονών και σκέφτεστε τι αν έκανα αυτό και αυτό..

Υ.Γ. 3 Κάντε αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό σας. Είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ή απλα συμβιβάζομαι; Τι θα με έκανε ευτυχισμένο; Αν ξέρεις την απάντηση, ΑΠΛΑ ΚΑΝΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ μου. Ένα βήμα. Ξεκίνα!!!!!!!!!!!!!!!

Featured

Μην σε τρομάζουν αυτοί που μπορούν να διαβάσουν το μέσα σου

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βλέπουν μέσα μας, μας μιλούν και ό,τι μας λένε είναι σαν μια κατάδυση στις πιο αφώτιστες πλευρές μας. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναπτυγμένη την ενσυναίσθηση, ακούν τι λέμε και μας μιλάνε, όπως θα μιλούσαν στον εαυτό τους. Συχνά η συζήτηση με έναν τέτοιο άνθρωπο μπορεί να μας ξενίσει, ακόμα και να μας τρομάξει. Πώς μπορεί να ξέρει τόσα πολλά για εμάς; Αυτοί οι άνθρωποι είναι σπάνιοι φίλοι και σύντροφοι.

Κάνει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κάνουν, αφήνει την ασφάλεια του εγώ του και μπαίνει στο «εσύ». Αυτό σημαίνει ότι έχει κάνει μεγάλη δουλειά με τον εαυτό του και μπορεί να κάνει χώρο μέσα του για να νιώσει τον άλλον άνθρωπο. Πόσο δύσκολο ακούγεται αυτό. Το λέμε συχνά σαν ατάκα «μπες στη θέση του άλλου, νιώσε πώς μπορεί να νιώθει» και δεν κατανοούμε πόσο τρομακτικά δύσκολο είναι να σκεφτείς για λίγο σαν τον άλλο άνθρωπο, να αφήσεις για λίγα δευτερόλεπτα τη δική σου παντοδυναμία, παντοκρατορία και να γίνεις ένας άλλος. Στη δικιά μας εποχή αυτό έγινε ακόμα πιο δύσκολο, αφού μείναμε καιρό μακριά, ο ένας από τον άλλο, μάθαμε να στηριζόμαστε στην παρέα του εαυτού μας, ενώ μέσα μας μπορεί και να έχει καταγραφεί η παρουσία του άλλου σαν απειλή και ρίσκο για την ακεραιότητά μας.

Οι άνθρωποι που βλέπουν μέσα μας ακόμα πριν δούμε εμείς οι ίδιοι τι μας συμβαίνει, είναι ένα πρότυπο γιατί σημαίνει ότι κοιτάζουν πρώτα βαθιά μέσα τους. Αυτό το βλέμμα που στρέφεται στη δικιά μας ύπαρξη, αυτό το βλέμμα που ψάχνει τι κάνουμε λάθος, τι θέλουμε πραγματικά, τι είναι σημαντικό, αυτό το βλέμμα είναι το πιο δύσκολο. Γιατί;

Γιατί πάντα προτιμούμε να το στρέψουμε αλλού και να σχολιάσουμε τον άλλον άνθρωπο, να ψάξουμε τις δικές του αδυναμίες και δυσκολίες, αρνούμαστε να δούμε μέσα μας τι συμβαίνει, γιατί φοβόμαστε τι θα αντικρίσουμε. Έτσι κάνουμε το πιο εύκολο κι αναμενόμενο, στρέφουμε αλλού το βλέμμα, κοιτάμε τον απέναντι, τον ξένο, τον άλλο. Εκεί έχουμε τόση ευκρίνεια στο να δούμε τι συμβαίνει και φυσικά τι πάει λάθος, αμέσως βρίσκουμε τα προβλήματα και τα ψεγάδια. Εάν ήμασταν εμείς, θα τα κάναμε όλα καλύτερα.

Τρομάζουμε λοιπόν γιατί δεν μπορούμε να στρέψουμε το βλέμμα σε εμάς, ενώ θαυμάζουμε την ορθή σκέψη, τις στοχευμένες επισημάνσεις, τις οδηγίες με αγάπη, αρχικά αντιδρούμε, κάτι μας τσιμπάει μέσα μας. Είναι ο εγωισμός μας. «Πώς γίνεται να βλέπει μέσα μου κι εγώ να φοβάμαι να κοιτάξω;» Είδε όμως. Kαι το πέτυχε για τη δική του προσωπικότητα πρώτα. Πήρε βαθιά ανάσα, έμεινε μακριά από περισπασμούς και διασπάσεις κι έψαξε. «Τι πιστεύω; Τι με φέρνει σε άμυνα; Τι μου είναι ξένο και τι οικείο;» Τόσα ερωτήματα. Δύσκολα να απαντηθούν- αρκετά μπορούν να μείνουν για πάντα αναπάντητα. Όμως το να κάνει κανείς το πρώτο βήμα να προσπαθήσει να δει τι του συμβαίνει και να εξερευνήσει μέσα του από διαφορετικούς δρόμους, σίγουρα θα αποδώσει καρπούς, περισσότερους από το να στραφεί στο τι κάνουν οι γύρω του, κρίνοντας και νιώθοντας ανώτερος στην επιφανειακή αυτή σύγκριση.

Κρατήστε κοντά σας αυτούς που κοιτούν βαθιά μέσα σας και σας ψάχνουν, αυτούς που όταν έχετε χαθεί ξέρουν πού θα σας βρουν. Υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος για κάθε έναν από εμάς, όμως θα τον αναγνωρίσουμε μόλις κάνουμε κι εμείς το πρώτο βήμα κι αρχίσουμε να στέφουμε το βλέμμα μας αλλού. Μπορεί μια καλή αρχή να είναι το βλέμμα μας να πέσει στη δικιά μας αντανάκλαση στον καθρέφτη. Επόμενο βήμα: «κοιτάω εμένα χωρίς τον καθρέφτη». Θέλει γερό στομάχι στην αρχή, αλλά είναι μια δυναμική σχέση, η σχέση με τον εαυτό μας. Δεν τελειώνει ποτέ και πάντα θα έχει κάτι καινούριο να μας δώσει. Κι όποιος αυτό μπορεί να το ανακαλύψει και γι’ άλλους, έχει έρθει λιγάκι πιο κοντά σε ό,τι τελοσπάντων αποκαλούμε νόημα της ζωής.

Μην σας τρομάζουν οι άνθρωποι που κοιτούν μέσα σας.

Featured

ποτε δεν είναι αργά

Ό,τι φαντάζεσαι και θέλεις να το ζήσεις μην περιμένεις μοναχό του να γίνει.
Όταν βαριέσαι και δεν θες να προσπαθήσεις…κανένας ορίζοντας λαμπρός δεν θα φανεί…

Κάθεσαι μέσα και τη μοίρα σου καταριέσαι, είτε μονάχος ή σε σχέση ποταπή.
Πίνεις και τρως και ολοένα χασμουριέσαι.. κολλημένος στην τι-βι…

Περνούν τα χρόνια και ασπρίζουν τα μαλλιά σου
Και οι ρυτίδες σου χαράζουν το κορμί

Μα σαν γεράσεις και τα πόδια θα παραλύσουν…οταν το σώμα σου βαρύνει σαν την πέτρα..ακόμα και τοτε..
Έστω και τότε.. στάσου λίγο και λογίσου
Γιατί αξίζει τάχα τούτη η ζωή ;…

Γι᾽αυτὀ θυμήσου..

Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις!
Ποτέ δεν είναι αργἀ να βρεις το θάρρος με το σθένος της ψυχής..


Έστω κι ανάπηρος μπορείς να περπατήσεις και να γευτείς όλα τα χρώματα της γης !…

Ποτέ δεν είναι αργά να ζήσεις..

Ποτέ δεν είναι αργά..

Θυμήσου..

Το να ξεκινήσεις από την αρχή και να αποφασίσεις να κάνεις όλα όσα θα επιθυμείς είναι δυνατόν.

Θυμήσου..

Εσύ είσαι η κινητήριος δύναμη της αλλαγής..

Τόλμα, σκέψου πάνω απ’ όλα τον εαυτό σου..

Ποτέ δεν είναι αργά να ζήσεις τη ζωή που δεν έζησες.

Ρίσκαρε. Κάνε ότι προλαβαίνεις κι ας μην είναι η ώρα τους να τα κάνεις. Ακόμα και αν καθυστέρησες.

Δοκίμασε να το ζήσεις..

Μην περπατάς δειλά σε εκείνα τα σίγουρα μονοπάτια..

Μην φοβάσαι τα άγνωστα μονοπάτια.

 Μην φοβάσαι το μετά.

Μην φοβάσαι την απόρριψη, την αποτυχία, την κριτική των επιλογών σου.

Άσε τις αφορμές και τις δικαιολογίες..Η ζωή βιάζεται..Τρέξε πριν τρέξει αυτή και σε προλάβει.

Έχε θάρρος..

Έχε γενναιότητα..

Δίψα για ζωή..

Μόνο μην κάθεσαι άπραγος μέχρι το τέλος της ζωής σου.

Τότε θα είναι αργά για να ζήσεις..

Το χρόνο δεν θα μπορείς να φέρεις πίσω.

Και πριν κλείσεις τα μάτια σου θα καταρίεσαι για όσα δεν έκανες.

Ποτέ δεν είναι αργά..να ζήσεις τη ζωή που ήθελες..αυτό που θέλεις..

Αργά θα είναι μόνο όταν φτάσεις στα βαθιά γεράματα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου..μετανιώνοντας τη ζωή που δεν έζησες, λίγα λεπτά πρίν κλείσεις οριστικά τα μάτια σου..

Μόνο τότε θα είναι αργά!

Featured

Ο Άνθρωπος που δεν έχει επαφή με τα συναισθήματα του

Ακηδία, για κάποιους άγνωστη λέξη, βιωματικά όμως γνωστή για πολλούς. Σε απλή εξήγηση σημαίνει τη μη φροντίδα του εαυτού.

Ένας μη φροντισμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν έχει ουσιαστικά επαφή με τα συναισθήματά του, με τις ανάγκες του, με αυτό που ζητά η ψυχή του, πώς μπορεί να έρθει σε αληθινή επαφή με τον συνάνθρωπο;

Το δυσκολότερο σήμερα, είναι να νιώσουμε. Δε νιώθουμε, προσπερνάμε. Δεν συνδεόμαστε με το συναίσθημα. Φοβόμαστε να το βιώσουμε.

Άραγε όταν ακούς μια θλιβερή είδηση, τι νιώθεις; Όταν ακούς ένας συνάνθρωπος βιάστηκε, κακοποιήθηκε, αρρώστησε, κινδυνεύει η ζωή του, πέθανε, τι νιώθεις;

Όταν ακούς μια ευχάριστη είδηση, τι νιώθεις; Όταν ακούς ότι κάποιος προχώρησε στη ζωή του, τα κατάφερε με κάτι δύσκολο, ξεπέρασε μια ασθένεια, τι νιώθεις;

Οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους ζωές, είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους και με αυτόν προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Όσο καλά ή όχι μπορούν εκεί να συνδιαλέγονται, το ίδιο καλά ή όχι μπορούν να έρχονται σε επαφή και με το ευρύτερο περιβάλλον.

Είναι πολύ καταστροφική αυτή η τάση του ανθρώπου να κουκουλώνει τα συναισθήματά του και να μη μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Βρίσκει ένα σωρό τρόπους για να το κάνει αυτό. Ας σκεφτεί ο καθένας για τον εαυτό του, πώς το πράττει.

Όμως εκεί δεν βρίσκεται ποτέ η λύση, ούτε στο κακής ποιότητας ή πολλής ποσότητας φαγητό που θα καταναλώσεις, ούτε στις εφήμερες σχέσεις, ούτε στο αλκοόλ και γενικά σε καμία κατάχρηση ή εξάρτηση.

Σίγουρα κάνοντας αυτά, αυτόν που πρώτα προσπερνάς, είναι τον εαυτό σου. Παλεύει να σε κάνει να νιώσεις κι εσύ συνεχίζεις με το εγώ σου να σκεπάζεις τη φωνή του κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, συνθλίβοντάς τον με χίλια δυο, μην τυχόν και σταθείς να τον ακούσεις.

Ναι, να τον ακούσεις. Τρέμεις και μόνο στην ιδέα από αυτά που έχει να σου πει και τρέχεις μονίμως για να αποφύγεις την αλήθεια.

Αγαπημένε μου άνθρωπε, όσο και να τρέχεις, όσο και να κρύβεσαι, η αλήθεια είναι εκεί, μέσα σου, και όσο “καλά” επιλέγεις να τη φιμώνεις, η αλήθεια από τη φύση της έχει την τάση να λάμπει πάντα.

Η επιλογή είναι δική σου. Για πόσο θα επιλέγεις να κρύβεσαι στη σπηλιά σου και να προσπερνάς τα συναισθήματά σου, όταν η αλήθεια είναι μόνο μία και σου φωνάζει: Νιώσε!

Featured

Πόσο εύκολα κανείς παίρνει ρίσκα στην ζωή του;

Πόσο εύκολα κανείς παίρνει ρίσκα στην ζωή του; Πόσο εύκολα κανείς εκτίθεται; Πόσο διατεθειμένοι είμαστε και πόσο ανασταλτικοί μπορούμε να γίνουμε σε ότι αφορά την πορεία της ζωής μας;  Ερωτήματα που προβληματίζουν τον σημερινό άνθρωπο καθώς οι σχέσεις του, έχουν γίνει αφόρητα πιεστικές απ’ όλες τις απόψεις και σε όλα τα επίπεδα της διαβίωσης του.

Οι σχέσεις των ανθρώπων, έχουν σαφώς επηρεαστεί και από την οικονομική κρίση που διανύουμε στις μέρες μας, με αποτέλεσμα είτε να γίνεται κάνεις εσωστρεφής και μοναχικός, είτε εξωστρεφής και με συμπεριφορές ενίοτε επιθετικότητας πολλές φορές, θέλοντας να επικρατήσει έναντι του άλλου συνανθρώπου του.

Ενδεχομένως, ίσως και έξω από τις κοινωνικές φόρμες που καθορίζουν «τα πρέπει» και «τα θέλω». Τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζουν και οι άνθρωποι αναγκάζονται να ακολουθήσουν ένα δρόμο, που στην ουσία δεν είναι αυτό που επιθυμούν πραγματικά. Απόρροια μιας τέτοιας κατάστασης είναι ο σημερινός άνθρωπος να ζει δυστυχισμένος, κλεισμένος στον εαυτό του, χωρίς να εξωτερικεύει τα συναισθήματα του γιατί φοβάται μια ενδεχόμενη απόρριψη.

Η ζωή μας χαρακτηρίζεται σχεδόν καθημερινά, ως μια ριψοκίνδυνη επιχείρηση, στην οποία ο σημερινός άνθρωπος, καλείται να ανταπεξέλθει ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα επιτύχει ή όχι.  Πολλές από τις πιο ευχάριστες στιγμές που έχει να μας προσφέρει η ίδια η ζωή, είναι οι αληθινές και βαθιές σχέσεις, οι δυνατές φιλίες, η ανακάλυψη της γνώσης, η προσφορά της εργασίας και οι δεξιότητες που καλλιεργούμε ανάλογα με την κλίση, που έχει ο κάθε ένας από εμάς, με ότι αυτό συνεπάγεται, εμπεριέχοντας ως ένα βαθμό κάθε είδους ρίσκο, που μπορεί να νιώσει ο καθένας με τις επιλογές του.

Η πρόοδος και η εξέλιξη ενός ανθρώπου, εξαρτάται πολλές φορές από τα ρίσκα που παίρνει, προκειμένου να ολοκληρώσει έναν στόχο που έχει θέσει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει τόλμη, θάρρος και αποφασιστικότητα, τρία κύρια συστατικά που διαμορφώνουν κάθε δυνατή προσωπικότητα. Η εκπλήρωση των στόχων στην ζωή μας αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο εξέλιξης και προόδου που καταγράφηκε στην ανθρώπινη ιστορία. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, αποφεύγουν οποιοδήποτε ρίσκο που θα τους βγάλει έξω από τα νερά τους, με την ένδειξη «εκ του ασφαλούς» .

– Ποια όμως είναι η βαθύτερη αιτία που αυτή η κατηγορία ανθρώπων, χάνει πολύτιμο χρόνο, από τη μια και μοναδική ζωή τους, μην αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται;
– Γιατί παραμένουν στάσιμοι σε μια κατάσταση που δεν τους ικανοποιεί;

Είναι σημάδια αδυναμίας ή έλλειψης αυτοπεποίθησης;

Οι πιο συνηθισμένες μορφές εστιάζονται στη συνήθεια, στην αδράνεια και στο φόβο.

Συνήθεια

Η συνήθεια ως συμπεριφορά διέπει τις περισσότερες δραστηριότητες των ανθρώπων, σχεδόν σε όλους τους τομείς απασχόλησης του, όσο και αν θέλουμε  να το αγνοήσουμε ή να το παραβλέψουμε. Είναι γεγονός, ότι έχουμε μάθει να λειτουργούμε με συγκεκριμένα στερεότυπα και πρότυπα, τα οποία γαλουχηθήκαμε και που καθορίζουν σε ένα σημαντικό ποσοστό την πορεία μας  εν γένει, δημιουργώντας μας το αίσθημα της ασφάλειας και του ελέγχου.  Δεν είναι εύκολο κανείς να αλλάξει τις συνήθειες του, για παράδειγμα μπορεί κανείς να παραμένει σε μια δυστυχισμένη σχέση γιατί τουλάχιστον ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει ή τι τον περιμένει..

Η αλλαγή όποια και αν είναι τις περισσότερες φορές, συναντά την αντίδραση σε κάθε είδους σχέση, προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική και πολιτική. Επομένως, η αποδοχή ή όχι μιας νέας κατάστασης εξαρτάται κάθε φορά, από τον τρόπο σκέψης του κάθε ανθρώπου, σε συνάρτηση με τα βιώματα που έχει αποκτήσει καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του.

Αδράνεια

Η αδράνεια είναι μια κατάσταση που ξεπερνά την συνήθεια. Την χαρακτηρίζει η στασιμότητα. Εξωτερικεύεται συνήθως με αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές. Παρά πολύ συχνά, παρατηρείται στους ανθρώπους ως πράξη παραίτησης ή και απόσυρσης και αυτό οφείλεται καθαρά στην έλλειψη αυτοπεποίθησης, δημιουργώντας παθητικότητα, στην όποια ανάληψη ευθυνών εκ μέρους τους, οδηγώντας κάποιους αδύναμους χαρακτήρες ακόμη και στην απομόνωση.

Φόβος

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που κυριαρχεί στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο φόβος για το άγνωστο που κρατά τους περισσότερους εγκλωβισμένους σε μια ενδεχόμενη αλλαγή. Χαρακτηριστικό του φόβου είναι η συνεχόμενη αναβλητικότητα στην λήψη σημαντικών αποφάσεων, που επηρεάζουν τη ζωή μας και κατά συνέπεια ακολουθεί η ηττοπάθεια, ως ένδειξη ότι τελικά δεν μπορέσαμε και αυτό είναι πραγματικά λυπηρό, αναλογιζόμενοι ότι τα ποσοστά κατάθλιψης έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Σημαντικός παράγοντας για όλα τα παραπάνω, αποτελεί ο σκληρός και αδυσώπητος χρόνος, ο οποίος κινείται με γοργούς ρυθμούς στις σύγχρονες δομές της κοινωνίας μας και πολλές φορές δεν υπάρχει το κατάλληλο timing σε συνάρτηση με εκείνες τις συνθήκες, που θα δημιουργήσουν ένα πρόσφορο έδαφος για την ομαλή εξέλιξη μας.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, είναι οι αστάθμητοι παράγοντες που καθορίζουν τη ζωή μας. Αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε και αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο. Υπάρχουν πάντα και οι εξωγενείς παράγοντες, που μας αναγκάζουν, να αλλάξουμε άρδην τις όποιες αποφάσεις μας, κάνοντας ένα βήμα πίσω ή και ένα βήμα μπροστά ανάλογα με την περίπτωση στην οποία βρισκόμαστε.

Καταρρίπτοντας τα «Ασφαλή Πρότυπα»

Όταν βρίσκεστε σε μια κατάσταση, που σας δημιουργεί νευρικότητα ή και ανασφάλεια επειδή την θεωρείτε ριψοκίνδυνη και ίσως χωρίς προοπτική, να θυμάστε πάντα ότι κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις και μπορεί να αποδειχθεί και η άλλη πλευρά άκρως συναρπαστική. Για τον λόγο αυτό καταρρίπτοντας κάθε «ασφαλές πρότυπο», μπορεί να σας οδηγήσει στην απελευθέρωση του εαυτού σας. Το  «Εγώ» του καθενός, βρίσκεται πάντοτε σε μια διαρκή σύγκρουση. Απαιτείται εγρήγορση και δυναμικότητα.

Αν θέλετε να είστε απόλυτα ειλικρινείς ρωτήστε τον εαυτό σας τις ακόλουθες ερωτήσεις:

1. Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου συμβεί;
2. Θα μπορούσα να ζήσω με αυτό;
3. Αν δεν μου συμβεί αυτό που φοβάμαι ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα μου;
4. Πώς μπορώ να μεγιστοποιήσω την πιθανότητα ενός καλού αποτελέσματος, ελαχιστοποιώντας ένα κακό αποτέλεσμα;

Μόλις επιτρέψετε στον εαυτό σας, να φανταστεί το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να του συμβεί, τότε μπορείτε πραγματικά να συνειδητοποιήσετε, ότι τίποτε δεν είναι τόσο τραγικό, όπως φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η επανεξέταση των πραγμάτων με την δεύτερη ματιά και η λογική επεξεργασία, μας βάζει πάλι σε τροχιά επανασύνδεσης με την πραγματικότητα. Για να μπορέσει κανείς να ξεφύγει από αυτά τα «ασφαλή πρότυπα», ίσως χρειαστεί αλλαγή στον τρόπο σκέψης του. Ακούστε την εσωτερική σας φωνή χωρίς φόβο.

Υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους δεν μπορείτε να κάνετε κάτι αιωρούμενοι με ένα αίσθημα αναποφασιστικότητας. Ξεκινήστε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και επαναλάβετε με πλήρη συνείδηση, ότι μπορείτε, δίνοντας μόνο θετικά μηνύματα στον εαυτό σας, τότε θα εκπλαγείτε, καθώς θα διαπιστώσετε, ότι και αυτό γίνεται μια μορφή συνήθειας, που θα σας ωθήσει ακόμη και βουνά να μετακινήσετε. Δεν υπάρχει τίποτε για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να κατακτήσει. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με την δύναμη που έχει ο καθένας μέσα μας.

Καμία ενοχή

Δείτε ξανά τη ζωή σας, από μια άλλη οπτική γωνία, κάντε έναν απολογισμό που θα σας βοηθήσει να λυτρωθείτε. Θυμηθείτε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορέσατε να υλοποιήσετε και πολλές ευκαιρίες χάθηκαν. Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω, για αυτό είναι απαραίτητο, πέρα από τη λύπη που μπορεί να αισθανθείτε, προσπαθήστε να οριοθετήσετε τη μετέπειτα ζωή σας, σε μια νέα βάση. 

Τολμήστε να ζήσετε και πιθανόν να ανακαλύψετε νέα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν ξανά να βρείτε τον χαμένο εαυτό σας. Αφοσιωθείτε «ψυχή τε και σώματι» γιατί μόνο τότε θα μπορέσετε να απαλλαγείτε από ένα παρελθόν που σας σημάδεψε με ατυχείς επιλογές.

Να θυμάστε, ότι παίρνοντας κανείς ρίσκα στη ζωή του, δεν σημαίνει ότι συμπεριφέρεται απερίσκεπτα ή χωρίς προνοητικότητα. Υπάρχει τεράστια διαφορά  και αυτό έγκειται στην πορεία δράσης του καθενός εξετάζοντας κάθε παράμετρο που τον αφορά.

Χαράξτε τον δικό σας χάρτη ζωής, με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, κάνοντας ένα νέο πλάνο Ζωής με τα λίγα που διαθέτετε. Δεν χρειάζονται περισσότερα. Το μόνο που χρειάζεται πραγματικά είναι να καλλιεργήσουμε την  εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και μετά όλα τα άλλα έπονται.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και κάθε επιλογή του είναι απολύτως σεβαστή.

Featured

Αντί να εκπαιδεύσεις μόνο την κόρη σου να σέβεται τον εαυτό της, εκπαίδευσε τον γιο σου να σέβεται και τις γυναίκες

 Φτάνουμε στο σήμερα, που η μια δημόσια καταγγελία για σεξουαλική, σωματική και λεκτική βία διαδέχεται την άλλη. Από ανθρώπους που θαύμαζες για τη δουλειά τους. Στην πραγματικότητα όμως η συμπεριφορά τους και οι πράξεις τους ήταν κοινό μυστικό.

Κάποιοι είναι καχύποπτοι με τα θύματα. “Δεν πρέπει να είναι τυχαίο που μιλάνε τώρα”. “Κατάντησε μόδα. Όλες θυμήθηκαν πως τις κακοποίησαν”. 

Που εννοείται μερικά περιστατικά όντως ίσως δεν είναι αληθές. Και εννοείται υπάρχει και μια μικρή μερίδα ανθρώπων που χρησιμοποιούν αυτό που γίνεται, είτε για να εκδικηθούν κάποιον, ή και χωρίς λόγο. Και ναι υπάρχουν περιστατικά που ζωές αθώων καταστράφηκαν…απλά για εκδίκηση. Επομένως δεν αναιρώ ότι καμιά φορά μπορεί να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις οι άνθρωποι για να κάνουν κακό.

Αλλά είναι μια πολύ μικρή μερίδα! Ας είμαστε ειλικρινής με τους εαυτούς μας.

Ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με γυναίκα και άντρα.

Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα θύματα είναι γυναίκες.

Γιατί ας μην γελιόμαστε, όλοι ξέρουμε πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται η γυναίκα απ᾽τον άντρα. Και αν μου πει κάποιος ότι δεν είναι έτσι, ψεύδεται. Ο άντρας είναι ο μάγκας που μπορεί να φλερτάρει, να λέει απρεπή σεξουαλικά σχόλια, να παρενοχλεί λεκτικά, να κάνει σχόλια σε μια γυναίκα αν φοράει κοντή φούστα, ή να πιστεύει ότι η γυναικά που είναι ντυμένη σέξυ το κάνει για να προκαλέσει τους άντρες, να  παρενοχλεί μια γυναίκα στο δρόμο, να την ακολουθεί και πολλά άλλα.

Και πείτε μου εσείς πότε είδατε γυναίκα να συμπεριφέρεται στον άντρα έτσι; Είναι καθαρά αντρικό προνόμιο σωστά; Βρε άντε μου από δώ μαλάκες.

 Γιατί αν πει μια γυναίκα σεξουαλικά ή απρεπή σχόλια σε κάποιον, αμέσως θα την αποκαλέσουν πουτάνα, εύκολη.

Ενώ ο άντρας θεωρεί ότι μπορεί να λέει ότι θέλει και είναι μάγκας…ανεβαίνει στα μάτια  των άλλων ηλίθιων.

Και πείτε μου αν έχετε δει ποτέ γυναίκα να ακολουθεί ένα άντρα στον δρόμο και να τον παρενοχλεί με απρεπή σχόλια ή να τον ακολουθεί; Πείτε μου, αν ακούσατε γυναίκα να σφυρίζει σε ένα άντρα στον δρόμο και να του λέει εε, που πας κούκλε, θα μου δώσεις το τηλέφωνο σου ;

Εγώ πάντως δεν το έχω δεί ποτέ!

Όλα αυτά με αφορμή τις συζητήσεις για το σεβασμό προς την γυναίκα όπως και την συναίνεση και το σεβασμό στο “ΟΧΙ” της σε κάθε είδους προσέγγιση που δεν είναι επιθυμητή, έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης που οφείλουν να κάνουν οι γονείς και τα διδάγματα που πρέπει να περάσουν στα παιδιά και των δύο φύλων ως προς αυτά τα θέματα.

Γιατί έχουμε καταντήσει έτσι;

Γιατί από μικρή ηλικία μαθαίνουμε στα αγόρια πως δεν κλαίνε. “Χτυπιέται” το πεντάχρονο μπροστά μας και αντί να το πάρουμε μια αγκαλιά, του λέμε με ύφος: “Τι είσαι και κλαις; Καμιά γυναικούλα;”. Και έτσι περνά στο υποσεινήδητό του, λες και πάει πακέτο με το DNA του, το προνόμιο της υπεροχής

Την ίδια ώρα, μαθαίνουμε στα κορίτσια να μη φοράνε κοντές φούστες γιατί θα προκαλέσουν. Ακόμη θυμάμαι μια καθηγήτρια που μας μετρούσε το μήκος της φούστας με τον χάρακα για να μην σκανδαλίσουμε -άκουσον, άκουσον- τους συμμαθητές μας. Και όχι, δεν ήμουν μαθήτρια επί εποχής κρυφού σχολειού, αλλά σ’ ένα λύκειο εν έτει 2008. Από τότε όμως, ελάχιστα άλλαξαν. Πάλι νουθετούμε τα κορίτσια μας να προσέχουν. Τους λέμε να μην κυκλοφορούν αργά τη νύχτα. Να μη δίνουν δικαιώματα. Πως αν το αφεντικό τους, τους παρενοχλήσει, να κάνουν τα στραβά μάτια για μη χάσουν τη δουλειά τους. 

Ο κλινικός ψυχολόγος Δημήτρης Π. με ένα κείμενο του απευθύνεται στους γονείς – κυρίως των αγοριών – και τους εξηγεί πώς θα πρέπει να χειριστούν την ανατροφή τους σε σχέση με τις επαφές και τις προσεγγίσεις με τα κορίτσια. Αν τα παιδιά καταλάβουν τη φυλετική ισότητα, είναι πολύ πιθανό να αντιληφθούν ότι δεν πρέπει να φερόμαστε με βίαια στα κορίτσια ούτε ότι τα κορίτσια πρέπει να γίνονται έρμαια στα χέρια των αγοριών χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα να εναντιωθούν. Ας ακούσουμε τι μας συμβουλεύει:

Αντί να πεις στην κόρη σου ότι είναι θήραμα, πες στον γιο σου ότι δεν είναι κυνηγός.

Αντί να λες στην κόρη σου να μην μιλάει πες στον γιο σου να ακούσει.

Αντί να εκπαιδεύσεις μόνο την κόρη σου να σέβεται τον εαυτό της, εκπαίδευσε τον γιο σου να σέβεται και τις γυναίκες.

Αντί να ζητήσεις από την κόρη σου να μην φορέσει κοντή φούστα, πες στον γιο σου ότι η φούστα δεν είναι ανοιχτή πρόσκληση για σεξ ή απρεπή σχόλια

Αντί να αναγκάζεις την κόρη σας να καλύψει τον εαυτό της, πες στον γιο σου ότι μια γυναίκα είναι κάτι περισσότερο από ένα σώμα.

Αντί να προειδοποιείς την κόρη σου ότι όλοι οι άνδρες είναι εχθροί, δείξε στον γιο σου ότι οι γυναίκες είναι πολύτιμοι σύντροφοι.

Αντί να μεγαλώνεις την κόρη σου να φοβάται τους άντρες και τον γιο σου να περιφρονεί τις γυναίκες, μεγάλωσε και τους δύο να εμπιστεύονται, να σέβονται και να αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Να σας πω κάτι…

Εσείς οι έξυπνοι που ξεστομίζετε ασύστολα σεξουαλικά σχόλια, ή παρενοχλείτε, ή επιμένετε, ή δεν σέβεστε, εσείς όλοι που είστε ο λόγος για πολλές γυναίκες να φοβούνται να περπατάνε την νύχτα, να φοβούνται να πουν όχι, να φοβούνται να σου χώσουν μια σφαλιάρα (γιατί προφανώς και είσαι πιο δυνατός) και νομίζετε ότι είναι οκ να έχετε μια τέτοια συμπεριφορά σκεφτείτε αν θα σας άρεσε να το κάνουν κάποιοι άλλοι αυτό στη κόρη σας!

Γιατί αν δεν έχετε παιδιά(που αν έχετε είναι ακόμα χειρότερο), κάποτε θα αποκτήσετε, και δεν θα θέλατε κανένας μαλάκας να κάνει αυτά στην κόρη σας!

Να σας πω και κάτι άλλο. Μπείτε λίγο στη θέση της γυναίκας. Σκέψου τον εαυτό σου ως γυναίκα για λίγο και πες μου πως θα ένιωθες. Κάντο αυτό για λίγο και με όση ειλικρίνεια σε διακατέχει, πές μου πως θα ένιωθες, με το απλό παράδειγμα, να φοβάσαι να πας στο σπίτι σου γιατί αν δεν είναι κάθε μέρα, 1 στις 2 μέρες κάποιος είτε θα σε ακολουθήσει, είτε θα σε παρενοχλήσει, είτε θα επιμένει να σου πιάσει κουβέντα..

Ας μάθουμε λοι´πον στα αγόρια μας απο μικρή ηλικία τον σεβασμό. Και στους ενήλικες. Κανείς δεν είναι κτήμα κανενός. Κανείς δεν είναι υπεράνω. Και ναι, αν είσαι άντρας και θέλεις να κλάψεις, μπορείς να το πράξεις ελεύθερα. Θα δεις που στο τέλος της ημέρας είναι απίστευτα λυτρωτικό! Μάθε το σεβασμό και σταμάτα να το παίζεις μάγκας!

Featured

πολλοί θα σου πουν “μη χαλάς το σπίτι σου” μα ελάχιστοι θα σου πουν “μη χαλάς τη ζωή σου”

Η Μίνα και ο Αλέξης. Ο Αλέξης ήταν παντρεμένος και δυστυχισμένος.

Η Μίνα ελεύθερη και χαρούμενη. Γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν αμέσως. Ο Αλέξης είχε ένα μικρό παιδί που ηθικά τον “εμπόδιζε” να χωρίσει και να συνεχίσει τη ζωή του με τη Μίνα. Η Μίνα ήταν μόνη της χωρίς παιδιά με μια καλή καριέρα και έτοιμη να του δώσει όσα δεν έπαιρνε στον γάμο του.

Η ανάγκη του Αλέξη για συντροφικότητα και η αγάπη του για την Μίνα, το πώς μόνο εκείνη τον κοίταζε στα μάτια και τον φρόντιζε, τον έκανε να βρει τη λύση να χωρίσει και ταυτόχρονα να είναι δίπλα στο παιδί του, σαν σωστός πατέρας. Έτσι μια μέρα πήρε τη βαλίτσα του και πήγε στη Μίνα.

Το ζευγάρι περνούσε όμορφα και ταυτόχρονα δύσκολα. Η πρωην γυναίκα του Αλέξη δεν μπορούσε να δεχτεί τόσο εύκολα τον χωρισμό και ειδικά όταν ήξερε την ύπαρξη μιας άλλη γυναίκας στη ζωή του. Μέσα σε όλο τον χαμό, Μίνα και Αλέξης αποφάσισαν να μετακομίσουν σε άλλο σπίτι που να βολεύει τη δουλειά και των δύο. Βρήκαν σπίτι σε άλλη περιοχή, αγόρασαν καινούρια έπιπλα και ηλεκτρικά και ετοιμάζονταν και επίσημα να ζήσουν τη νέα τους ζωή, ύστερα από πέντε χρόνια σχέσης.

Η πρώην γυναίκα του δεν άντεξε και έβαλε τα μεγάλα μέσα. Τους δύο μεγαλύτερους αδερφούς του. Παντρεμένους με παιδιά και από αυτούς που ξεροκοιτάνε και οι δύο. “Που θα αφήσεις το παιδί σου;” έλεγε ο ένας. “Δεν βλέπεις εμάς; Έχουμε την γκόμενα αλλά δεν χωρίζουμε!” έλεγε ο άλλος. συνέχιζε ο πρώτος. “Και ποιος σου είπε πως σε 5 χρόνια από τώρα δεν θα είσαι με τη Μίνα όπως και με τη γυναίκα σου;” συμπλήρωνε ο δεύτερος.

Και κάπως έτσι ένα βράδυ ο Αλέξης γύρισε στο νέο τους σπίτι, αλλιώτικος. Σκεφτικός. Η Μίνα το κατάλαβε αλλά δεν πήγε ο νους της. Την επόμενη μέρα μάζεψε τα πράγματά του και της ανακοίνωσε πως θέλει να γυρίσει στη γυναίκα του, να κάνει άλλη μια προσπάθεια “για χάρη του παιδιού”. Η φαιδρή δικαιολογία του, δεν της έδωσε πολλά περιθώρια να του θυμίσει για ποιο λόγο ήταν φευγάτος όλα αυτά τα χρόνια. Η Μίνα έχασε τη γη κάτω απ’ τα πόδια της αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Κι έτσι ο Αλέξης γύρισε πίσω στο σπίτι του.

Από τότε έχουν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια. Να σου πω την κατάληξη;

Ένα μήνα μετά ο Αλέξης άφησε έγκυο τη γυναίκα του, στο δεύτερο παιδί τους (μάλλον κι αυτό “για χάρη του παιδιού”…). Ένα μήνα μετά η Μίνα, έπεσε να πεθάνει απ’ τη στενοχώρια της. Λίγους μήνες μετά, ο Αλέξης σκυλομετάνιωνε που γύρισε στη γυναίκα του με την οποία η σχέση τους, όχι απλά δεν είχε αλλάξει αλλά ήταν ίδια και χειρότερη. Τρεις μήνες μετά η Μίνα άρχισε να βγαίνει με κάποιον σε μια προσπάθεια να πάει μπροστά τη ζωή της.

Ένα χρόνο μετά, η Μίνα παντρεύτηκε αυτόν τον κάποιον και ζει μαζί του στο σπίτι που έφτιαξαν με τον Αλέξη. Ένα χρόνο μετά, και μέχρι σήμερα που’ χουν περάσει δέκα χρόνια, ο Αλέξης έχει κάνει άπειρες προσπάθειες για άλλες  σχέσεις αλλά καμία δεν είναι σαν τη Μίνα.

Γιατί; Γιατί δεν βρίσκεις κάθε μέρα τον άνθρωπό σου, δεν τον πουλάν στα σούπερ μάρκετ.

Όσο για τους αδερφούς του; Συνεχίζουν να είναι χέστηδες και νa απατούν ασύστολα τις γυναίκες τους, χωρίς καμία προοπτική.

Γιατί; Γιατί, πολλοί θα σου πουν “μη χαλάς το σπίτι σου” μα ελάχιστοι θα σου πουν “μη χαλάς τη ζωή σου”.

Γιατί ελάχιστοι έχουν την τόλμη ή την ευκαιρία να φτιάξουν τη ζωή τους όπως την θέλουν. Να ξυπνούν δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που αγαπούν και τους αγαπά πραγματικά. Και όταν άλλον αγαπάς και μ’ άλλον κοιμάσαι, σου γίνεται απωθημένο. Και το απωθημένο με τα χρόνια γίνεται ζήλια και ανασφάλεια, απέναντι σε οποιονδήποτε έχει την ευκαιρία ή την τόλμη να ευτυχήσει.

Γι’ αυτό να προσέχεις τους…”φίλους” που θέλουν το καλό σου και σου “μιλούν σαν μεγαλύτεροι”.

Η ηλικία δεν τους κάνει πιο σοφούς.

Ούτε η “σοφία” τους, που μοιράζονται μαζί σου, τους κάνει φίλους σου…

Featured

να εκφέρουμε αλλά όχι να επιβάλουμε τισ απόψεις μασ-έχει διαφορά!

Τελείωσε η μέρα με μερικά ποτά..

Πάνω στη συζήτηση, αναφέρθηκε σαν παράδειγμα ένας άνθρωπος που όλοι τον γνωρίζουμε σαν ισχυρογνωμων.

“Είναι μαύρο και άσπρο, δεν μπορείς να διαφωνισεις μαζί του, επομένως γελάς και αγνοείς”


Και σκεφτόμουνα, είναι σωστό να μένεις σιωπηλός και να μην έχεις αντίλογο;

Η απαντήσεις ήταν και ναι και όχι γιατί ο καθένας όπως το σκέφτεται έχει δίκαιο.

” Μα το να προσπαθήσεις να πεις το αντίθετο από αυτό που πιστευει είναι λες και χτυπάς το κεφάλι σου στο τείχο, τσάμπα ενέργεια χαλάς”

Και δεν διαφωνώ.. Σωστό είναι αυτό..

“Αλλά αν πεις κάτι ίσως τον κάνεις να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άλλες απόψεις και θα πρέπει να είναι σεβαστές, ή ότι είναι κουραστικό για τους άλλους να επαναλαμβανει ξανά και ξανά τα ίδια”

” Και πάλι θα χαλάσεις την ενέργεια σου χωρίς λόγο”

” Ναι αλλά δεν τον βοηθάς να συνειδητοποιήσει ότι ίσως θα έπρεπε να σταματήσει να λέει την άποψη του με τοσο ζήλο”

Και θα μπορούσα να συνεχίσω να αναλύω τις 2 πλευρές με αλλά και αλλά..

Να σας το αναλύσω όπως το σκέφτομαι.
Ναι συμφωνώ ότι ίσως είναι χάσιμο της πολύτιμης σου ενέργειας να προσπαθείς να πείσεις ένα ελέφαντα ότι δεν είναι ελέφαντας..


Απ’ την άλλη όμως, είναι σωστό να μην λές κάτι και από μέσα σου να λες “σκασε ρε φίλε, μας κούρασες” “α, πάλι άρχισε”;

Δεν βοηθάμε αυτόν τον άνθρωπο να καταλάβει ότι πρέπει να είναι πιο ανοικτός και στις απόψεις των άλλων ανθρώπων. Δεν τον βοηθάμε να βελτιωθεί με το να λέμε από μέσα μας “σκασε” και να μην του λέμε στα μούτρα του ότι θα έπρεπε να μην είναι τόσο τοξικός, ή ότι δεν θέλουμε να ακούμε συνέχεια την άποψη του για το συγκεκριμένο θέμα απ’ την στιγμή που οι πλειοψηφία έχει διαφορετική άποψη..

Απ’ την μια σπαταλάς πολύ ενέργεια με το να μπεις σε ένα ευγενικό (απ’ την πλευρά σου) αντίλογο ειδικά με ένα άνθρωπο που πιστεύει ότι μόνο η άποψη του είναι η σωστή. Επίσης χρειάζεται μεγάλη υπομονή.. Γιατί το να πρέπει να εξηγήσεις στον άλλο ότι δεν είναι σωστό αυτό που κάνει, θα πρέπει να το κάνεις με τρόπο. Πρέπει να του μιλήσεις όπως μιλάς σε ένα μικρό παιδί, να του εξηγήσεις, να μιλάς με χαμηλό τόνο, με ηρεμία, όσο πιο όμορφα γίνεται…γιατι αλλιώς θα επιτεθεί..

Και ναι συμφωνώ ότι καμία φορά προτιμάς να τον αφήσεις να λέει για εκατοστή φορά τα δικά του γιατί δεν έχεις υπομονή ή γιατί πιστεύεις ότι δεν θα αλλάξει κάτι. Θα πει την με τον ίδιο παθιασμένο τρόπο την επόμενη μέρα.

Ίσως. Δεν αντιλέγω.

Αλλά ακόμη πιστεύω ότι δεν τον βοηθάμε να αλλάξει.

Αν πεις κάτι όμως, αν του εξηγήσεις, θα αλλάξει κάτι; Εγώ πιστεύω πως ναι. Ίσως όχι αμέσως, αλλά σταδιακά. Ίσως τον βοηθήσεις να καταλάβει ότι δεν πρέπει να επιμένει τόσο πολύ στην αποψη του, ίσως τον κάνεις να καταλάβει ότι πρέπει να σέβεται τις άλλες απόψεις, ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να έχουν τα δικά τους πιστεύω, ίσως τον κάνεις να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να την ξεστομίζει με τοσο ζήλο.. Ότι καταντά κουραστικό για τους υπόλοιπους..

Δεν είναι ότι θα αλλάξει, αλλά ίσως το μειώσει, ίσως αντί να το κάνει την επόμενη μέρα, να το το κάνει ξανά σε δέκα μέρες, ίσως τον βάλεις στη διαδικασία να καταλάβει ότι είναι κουραστικό για τους άλλους, ότι ίσως πρέπει να σκέφτεται πριν μιλήσει.. Ισως.

Όπως και έχει είναι χρέος μας να βοηθάμε τους ανθρώπους, να μην γίνονται κουραστικοί και τοξικοι για τους άλλους αλλά και για τον ίδιο τους τον εαυτό..

Ναι θέλει προσπάθεια και υπομονή.. Και δεν την έχουν όλοι.

Αλλά πιστεύω είναι πιο ανθυγιεινό να μην λέμε κάτι και απλά να κοιταζομαστε μεταξύ μας όταν αυτός ο κάποιος ανοίξει το στόμα του, και ομόφωνα να μιλάμε με τα μάτια, να κοιταζομαστε και να λέμε “Πωω ρε πάλι άρχισε αυτός, σκασε ρε φίλε”

Αυτό είναι πιο τοξικό για όλους! Δεν βοηθάς ούτε τον ίδιον τον άνθρωπο αλλά ούτε εσένα και τους γύρω σου..

Όπως και να ‘χει θα κλείσω λέγοντας ότι όλες οι απόψεις είναι σεβαστές, και θα έπρεπε όλοι μας να σεβόμαστε τα πιστεύω του άλλου χωρίς να προσπαθούμε να τα επιβάλουμε, χωρίς να γινόμαστε κουραστικοί για τους άλλους.

Να την λες την άποψη σου, μια, δύο τρεις, αρκετά. Αν βλέπεις ότι δεν συμφωνούν οι άλλοι, σεβασου και την δική τους άποψη και μην κουράζεις επαναλαμβανοντας ξανά και ξανά την δική σου. Δεν θα πείσεις κανένα. Απλά θα σου κολλήσει το παρατσούκλι του “με αυτόν χτυπάς το κεφάλι σου στο τείχο” και απλά θα σε σχολιάζουν πίσω απ’ την πλάτη σου.

Και ούτε αυτό είναι σωστό για το άλλο άτομο.


Επομένως σεβασμός..δεν είσαι μόνο εσύ σωστός, είναι και ο άλλος επίσης! Μην γίνεσαι κουραστικός..

Και υπομονή..σε όσους ακόμα προσπαθούν να βοηθήσουν τα σπασμένα αυγά στον τείχο.

Featured

αυτούς που βγάζουν προς τα έξω τον καλύτερό σου εαυτό

Όλοι είμαστε λίγο παράξενοι. Και η ζωή είναι λίγο παράξενη. Και όταν βρούμε κάποιον που η “παραξενιά” του συμβαδίζει με τη δική μας, ενώνουμε τις ζωές μας και ικανοποιούμε αμοιβαία τις “παραξενιές” μας. Και αυτό λέγεται έρωτας. Πραγματικός έρωτας – Robert Fulghum

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κατά κύριο λόγο θέμα χημείας. Κάποιοι άνθρωποι ταιριάζουν φυσικά και χωρίς καμία προσπάθεια και κάποιοι άλλοι όσο και να το προσπαθούν, πάντα καταλήγουν σε άσχημους τσακωμούς και στο τέλος οι δρόμοι τους χωρίζουν.

Το πόσο ταιριάζει κανείς με κάποιον έχει να κάνει με το πόσο τον αγαπά; Μάλλον όχι. Η αγάπη απλά μας κάνει υπομονετικούς, ανεκτικούς και μας κλείνει τα μάτια σε πράγματα που μας πειράζουν. Όταν ο έρωτας μας περάσει, αν δεν ταιριάζουμε με τον άλλο, όλα αυτά που κάποτε μας ενοχλούσαν αλλά προσπερνούσαμε, πλέον γίνεται αδύνατον να τα αγνοήσουμε.

Το νόημα σε μία σχέση, όμως, δεν είναι απλά να ταιριάζουμε με κάποιον. Είναι να βρίσκουμε κάποιον που μπορεί, χωρίς καν να το προσπαθεί ιδιαίτερα, να βγάζει προς τα έξω τον καλύτερό μας εαυτό, να μας κάνει καλύτερους. Αυτόν για τον οποίο θ’ αλλάζαμε τα πάντα αν χρειαζόταν και θα θέλαμε να γίνουμε καλύτεροι προς τον εαυτό μας αλλά και τον κόσμο.

Όταν είσαι με τον κατάλληλο άνθρωπο, νιώθεις αυτοπεποίθηση. Σε αφήνει να είσαι ο τρελός εαυτός σου, δεν νιώθεις ανασφάλεια, δεν παρανοείς από ζήλια και καχυποψία και νιώθεις μία ανεξήγητη ελευθερία στη σφιχτή αγκαλιά του.

Του εμπιστεύεσαι τα πάντα, δεν θες να κρύψεις τίποτα και μοιράζεσαι μαζί του τα πάντα γιατί είναι ανοιχτός να μοιραστεί μαζί σου, να σου αφιερώσει χρόνο και να σ’ ακούσει.  Κάνετε παιχνίδι εντός και εκτός κρεβατοκάμαρας, προκαλείτε ο ένας τον άλλο και βοηθάτε ο ένας τον άλλο στα επαγγελματικά και τα οικονομικά σας, για ν’ ανεβείτε μαζί και ξεχωριστά ψηλότερα, χωρίς ανταγωνιστική ζήλια.

Οι καβγάδες σας έχουν πάντα ένα όριο σεβασμού και δε σε ενοχλεί, αν φταις, να πεις συγνώμη γιατί ξέρεις ότι θα κάνει το ίδιο και ο σύντροφός σου, όταν φταίει.

Πόσο ωραίο είναι να λες στο ταίρι σου και να το πιστεύεις πως «μαζί σου είμαι ο καλύτερος εαυτός μου». Αυτόματα μιλάμε για αμοιβαίο ευτυχία. Να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή της κοινής σας συμβίωσης, να προχωράτε μαζί και να εξελίσσεστε.

Πόσο δυσάρεστη ακούγεται η φράση  όμως «μαζί σου είμαι ο χειρότερος εαυτός μου» και πόσο θλιβερό να το πιστεύεις; Ακόμα χειρότερο να το ξέρεις αλλά να μην τολμάς να το ξεστομίσεις ή να το παραδεχτείς στον εαυτό σου, όσο κι αν τριγυρίζει στο μυαλό σου; Δε θές να το ψάξεις, να το δείς σε βάθος; Αν είστε σε μια σχέση που πιστεύετε πως δε σας βγάζει τον καλό σας εαυτό, γιατί συνεχίζετε; Λύπηση..

Όπως και να έχει, οι άνθρωποι που σου βγάζουν τον καλό σου εαυτό αξίζει να βρίσκονται στη ζωή σου και θα πρέπει να τους προσέχεις.

Όταν βρεις κάποιον, λοιπόν, που σε κάνει νιώθεις τέλεια με τον εαυτό σου και σε εξελίσσει σαν άνθρωπο, σε κάνει καλύτερο, αλλά  και τον κόσμο γύρω σου, κράτα τον γερά..σε αυτόν ανήκεις!

Featured

Το τζίνι σας λέει: Θα εκπληρώσω 3 ευχές σας..

Αν σου έλεγε κάποιος ότι αύριο μπορείς να ξυπνήσεις και να είναι η ζωή σου διαφορετική, πως θα ήθελες να είναι;
Να το κάνω πιο συγκεκριμένο..
Φανταστείτε ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος γύρω σας και ότι το τζίνι σας λέει: «Θα εκπληρώσω 3 ευχές σας..

Θα λέγατε ψέματα, αν λέγατε πως δεν σκεφτήκατε ποτέ ποιες θα ήταν οι δικές σας τρεις ευχές, σε περίπτωση που είχατε το λυχνάρι του Αλαντίν στα χέρια σας!..

Οι δικές μου ευχές ή μάλλον ευχή θα ήταν να ξυπνήσω και να είμαι κάπου αλλού. Το κυριότερο να ξυπνήσω και να μην θυμάμαι τίποτα. Ούτε μνήμες απ’ το παρελθόν, ούτε ανθρώπους, ούτε τοπία τίποτα.. Και να οι δύο ευχές μου..

Δεν θα ήθελα να θυμάμαι για να μην κουβαλάω ότιδηποτε συναίσθημα για τους ανθρώπους που αφήνω πίσω. Αν δεν τους θυμάμαι πως θα μπορώ να νιώσω στεναχώρια ή τύψεις ή νοσταλγία;

Δεν θα τους θυμάμαι, επομένως δεν θα μου λείπουν.. Δεν θα σκέφτομαι αν έπραξα σωστά ή όχι..

Θα με περιβάλλει μια απόλυτη γαλήνη..

Μακριά απ’ολους και απ’ όλα.

Κάπου μακριά.. Δεν με νοιάζει που.. Φτάνει να είμαι καλά.. Να κάνω αυτά που με γεμίζουν, αυτά που γουστάρω.. Να ξυπνάω το πρωί και να βλέπω τον ήλιο, την θάλασσα, να περπατάω στην αμμουδιά και να γεμίζει η ψυχή μου γαλήνη και ευτυχία..

Η τρίτη μου ευχή θα ήταν, να είμαι με ένα άνθρωπο που θα γεμίζει τη ψυχή μου χαρά.. Αυτόν που θα μπορώ να χωθώ στην αγκαλιά του και μαζί να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα με ένα κρασί στο χέρι.. Να είναι ο δικός μου άνθρωπος και εγώ ο δικός του..Αυτόν που θα επιλεγεί εμένα και εγώ εκείνον ξανά και ξανά, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Να αγναντεύουμε μαζί τη θάλασσα και να μιλάμε με τις ωρες για τις ψυχές μας, για την ομορφιά, την ασχήμια, για οτιδήποτε.. Να βρούμε μαζί την ευτυχία..

Να είμαστε μακριά από όλους και από όλα..μαζί.. Να φτιάξουμε τη ζωή που ονειρευομαστε παρέα.

Καμια απ’ τις ευχές μου δεν θα περιλάμβανε λεφτά ή δόξα.. Δεν τα υποτιμώ.. Αλλά στην προσωπική μου ευτυχία αυτά δεν μετρούν σε τόσο μεγάλο βαθμό..

Η δική μου ευτυχία είναι διαφορετική. Αγάπη, μακριά, αμνησία. Οι λέξεις κλειδιά.

Εσάς ποιες θα ήταν οι ευχες σας;

Σε κάποιο βαθμό αν το καλοσκεφτείς, στο χέρι μας δεν είναι να κάνουμε τη ζωή μου θέλουμε;

Σκέφτομαι τις δικές μου ευχές.. Και αναλογίζομαι. Γιατί θέλω να μη θυμάμαι;

Θέλω να φύγω μακριά.. Μα μπορώ εύκολα να το κάνω. Τι με σταματάει;

Στο χέρι μου δεν είναι;

Και ρωτάω εσένα, ποιες θα ήταν οι ευχες σου;

Θες λεφτά; Πρεπει να δουλέψεις σκληρά. ´Όχι 5 ώρες την μέρα, ούτε καν το βασικό 8ωρο. Προυποθέτει, σκληρή δουλειά μέχρι τα ξημερώματα, εκει που οι άλλοι κοιμούνται εσυ να δουλευέις. Να πάρεις ρίσκα, να κάνεις και άλλη δουλειά αν χρειαστεί. Όχι για πάντα, αλλά θέλει να αφιερώσεις χρόνο και υπομονή με´χρι να πετύχεις. Και μετά απο καιρό θα δεις τους κόπους σου να ανταμίβωνται.

Θες να φύγεις; Πρέπει να βρεις τα κότσια να φύγεις..

Θες να αλλάξεις χώρα; Απλά πάρε τη απόφαση και κάντο..

Θες να είσαι με ανθρώπους μου σε γεμίζουν με χαμόγελα; Απλά διάλεξε τους..τόσο απλό είναι.

Θες άλλη δουλειά; Απλά άλλαξε δουλειά..προσπάθησε το.

Σε όλα αυτά κάποιος θα πρόσθετε την λέξη ῾¨῾αλλά᾽᾽, θέλω να φύγω αλλά…θέλω να ζήσω μ᾽αυτόν τον ανθρωπο αλλά…θέλω λεφτά αλλά..θέλω να αλλάξω δουλειά αλλά..

Εμεις προσθέτουμε το αλλά..δεν έχει αλλά. Αν το θες κάντο..Αν έχεις κότσια κάνε τις ευχες σου παραγματικότητα.

Δεν έχει αλλά..Να σου πω εγώ..αλλά βαριέσαι, αλλά δεν θες να κουνήσεις το μικρό σου δαχτυλάκι, αλλά δεν θες ξεκουνηθείς, αλλά δεν θες να χάσεις την ασφάλεια σου, αλλά είσαι δειλός…

Είναι τόσο απλα και τα περιπλέκουμε εμεις στο μυαλό μας.

Ναι αν το καλοσκεφτείς, όλες οι ευχες μας θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα φτάνει να μην φοβόμασταν. Ο φόβος είναι πάντα που μας κράτα πίσω. Αν οι άνθρωποι ήμασταν πιο θαρραλέοι στο να ρισκάρουμε και να προσπαθούμε..η ζωή μας θα ήταν ακριβώς όπως θα θέλαμε..

Μας λείπει όμως ένα σημαντικό συστατικό.. Η τόλμη!

Καλά να πάθουμε τότε..Όλοι μας..

Θέλουμε, θέλουμε και δεν κάνουμε τίποτα να φύγουμε απ’ τη ζώνη ασφαλείας μας.


Σκέψου λίγο. Η “ευθεία” γραμμή στο καρδιογράφημα είναι ο θάνατος..


Γι’αυτό πριν αρχίσουμε να ζούμε σε ευθείες, κοίτα να έχουμε ανακαλύψει και την τελευταία στροφή του δρόμου μας.

Αυτή είναι η ευχή μου για όλους μας! Βάζω και εμένα μέσα..

Καλα κότσια!

Καλά κότσια και σε μένα…

Featured

κλαψε-μονο οι δυνατοι μπορουν

«Μόνο αυτοί που προσπάθησαν πολύ έχουν δικαίωμα στο παράπονο» έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης κι αν ο σκοπός του ήταν να μας αποτελειώσει, το ‘χει κατορθώσει με απόλυτη επιτυχία.

Γιατί χωρίς να το πολυσκεφτούμε, όλη μας η ζωή είναι μια συνεχής προσπάθεια. Όσο μεγαλώνεις δε, η προσπάθεια γίνεται όλο και πιο επιλεκτική μιας και φυσιολογικά, ξέρεις με τι να ασχοληθείς και τι ν’ αγνοήσεις. Πήρες απόφαση ότι είσαι πολύ δυνατός και πως μπορείς ν’ αντέξεις τα πάντα. Είσαι ακόμη στο παιγνίδι εξάλλου κι ας σου έχουν τύχει τόσα κι αυτή είναι η πιο ισχυρή απόδειξη της αντοχής σου. Δεν ανέχεσαι ούτε καν να υπονοήσουν την ανικανότητά σου ή να αμφισβητήσουν την ψυχική σου ισχύ.

Μα κάπου σ’ αυτές τις ψυχικές ισορροπίες, η δύναμη γίνεται αυτοσκοπός χωρίς να το επιζητήσεις. Κι είναι τότε που πιάνεις τον εαυτό σου να ξεσπά. Μπορεί πριν λίγο να γελούσε, μα ξαφνικά όλα τα δάκρυα που πάλεψες να κρατήσεις, τρέχουν σε αγώνα παραπόνου με το τελικό σημείο παύσης να είναι πολλές φορές, άγνωστο.

Τίθεσαι κόντρα στον εαυτό σου και στις προσπάθειές σου μα κυρίως τίθεσαι κόντρα στα όσα νομίζεις ότι θες.

Γιατί τη στιγμή που αρχίζεις να κλαις, αντιλαμβάνεσαι πόσο πολύ ανάγκη το είχες. Τι κι αν η μέρα σου πήγε γενικά καλά, τι κι αν η στραβή που σου έτυχε ήταν ασήμαντη; Ήταν όμως υπεραρκετή για να ενεργοποιήσει όλα εκείνα τα κουμπιά που σε πειράζουν και σε επηρεάζουν. Όλες οι ευαισθησίες βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς κι εμφανίζονται όσο πιο έντονα μπορούν κι εσύ απλώς ακολουθείς.

Σκέφτεσαι τις προσπάθειές σου, θυμάσαι τους σκάρτους που πέρασαν από τη ζωή σου, τις προσπάθειες να ξεπεράσεις όσα σ’ έσκισαν και μανιάζεις με ‘σένα που παραέγινες δυνατός. Γιατί μεταξύ μας, είναι στιγμές που σιχαίνεσαι την τόση δύναμη με την οποία εμπλουτίστηκες. Γι’ αυτό και κλαις. Έχεις ανάγκη να λυγίσεις.

Σε κουράζουν οι άνθρωποι και δε θες να μιλάς για τα δικά σου, πόσο μάλλον να μοιράζεσαι τις στιγμές σου. Είσαι αντιμέτωπος εσύ με τον εαυτό σου και κανείς δεν πρόκειται να σε κρίνει και να το εκλάβει σαν αδυναμία κι αυτό σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.

Λίγοι άλλωστε μπορούν να καταλάβουν πως το κλάμα σου δίνει δύναμη. Στο στενό κι απόλυτο μυαλό πολλών ανθρώπων το κλάμα είναι η πιο συνηθισμένη έκφανση της αδυναμίας μας. Ίσως γιατί πολλοί ακόμα ντρέπονται να κλάψουν, γιατί οι ανασφάλειες δεν τους αφήνουν να καταλάβουν ποιοι είναι.

Μα εσύ ξέρεις πια. Ξέρεις καλά πως το κλάμα σου είναι η πιο ισχυρή μορφή αυτοπεποίθησης. Το επιδιώκεις άλλωστε σε μια γωνιά ενός δρόμου, περπατώντας για το σπίτι, φαντάζεσαι μόνο την πόρτα να κλείνει κι εσύ να κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι και να πνίγεσαι στους λυγμούς σου ακούγοντας τα τραγούδια εκείνα που ξέρεις καλά πως σε διαλύουν, διαβάζοντας τα άρθρα, τους στίχους εκείνους που βαράνε κέντρο στην κινητοποίηση του ξεσπάσματός σου.

Το δικαιούσαι το κλάμα σου. Αποβάλλεις έτσι τα άχρηστα, τα ανούσια, όσα δεν είπες κι όσα δεν έχουν λόγο ύπαρξης στη σφαίρα του εγκεφάλου σου. Τι κι αν δεν είναι πια μέρος της ζωής σου άνθρωποι και καταστάσεις· οι σκέψεις και μόνο, η θύμηση αυτή η τόσο ισχυρή, είναι αρκετή για να σε κρατήσει πίσω, να σε κάνει να κολλάς σε κάθε βήμα σου.

Είναι λοιπόν μια μορφή ιερής τελετής με ‘σένα για να κλείσεις τα παλιά και να ριχτείς ξανά στη μάχη με τα επόμενα. Επιλέγεις ποια φεύγουν και ποια μένουν με τον πιο προσωπικό κι ανακουφιστικό τρόπο που σε συνδέει με τα πιο βαθιά σου συναισθήματα. Με μια πολύ σημαντική διαφορά, ότι αναδύεσαι ακόμα πιο δυνατός μιας κι από τη σκέψη σου εκλείπουν πια ακριβώς εκείνα που σ’ έφθειραν.

Μην ντρέπεσαι που κλαις. Μόνο εσύ ξέρεις πόσο σου ‘χει λείψει  να μπορείς να ανασαίνεις κανονικά. Μόνο εσύ ξέρεις τη γιατρειά στους κόμπους που σε βαραίνουν. Κλάψε.

Πονάς που παλεύεις, πονάς που πρέπει να ξεσπάσεις για ν’ ανασυστάσεις δυνάμεις, μα το να μπορείς να παραμείνεις δυνατός έχει πάντα τίμημα. Και το κλάμα είναι το μοναδικό, χωρίς μελλοντικό κόστος, τίμημα, με το οποίο έρχεσαι αντιμέτωπος.

Προκειμένου να λυτρωθείς, κλάψε. Μην καταπιέζεις τα συναισθήματα του..

Ένα κλάμα μωρού σε μια αίθουσα τοκετού σηματοδοτεί την πρώτη αναπνοή, την αρχή μίας νέας ζωής. Απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξής σου το κλάμα ήταν σημάδι ανάσας κι όμως, πώς τα κατάφεραν οι άνθρωποι μεγαλώνοντας και το μετέφρασαν ως ένδειξη αδυναμίας.

Κλάψε αν το νιώθεις. Μην σε νοιάζει τι θα πουν. Είναι λίγο νερό κι αλάτι. Μην σε τρομάζει περισσότερο η ιδέα ότι θα σε πνίξουν μερικά δάκρυα απ’ το να σε πνίξουν όσα νιώθεις, όσα φοβόσαι..

Νερό κι αλάτι λαχταράμε να μυρίσουμε στα ζόρια μας. Μια τζούρα θάλασσας και μια βόλτα στην ακρογιαλιά θα ‘ναι πάντα η καλύτερη γιατρειά, όταν το μόνο που αντέχεις να ακούς είναι ο ήχος των κυμάτων. Νερό κι αλάτι επικαλούμαστε κι όταν θέλουμε να τα ξεχάσουμε όλα, πράξεις ή λόγια που μας ενόχλησαν..

Ο,τι κι αν λένε γύρω σου, εσύ να ακούς μέσα σου. Εσύ να κλαις. Να κλαις για να καθαρίζεις τα μάτια σου και μαζί με αυτά τις σκέψεις σου, τις ανησυχίες σου, την ψυχή και το μυαλό σου. Να κλαις για να βλέπεις μετά πιο καθαρά∙ τι πραγματικά θες, τι σε πονάει, τι αγαπάς, τι φοβάσαι και τι από όλα αυτά αξίζει..

Mόνο οι δυνατοί κλαίνε…

Οι αδύναμοι είναι αυτοί που θέλουν να το παίζουν σκληροί. Ψεύτικοι..

Featured

μεγαλη γιορτη

Σήμερα είναι Πάσχα για όλο τον ορθόδοξο Ελληνικό λαό!!

‘Όλοι οι ‘Έλληνες του εξωτερικού εννοείται ότι περνάμε το Πάσχα το λίγο διαφορετικά..

Είμαστε τόσο περήφανοι για τις παραδόσεις μας, που όπου και να βρισκόμαστε, σε όποιο μέρος του κόσμου και να είμαστε, δεν σταματάμε να κρατάμε τις παραδόσεις..

Διαφορετικά βέβαια..Δεν συγκρίνεται να περνάς το Πάσχα στην Κύπρο ή στην Ελλάδα με το να το περνάς στο εξωτερικό, αλλά είμαστε τόσοι πολλοί, που πάντα βρίσκουμε το τρόπο να περνάμε όμορφα!

Ας δούμε λοιπόν πως είναι το Πάσχα στα πάτρια εδάφη..

Τι σημαίνει Πάσχα; Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pesah» που σημαίνει «διάβαση»:
-Οι Εβραίοι γιόρταζαν το Πάσχα σε ανάμνηση της απελευθέρωσής τους από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας
-Οι Χριστιανοί γιορτάζουν την ανάσταση του Σωτήρα και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή

Η αντίστοιχη ελληνική λέξη για το Πάσχα είναι Λαμπρή, διότι η ημέρα της Ανάστασης του Χριστού είναι μέρα ευφρόσυνη.

Πληθώρα εθίμων και παραδόσεων αναβιώνουν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγείται του Πάσχα (Μεγάλη Εβδομάδα) σε όλες τις περιοχές του ελληνικού και κυπριακού χώρου. Οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Ανάστασης ξεκινούν από τη Μεγάλη Πέμπτη. Την ημέρα αυτή οι νοικοκυρές κατά παράδοση ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν αβγά με ειδικές βαφές κόκκινου χρώματος. Το αυγό συμβολίζει από την αρχαιότητα την ανανέωση της ζωής και το κόκκινο χρώμα το αίμα του Χριστού. Παλιότερα συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αβγό στο εικονοστάσι του σπιτιού για να ξορκίζουν το κακό. Σε κάποια χωριά, πάλι, σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με την κόκκινη μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο των αβγών. Συνήθιζαν επίσης να φυλάσσουν μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης στο εικονοστάσι για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.

Τη Μεγάλη Πέμπτη ψήνονται οι φλαούνες (yum-yum). Οι φλαούνες γίνονται από μια λεπτή κρούστα με τυρί, αυγό, σταφίδες και δυόσμο. Όλη η οικογένεια θα συγκεντρωθεί από νωρίς το πρωί και θα βοηθήσει. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται και θα υπάρξουν πολλές «φωνές» από τους γυραιότερους στους νέους επειδή ξέρουν πώς να το κάνουν καλύτερα!

Την πιο ιερή μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας αποτελεί η Παρασκευή, μέρα κορύφωσης του θείου δράματος με την Αποκαθήλωση από το σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Λόγω του πένθους της ημέρας οι νοικοκυρές δεν ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αποφεύγοντας ακόμη και το μαγείρεμα. Με λουλούδια που μαζεύουν ή αγοράζουν, γυναίκες και παιδιά πηγαίνουν στις εκκλησίες για να στολίσουν τον Επιτάφιο. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται στις εκκλησίες αναπαράσταση της ταφής του Χριστού και το ίδιο απόγευμα η περιφορά του Επιταφίου. Οι νεαροί άνδρες μεταφέρουν τον Επιτάφιο έξω από την εκκλησία γύρω από τη γειτονιά και πίσω στην εκκλησία (διαδρομή 2 χιλιομέτρων), οι πιστοί ακολουθούν τον Επιτάφιο καθ’όλη την διάρκεια.

Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ξεκινούν οι ετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι της Ανάστασης και οι νοικοκυρές μαγειρεύουν τη μαγειρίτσα.

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία και μόλις ανακοινωθεί από τον ιερέα ότι ο Χριστός δεν είναι πλέον στον τάφο του, οι πόρτες της εκκλησίας και καθίσματα χτυπιούνται από τους παρευρισκόμενους και όλα τα μαύρα πέπλα που καλύπτουν τις εικόνες «πέφτουν». Ετοιμαστείτε για ορισμένες σοβαρές ανατριχίλες.

Η πραγματική τελετή της Αναστάσεως συμβαίνει τα μεσάνυχτα. Ο καθένας πηγαίνει στην εκκλησία και γιορτάζει την Ανάσταση του Χριστού. PS: αν θέλετε να παραλείψετε αυτό το μέρος και προτιμήσετε να πάτε μια βόλτα στην πόλη, σε μια καφετέρια ή εστιατόριο μην μπείτε στον κόπο, τίποτα δεν είναι ανοιχτό από τις 9μμ-1πμ. Επίσης είναι κανόνας, στην εκκλησία πρέπει να βρίσκονται όλοι, δέν πρέπει να λείψει κανένας χωριανός από τον «καλό Λόγο». Γι αυτό κι ο παπάς ρωτά πριν αρχίσει τη λειτουργία αν είναι όλοι παρόντες. Κι αν κάποιος λείπει θα πρέπει να αναζητηθεί μήπως και δεν ξύπνησε, ή μήπως είναι άρρωστος (χαχα)

Οι πιστοί συγκεντρώνονται στις εκκλησίες κρατώντας λευκές λαμπάδες, τις οποίες ανάβουν με το «Αγιο φως», που μοιράζει ο ιερέας.
Mε το «Δεύτε λάβετε φως…» όλοι θα ανάψουν τις λαμπάδες απο το άγιο Φώς και θα ακολουθήσει η λιτανεία γύρω από την εκκλησία. Ο παπάς θα διαβάσει το Ευαγγέλιο της Ανάστασης και με το «Χριστός Ανέστη…» επέρχεται η λύτρωση από τα Πάθη της Μεγ. Εβδομάδας, η αγάπη ξεχειλίζει και η χαρά καλύπτει όλους, μικρούς και μεγάλους. Αγκαλιές, φιλιά, ευχές. Χριστός Ανέστη… , Αληθώς Ανέστη ο Κύριος…, Χρόνια Πολλά.. . 


Μετά τη λειτουργία το εκκλησίασμα ο κόσμος μαζεύεται γύρω στη Λαμπρατζιά.. Η λεγόμενη λαμπρατζιά, είναι το ομοίωμα του Ιούδα,  το οποίο καίγεται στο προαύλιο της εκκλησίας (εποπτεύεται από την αστυνομία αλλά όχι πάντα). Τα παιδιά συλλέγουν ξύλα για εβδομάδες για να δημιουργηθεί ένα τεράστιο σημείο καύσης για τον Ιούδα. Να είστε προσεκτικοί όμως μην πάτε πολύ κοντά, γιατί υπάρχει το έθιμο της ρίψης πυροτεχνημάτων στη φωτιά…

Ευχές, αστεία, πειράγματα…Οι Γιορτάρηδες της μέρας θα κεράσουν όλο τον κόσμο με τη φρέσκια φλαούνα, ζιβανία, κρασί και σουβλα. Ναι η ώρα 1 το πρωί αυτά, ναι τρώμε και γιορτάζουμε πρωινές ώρες!! Ο κόσμος φεύγει και στό σπίτι όλη η οικογένεια θα απολαύσει τη ζεστή σούπα, την αυκολέμονη ή την μαγειρίτσα ή σούβλα. Μέχρι τις 3 το πρωί ο κόσμος θα γιορτάζει την Ανάσταση. Θα τσουγκρίσουν τα κόκκινα αυγά και θα είναι νικητής όποιου το κόκκινο αυγό μείνει γερό μέχρι το τέλος. Το γερό αυγό ο νικητής θα το φυλάξει ολόχρονα. Και βέβαια η φλαούνα έχει στο τραπέζι την τιμιτική της θέση. 

Λίγες ώρες μετά (αφου έχεις κοιμηθεί η ώρα 3 το πρωί και έχεις σκάσει απ᾽το φαί), το πρωί της Κυριακής ετοιμα´ζεσαι ξανά για μεγάλο φαγοπότι. Μεγάλη Κυριακή ή “Πάσχα”! Την ημέρα αυτή προετοιμαστείτε για να φάτε πολύ..πάρα πολύ όμως! Αυτή η ημέρα είναι όλα σχετικά με την οικογένεια και τους φίλους που συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί για μια μεγάλη γιορτή με πολλά βαμμένα αυγά, φλαούνες, σουβλα, και πολύ κρασί και άλλα αλκοολούχα ποτά. Τα παραδοσιακά τραγούδια συμπεριλαμβάνονται.  Μέσα σε εορταστική ατμόσφαιρα ακολουθεί πλούσιο γεύμα και το γλέντι διαρκεί συνήθως μέχρι αργά το βράδυ. Αυτή η γιορτή είναι αρκετά θορυβώδης – έτσι προετοιμαστείτε κατάλληλα! Αν έχετε παρακολουθήσει την ταινία ῾῾My Big Fat Greek Wedding᾽᾽, θα καταλάβαιτε τι εννοώ..κάπως έτσι…

Τέλος, τη Δευτέρα του Πάσχα είναι όλα σχετικά με παραδοσιακά παιχνίδια, ιδίως σε χωριά και μικρές κοινότητες.  Μικροί και μεγάλοι μαζεύονται στα χωριά και παίζουν διάφορα πασχαλινά παιχνίδια μέχρι αργά το απόγευμα!!

Ζώντας στο εξωτερικό, έχω να πω ότι το Πάσχα μας και φέτος το περάσαμε όμορφα. Οι ελληνικές εκκλησίες είναι τόσες πολλές, που και στον επιτάφιο πήγαμε, και εκκλησία τα μεσάνυχτα για το άγιο φως, και φάγαμε μετά, και ξυπνήσαμε και συνεχίσαμε το φαγοπότι σήμερα, τσουγκρίσαμε αυγά, φάγαμε τσουρέκια, χορέψαμε..Περηφάνια νιώσαμε όλοι μας χθες την μέρα της Ανάστασης. Ήταν μεσάνυχτα, και οι Έλληνες, Κύπριοι ήταν έξω στους δρόμους, έξω απο τις εκκλησίες, εκατοντάδες απο μας κατακλείσαμε τους δρόμους, να ψέλνουμε το Χριστός Ανέστη με τις λαμπάδες μας αναμμένες με το ´Άγιο Φως. Προφανώς και σοτυς άλλους φαίνεται περίεργο, σου λένε τι κάνουν τόσοι άνθρωποι έξω με κεριά αναμμένα έτσι πρωινές ώρες. Που να ξέρουν όμως τι σημαίνει για εμάς..Που να ξέρουν ότι είναι το ΠΆΣΧΑ ΤΩΝ Ελλήνων!!

Αλλά εννοείται το ΠΑΣΧΑ στα πάτρια εδάφη δεν συγκρίνεται.

Χριστός Ανέστη!

Featured

πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου

Και δεν κρατάω το αντίο που υποσχέθηκα στον εαυτό μου..

Ο σημερινός τίτλος:

Πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου..

Προσπάθησες.. να πεις ότι δεν προσπάθησες; Ξεπέρασες τα όριά σου και πήγες ακόμα παραπέρα. Και δεν έπρεπε να είναι έτσι. Για κανέναν από τους δύο. Έσπασες και κόλλησες ξανά και ξανά. Προσπαθώντας να νικήσεις τους φόβους σου. Και έχασες.

Όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις ανεπιθύμητος, απλά φεύγεις επειδή δεν έχεις λόγο να μείνεις. Δεν θα προσπαθήσεις να τον στεναχωρήσεις ή να τον κάνεις να αισθανθεί ένοχος με τη φυγή σου. Αν σε έκαναν να νιώσεις έτσι, σίγουρα δε θα τους κοστίσει καθόλου να σε χάσουν. Το να συμβιβαστείς σε κάτι που δε σε καλύπτει είναι μόνο χάσιμο χρόνου. Σημασία έχει να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που αγαπάει και σέβεται τόσο την ομορφιά σου όσο και τις πληγές σου, και τις δεύτερες πολύ περισσότερο από την πρώτη.

Σε τελική ανάλυση, στο τέλος της ημέρας, ένα είναι το άτομο που στο οποίο θες να επιστρέφεις. Το άτομο που θες να πεις πώς ήταν η μέρα σου ακόμα και αν δεν το έχεις ανάγκη. Που θέλω να μοιραστείς τα πάντα. Τις χαρές, τις λύπες, τις ανησυχίες, τους φόβους και τη νύχτα σου. Αν δεν είσαι εσύ ο προορισμός του όμως, λίγο πρέπει να σε ενδιαφέρει πού πηγαίνει.

Αν όμως είσαι, κράτησέ τον. Κακόμαθέ τον όσο μπορείς. Αφιέρωσέ του το χρόνο σου. Δείξε με κάθε τρόπο ότι του ανήκεις και απαίτησε το ίδιο ακριβώς. Μη βολευτείς σε ημίμετρα. Άλλο είναι να λες σε έναν άνθρωπο ότι είναι όμορφος και άλλο να τον κάνεις να το νιώθει. Βγες από το βόλεμα και τη συνήθεια. Δεδομένο δεν είναι τίποτα και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι. Αυτό που θα επενδύσεις, αυτό θα πάρεις και πίσω. Αν δε ρισκάρεις, δε θα κερδίσεις και τίποτα. Δε γίνεται να αναζητάς καινούργια πράγματα μένοντας ο ίδιος.

Για αυτό, πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου, κάποιοι δεν γυρνάνε πίσω. Το να επιτρέψεις σε κάποιον να νοιαστεί για σένα δεν πρέπει να είναι προνόμιο που το παρέχεις, πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή. Προσωπική και συνειδητοποιημένη επιλογή. Όπως και το να μπορέσει αν ανταπεξέλθει κάποιος σε κάτι τόσο μεγάλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως δε θέλουν να είναι ελεύθεροι. Η ελευθερία προϋποθέτει και ανάληψη ευθύνης και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Και είναι μεγάλη ευθύνη να επιτρέψεις σε έναν άνθρωπο να μπει μέσα σου. Να σε αγγίξει με τρόπο που δεν επέτρεψες σε κανέναν να σε αγγίξει. Να του δείξεις τα σκοτάδια σου, εκεί που και εσύ φοβάσαι να πας. Σημαίνει ότι αυτόν τον άνθρωπο έχεις δεχτεί ότι τον χρειάζεσαι και ότι και αυτός είναι διατεθιμένος να περπατήσει το δρόμο αυτό μαζί σου.

Πόσο υπέροχο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που θέλει να μάθει τα πάντα που ταλαιπωρούν το μυαλό σου, να σου το λέει και να σου το δείχνει;


Featured

το πασχα μασ θυμίζει την προσωπικη μασ σταυρωση και ανασταση

Όταν συζητάμε για το ελληνικό Πάσχα, στο νου μας έρχονται τα ήθη και τα έθιμα του λαού μας, όπως είναι η ευκαιρία για απόδραση στο χωριό, τα οικογενειακά τραπέζια, το πασχαλινό αρνί, το τσούγκρισμα των αβγών, τα αναστάσιμα πυροτεχνήματα, οι χαρμόσυνες καμπάνες. Πέρα όμως από τις παραδόσεις και τα έθιμα, το Πάσχα έχει και ένα προσωπικό νόημα για τον καθένα, γιατί αγγίζει τα βαθύτατα υπαρξιακά θέματα του πόνου, της δυστυχίας και του θανάτου.

Η Εβδομάδα των Παθών που καταλήγει στην Ανάσταση έχει ένα βαθύτερο ψυχολογικό νόημα: το πέρασμα από τα πάθη στη λύτρωση και τον εορτασμό της ανανέωσης και της ανάτασης. Ο πόνος, τα πάθη, οι προδοσίες, οι πειρασμοί, οι πλάνες, οι απογοητεύσεις, οι δυσκολίες, και τελικά, ο θάνατος είναι το ψυχολογικό τοπίο μέσα στο οποίο ζει ο άνθρωπος και το οποίο ζει μέσα μας.

Μαθαίνοντας να διαχειριζόμαστε όλα αυτά τα στοιχεία μπορούμε να ξαναδημιουργήσουμε το ατομικό μας ψυχολογικό τοπίο, να ανανεωθούμε και να δώσουμε νέο νόημα στη ζωή μας. Η γιορτή του Πάσχα συμπίπτει με την Άνοιξη, όταν η φύση είναι ανθισμένη και καταπράσινη, καθώς ξυπνά από τη χειμερία νάρκη της και περνά στην περίοδο της γονιμότητας και της ευφορίας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν μια μέρα και ανακαλύπτουν ότι η ζωή τους χρειάζεται μια αλλαγή, ένα θαρραλέο βήμα. Η διαπίστωση από μόνη της δε θα φέρει τη λύση. Φυσικά, η διαπίστωση για να είναι ουσιαστική, απαιτεί την ανάληψη της ευθύνης και τη σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν είναι εύκολο ο άνθρωπος να κοιτάξει στον καθρέφτη την ψυχή του και τα βάθη της και να τα μάθει με ένα μαγικό κουμπί όλα. Για να συμβεί αυτό πρέπει να επικεντρωθούμε σε μας μόνο και όχι στο περιβάλλον και τους άλλους που όντως η επιρροή τους μπορεί να είναι μεγάλη. Οι πεποιθήσεις του τύπου “Εγώ κάνω κάτι λάθος αλλά…φταίει η εργασία μου, ο καιρός, οι γονείς μου, η χώρα” αποτελεί τη μεγαλύτερη παγίδα στο να μην αλλάξουμε θέση εμείς.

Η προσωπική μας σταύρωση

Οι αλλαγές δεν είναι πάντα ευχάριστες. Ειδικά όταν πρόκειται να συγκρουστούμε με τον εαυτό μας και με όσα μάθαμε να κάνουμε για χρόνια αλλά και να εκτεθούμε σε νέα πράγματα που υπερβαίνουν τη βολή μας. Είναι όμως αναγκαίες. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι τα αποτελέσματα σε πολλές καταστάσεις έρχονται, όταν κάνουμε και πράγματα που δε μας αρέσουν. Κατέκτησε ποτέ κανείς την ευτυχία χωρίς κόπο; Η ζωή με τις προκλήσεις και τα προβλήματα που φέρνει, θα μας αλλάξει μια μέρα, άλλους νωρίτερα και άλλους αργότερα. Είναι καλύτερα εμείς να κάνουμε τη δική μας προσπάθεια, έτσι ώστε να κερδίσουμε χρόνο και να κάνουμε όμορφα πράγματα. Έτσι θα φέρουμε αποτελέσματα και σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε καλύτερα τις μελλοντικές καταστάσεις.

Οδηγεί στην προσωπική μας ανάσταση

Μετά από κάθε Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση. Θέλει χρόνο, υπομονή, επιμονή και πίστη. Άλλωστε, πολλά πράγματα που κάνουμε δεν τα πετυχαίνουμε με την πρώτη. Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα εγκαταλείψουμε την προσπάθεια; Αν το κάνουμε σημαίνει ότι δε θέλουμε ουσιαστικά την αλλαγή και γυρνάμε στο «ναι, αλλά…» . Όταν κάτι είναι για καλό και γενικά για καλό σκοπό δεν το εγκαταλείπουμε και ειδικά αν πρόκειται για την βελτίωση μας και την «Ανάσταση» μας. Θα πέσουμε ξανά και ξανά αλλά θα σηκωθούμε ξανά και ξανά. Όλοι κάνουν μικρές ή μεγάλες αλλαγές στις ζωή τους. Οπότε, αν μπορούν σε ένα τομέα μπορούν και σε άλλον. Τα υπόλοιπα είναι λόγια για να έχουμε ήσυχη της συνείδηση μας.

Γιατί η αλλαγή είναι τόσο δύσκολη;

Αν κοιτάξουμε τη φύση, θα δούμε πως το στρείδι παράγει μια ουσία για να καταπολεμήσει την πληγή που του προκαλούν οι κόκκοι άμμου που εισέρχονται σε αυτό και το αποτέλεσμα αυτής της ουσίας ονομάζεται μαργαριτάρι! Τα δύσκολα και όσα μας κρατούν πίσω μπορεί να είναι η αιτία να αναδείξουμε το μαργαριτάρι μας και τον καλύτερο εαυτό μας και αυτό φυσικά είναι επιλογή μας.

Η κάθε αλλαγή έχει ορισμένα στάδια και απαιτεί ευθύνη, αγάπη προς τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο. Αν σας πουν ειδικοί και μη ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, σίγουρα το λένε άνθρωποι που δε θέλουν οι ίδιοι να αλλάξουν ή δε δοκίμασαν ποτέ.

Ναι το Πασχα ειναι η προσωπική μας σταύρωση και ανάσταση

Ναι το Πασχα, ψυχολογικά συμβολίζει και μια ευρύτερη ψυχική διαδικασία της εξάλειψης και της αναγέννησης. Μπορούμε να αφήσουμε όλα όσα είμαστε και δεν μας αρέσουν και να αναγεννηθούμε ψυχολογικά με διαφορετικό τρόπο. Να σταματήσουμε να εγκλωβίζόμαστε και να φυλακιζόμαστε μέσα στις συνήθειές μας, στους φόβους μας, στην αρνητικότητα και την επιφυλακτικότητά μας. Πάντα, αλλά πάντα έχουμε τη δυνατότητα να αποδράσουμε με το να πάψουμε να φοβόμαστε τους εσωτερικούς κι εξωτερικούς «εχθρούς» μας, με το να πάψουμε να φοβόμαστε το γεγονός ότι έχουμε να κουβαλήσουμε τον προσωπικό μας σταυρό και να αντέξουμε..

Όταν εγκαταλείψουμε την αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα και είμαστε διατεθειμένοι να ξεπεράσουμε τα προσωπικά μας όρια, τις δυσκολίες και την έλλειψη νοήματος στη ζωή μας, τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να εξελιχθούμε πέρα από κάθε προσδοκία. Εκείνο που χρειάζόμαστε για να προχωρήσουμε, είναι πάθος σε αυτό που κάνουμε, πίστη κι ελπίδα σε κάτι, κι όνειρα.

Το μήνυμα της Ανάστασης έρχεται να μας θυμίσει ότι, οι μόνοι οι οποίοι μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας είμαστε εμείς οι ίδιοι, αρκεί να το επιθυμούμε φυσικά, καθώς όλα αυτά δεν επιτυγχάνονται αυτόματα. Είναι, αντίθετα, διαδικασίες που απαιτούν χρόνο, κόπο, ειλικρινείς προθέσεις και, πάνω απ’ όλα, το θάρρος της ανάληψης ευθυνών.

Τελικά, όλες οι γιορτές μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να καταλάβουμε τον εαυτό μας, αλλά και το συνάνθρωπο. Να οραματιστούμε ένα αύριο καλύτερο, πιο ουσιαστικό. Να «ανοίξουμε την καρδιά» στην ομορφιά και να πιστέψουμε βαθιά σε αυτό που θα έρθει. Να αγαπήσουμε, να πιστέψουμε, να ονειρευτούμε…

Αυτή την μεγάλη αλήθεια, ας κρατήσουμε ως πολύτιμη παρακαταθήκη στην καθημερινή ζωή μας. Όσες δυσκολίες και αντιξοότητες κι αν υπάρξουν, ακόμα και στις πιο άσχημες στιγμές, υπάρχει πάντοτε στο τέρμα το Φως της Ελπίδας και της Αισιοδοξίας. Για τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά, και για ολόκληρη την Πατρίδα μας.

Καλό Πάσχα και καλή προσωπική ανάσταση σε όλους!!

Το Άγιο φώς να φωτίσει τις ψυχές όλων μας!

Υ. Γ. Ίσως μεγάλωσες. Ίσως κουράστηκες από τη ζωή. Ίσως έχεις τόσο πολύ απογοητευτεί, που δε θέλεις τίποτα να ακούσεις. Ίσως να πόνεσες. Ίσως να έχασες ανθρώπους που αγαπάς.

Ίσως, σε θαύματα πια να μην πιστεύεις…

Απόψε το βράδυ όμως, η νύχτα είναι μαγική. Απόψε το βράδυ, ένας Θεός γεννιέται…

Και αν ένας Θεός μπορεί και γίνεται Άνθρωπος, τότε πάντα μπορούνε να συμβούνε.

Απόψε το βράδυ οι ουρανοί ανοίγουν.

Μη κοιμηθείς. Ξαγρύπνησε όσο μπορείς.

Και αν θες, τα λέμε το πρωί.

Σε λίγες ώρες..

Featured

Δύσκολοι άνθρωποι και εγωιστές -4 τρόποι να τους διαχειριστείτε και να μην σας επηρεάσουν αρνητικά

Βρίσκονται παντού γύρω μας και αρκετοί ζουν μέσα από τις ζωές μας. Τίποτα δεν είναι αρκετό για αυτούς και πάντα θα βρουν κάτι για να σου διαλύσουν την ψυχολογία. Οι δύσκολοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και μάς κάνουν τη ζωή… δύσκολη με την συμπεριφορά τους.

Υπάρχει ένα (αλάνθαστο!) σημάδι που υποδεικνύει με απόλυτα εύστοχο τρόπο αν ένας άνθρωπος πρέπει να υπάρχει στη ζωή σου ή όχι: το πώς πραγματικά σε κάνει να νιώθεις κάθε φορά που τον συναναστρέφεσαι. Νιώθεις καλά; Ή νιώθεις να χάνεις τον εαυτό σου και η αυτοπεποίθησή σου εκμηδενίζεται; Μπορείς να πεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου χωρίς φόβο; Ή είσαι διαρκώς σε άμυνα; Μήπως κάνεις αυτό που σου υποδεικνύει, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις; Μήπως για κάποιο λόγο σε κάνει να νιώθεις αφόρητη πίεση, ενοχές ή λύπηση; Οι δύσκολοι άνθρωποι είναι δυστυχώς πολλοί και πρέπει να βρούμε τρόπους να τους διαχειριστούμε.

Πρέπει να μάθεις να βάζεις όρια και να λες «όχι» σε οτιδήποτε σε κάνει να μην νιώθεις καλά και σε βγάζει εκτός της πορείας σου. Οι δύσκολοι άνθρωποι κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, για αυτό και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ο εγωισμός. Ολα περιστρέφονται γύρω από εκείνους και δεν υπολογίζουν τα δικά σου συναισθήματα. Είναι δύσκολοι, άκαμπτοι και ισχυρογνώμονες. Δεν μπορούν να κάνουν συζήτηση, δεν είναι ικανοί για διάλογο. Η δική τους γνώμη, άποψη, στάση είναι η καλύτερη όλων και φυσικά, δεν δέχονται την παραμικρή αντίρρηση.

Οι δύσκολοι άνθρωποι σε οδηγούν στην τρέλα γιατί η συμπεριφορά τους είναι τόσο ενοχλητική. Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις ότι η συμπεριφορά τους μπορεί να βασίζεται στη λογική. Κάποιοι είναι ευτυχείς στην άγνοιά της αρνητικής επιρροής που μπορεί να έχουν σε ανθρώπους γύρω τους και άλλοι φαίνεται να παίρνουν ικανοποίηση με το να δημιουργούν χάος και να φτάνουν τους άλλους στα όρια τους. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές αφήνουμε τέτοιους ανθρώπους να μας επηρεάζουν και να καταστρέφουν τη μέρα μας γιατί είναι δύσκολο να τους διαχειριστούμε, αλλά το ζητούμενο είναι να τους αντιμετωπίσουμε. Για το καλό της ψυχικής μας υγείας.

Μπορείς να αντιστρέψεις την κατάσταση. Όλα είναι στον απόλυτο έλεγχο σου -ναι, ακόμα κι όταν έχεις να κάνεις με χειριστικά άτομα, στην οικογένεια, στον χώρο εργασίας, στον κοινωνικό σου περίγυρο. Παρακάτω θα βρεις 4 τρόπους προκειμένου να αντιμετωπίσεις δύσκολους ή παράλογους ανθρώπους στην καθημερινότητά σου:

Mην περιμένεις να αλλάξουν

Οι άνθρωποι αλλάζουν όταν αλλάζουμε εμείς. Οσο περίεργο κι αν ακούγεται αν θέλουμε να κάνουμε κάποιον άλλον να αλλάξει, το κλειδί είναι να αλλάξουμε εμείς. Μια «μαγική» λύση που θα βοηθήσει να αλλάξουμε εμείς πρώτοι είναι να μην περιμένουμε από τους άλλους την αλλαγή. Αλλάζοντας εμείς τρόπο σκέψης, αλλά και συμπεριφορά, «αναγκάζουμε» τους άλλους γύρω μας να αλλάξουν κι εκείνοι.

Διατήρησε την ψυχραιμία σου

Είναι βασικό όταν έχεις να αντιμετωπίσεις έναν δύσκολο άνθρωπο να διατηρείς την ψυχραιμία σου. Όσο λιγότερο αντιδράς, τόσο καλύτερα μπορείς να τον χειριστείς. Όταν θυμώνεις μαζί του, πάρε μια βαθιά ανάσα και μην μιλήσεις. Αν αγνοήσεις έναν δύσκολο άνθρωπο, ταρακουνάς τον κόσμο του. Αν συνηθίζεις να ανοίγεις συζήτηση με δύσκολους ανθρώπους, θα έχεις διαπιστώσει ότι τις περισσότερες φορές, καταλήγεις να έχεις χάσει τον εαυτό σου. Να μπερδεύεσαι. Να ξεχνάς αυτό που είχες αρχικά στο μυαλό σου. Να χάνεις την καλή σου διάθεση. Οταν σταματήσεις να δίνεις την αμέριστη σου προσοχή σε έναν χειριστικό άνθρωπο, αυτομάτως εξοστρακίζεις την επιρροή που ασκεί.

Mην το παίρνεις προσωπικά

Όταν αποφεύγουμε να παίρνουμε προσωπικά τις συμπεριφορές των άλλων, μπορούμε να κρίνουμε τις αντιδράσεις τους πιο αντικειμενικά. Οταν παίρνεις τα πράγματα προσωπικά, νιώθεις προσβεβλημένος και απογοητευμένος.Ο τρόπος που αντιδρούν δεν έχει να κάνει με εσένα, αλλά με τους ίδιους. Αντιμετώπισε την κατάσταση ως πρόβλημά του και όχι ως πρόβλημά σου. Η κακή συμπεριφορά είναι προβολή του εαυτού του και όχι δική σου. Κανείς δεν μπορεί να ασκεί επιρροή πάνω σου χωρίς την συγκατάθεσή σου.

Αντέδρασε με καλοσύνη και χιούμορ

Μην θυμώσεις, απλά χαμογέλασε και προχώρα παρακάτω. Όχι μόνο δείχνει στο άλλο άτομο ότι δεν άφησες τα λόγια του να σε επηρεάσουν, αλλά αντανακλά ωριμότητα από την πλευρά σου. Οταν κάποιος είναι δύσκολος και έχει κακή συμπεριφορά, το μόνο που δεν περιμένει είναι από σένα να κάνεις χιούμορ. Αυτό θα τον μπερδέψει και δεν θα ξέρει πώς να αντιδράσει. Ο αιφνιδιασμός είναι η καλύτερη άμυνα. 

Και να θυμάσαι: «Οι άνθρωποι είτε σε εμπνέουν, είτε σε εξαντλούν – κάνε προσεκτική επιλογή», Hans F. Hansen».

Δημιουργῆστε τὸν ἱστότοπό σας μὲ τὸ WordPress.com
Ξεκινῆστε